- რა მძინარა ყოფილხარ თოვლის ქულა. - თვალი გაახილა თუ არა, თავზე მიოდი ედგა.

- გადი იქით შე აფერისტო, არაფერი აქვს ამას მოსაპარი ხომ ხედავ, რას ელაქუცები. - ტარაკანმა გვერდი გაჰკრა მიოდს.

      მიოდი სადღაც გაიძურწა.

- ადექი, ჭამის დროა თოვლის ქულავ, მარიამ რძე მოგიმზადა, შეუდარებლად ამზადებს ყველაფრს. წამო და მალე უკეთ იქნები.

      თოვლის ქულა ნელ-ნელა წამოდგა, საბნდა გამოძვრა. თავზე ჭერი რომ ეგონა, თხელი ყავისფერი და რბილი კედლები ყოფილა. ვიდრე თვალებს აცეცებდა ტარაკანი უკვე რაღაცას ჭამდა, მაგარს და უხეშს. ისეთ ხმას გამოსცემდა, თითქო რამე იმტვრევაო.

- მარია, სად იშოვე რძე? - შეეკითხა კოლომბო. - გამარჯობა თოვლის ქულა.

- მარტო შენ კი არ იცი სათანადო ძებნა. - ოლეანდრის ღიმილმა სახელს არ უღალატა - დილამშვიდობისა თოვლის ქულა. აი, ეს შენ.

      თოვლის ქულა ხარბად დაეწაფა რძეს, სიამოვნებს. ცოტა პურიც და უკვე დანაყრებულია. ზემოთ, ძალიან მაღლა ისევ კედლებია.

- წასვლის დროა - შემოვარდა შეშინებული მიოდი. - მდინარელები აქეთ მოდიან, უნდა გავიქცეთ, დროზე.

      თოვლის ქულა მიოდის ხმის გაგონებაზე შეშინდა, მერე კოლუმბოს გაბრაზებული სახე, ტარაკანას ბოროტი ღიმილი და ოლეანდრის მოწყენილობა, ყველაფერი ერთად დაინახა.

- ჩქარა, ჩქარა, რას უდგახართ - უკვე შორს გაქცეული მიოდის ყვირილიც მოესმა.

      კოლუმბო ეცა, ზურგზე შეისვა - მაგრად მომხვიე ხელები. - წავედით მარია.

      ელვის სისწრაფით გაეცალნენ იქაურობას, საბანიც კი ვერ წაიღო თოვლის ქულამ, გარბიან, თეთრი სტუმრები ისევ სახეშე ეხეთქებიან. ყურები ისევ ეყინება, ნეტავ სადამდე უნდა ირბინონ?