მინდა წასვლა.

წასვლა მინდა აქედან შორს, სადაც ჯადოსნური მთებია.

წასვლა მინდა, სადაც არ იქნება ტანჯვა, ტკივილი, სევდა, იმედგაცრუება, სიძულვილი და ყველა ის საშინელი გრძნობა რაც ადამიანმა შეიძლება მეორე ადამიანს გაუკეთოს. იქ სადაც უცხო იქნება მოწყენა და საერთოდ ყველაფერი ცუდი. მინდა დავადგე გზას და იქამდე ვიარო, სანამ ძალ-ღონე არ გამომეცლება და იმას ვინატრებ, რომ ეს არასდროს მოხდეს. ცხოვრება ომია, მაგრამ მინდა ისე წავიდე სანგრებს შორის, რომ არცერთი ტყვია არ მომხვდეს, არც ერთი ჭურვის წვეტიანი ნაგლეჯით არ მომისწრაფონ სიცოცხლე.

მეც ადამიანი ვარ, ისევე როგორც ყველა. მერე რა რომ არ ვარ ისეთი, როგორსაც ჩემგან ელით, მერე რა რომ მე ისე ცხოვრება არ შემიძლია, როგორც ამას თქვენ აკეთებთ, მერე რა. ცხოვრება მუდამ გებრძვის, შეიძლება წინ წასულმა აღმოაჩინო რომ ის ყოველთვის გაფერხებს და ცდილობს, რომ წინსვლა ვერ მოახერხო. ეს ხდება ყოველთვის, როცა ხვდები რომ უკვე საკმაო მანძილი გაიარე. თითქოს იცდიდა, როდის გაჩერდებოდი. იცდიდა და ხელსაყრელ მომენტს ელოდა რომ თავს დაგსხმოდა, მაგრამ არა. მე არ გავჩერდი. სულ უფრო ზემოთ და ზემოთ ვისწრაფვოდი, სულ უფრო წინ მივდიოდი და ვხვდებოდი როგორ ვცილდებოდი მიწას. ვხვდებოდი, როგორ ვრჩებოდი მარტო ჩემს თავთან. ამ გზის მშვიდად გავლა მინდა, სადაც არ იქნება ჩასაფრებული ცივსისხლიანი მკვლელი, რომელიც შენს გამოჩენას უცდის და კბილები უკაწკაწებს დაღლილობისგან, მეტი ლოდინისგან. ის გელის, როდის გაივლის, რომ ვეფხვივით გადმოგიხტეს და მის ხელში დანა შენს სხეულში აღმოჩნდეს. გააფთრებული ავაზაკი ისევ მშვიდად განაგრძობს თავის გზას, შენ კი იქვე დაგდებულს დაგტოვებს ისე რომ მიწასაც არ მიგაბარებს.

მთელი სამყარო მკვლელების ბუდედ იქცა და ამას ვერც კი ვაცნობიერებთ, რაც უფრო დრო გადის. წლები მიდის და სიბერე გძლევს, შენ კი ვერასდროს მიაღწევ დასახულ მიზანს. იმ მწვერვალს, რომელიც სულ ახლოს გქონდა, შენს თვალწინ. ჰორიზონტზე ჩანდა და მისკენ სიხარულით მიიწევდი.

საშინელებაა, როცა ერთმანეთს არ ინდობს ხალხი. მე მინდა მათ გავეცალო, გავცდე ჰორიზონტს, წავიდე შორს, ვისუნთქო სუფთა ჰაერი და არა ის ჰაერი, რომელსაც დაბოღმილი ადამიანები აფრქვევენ.

ბედნიერებაა, როცა მარტო ხარ, შენს გვერდით კი უფალია და შენ გრძნობ ამას. მთელი არსებით გრძნობ. თვალებს ხუჭავ და მისი სუნთქვა ჰაერივით გეხება სახეზე. მისი ბგერების სიდიადეს ეზიარები და სიმშვიდის სამყაროში შეაბიჯებ, სადაც სრულიად ენდობი შენს მუდმივ თანამგზავრს. გრძნობ, რომ შენთან არის და გზას გიჩვენებს, შენ კი თვალდახუჭული მიჰყვები მას.

საოცრებაა ახალი, ქორფა ბალახი, რომელზეც ჯერ არავის დაუდგამს ფეხი და არ გაუნადგურებია. შენ შეჰყურებ ამ სილამაზეს და გრძნობ რომ ადამიანი ხარ, გრძნობ რაღაც დიდს, რაღაც უკვდავს, რასაც აქამდე ვერ გრძნობდი. სულ ვფიქრობ იმაზე რატომ ვართ ასეთი გაუმაძღრები და დაუკმაყოფილებლები, რატომ გვინდა მეტი და მეტი. რატომ ვერ ვირგებთ იმას, რაც გვაქვს და მერე ყველაფერს ძალიან მალე ვკარგავთ, რასაც ამდენი შრომით მივაღწიეთ.

ნუთუ ღმერთმა ასეთები შეგვქმნა? მოგვცა სიცოცხლე და არ მოგვცა დაკმაყოფილების უნარი, ამან გამოიწვია ის კატასტროფა და მიიღო სახე დღევანდელი მსოფლიოსი...

რა ლამაზია... რა ლამაზია ყველაფერი. როგორ შეგვიძლია გავანადგუროთ ის, რაც ასეთი ლამაზია? როგორ შეგვიძლია ვიყოთ ასეთი დაუნდობლები. ადამიანი დედამიწის პარაზიტია, რომელიც სისხლს წოვს და ნელ-ნელა ანადგურებს, სასიცოცხლო ენერგიას უსპობს.

ჩვენ დედამიწას ვკლავთ.!!!