მახსოვს შარშანდელი "მე". შარშანწინდელიც მახსოვს და იმის წინანდელიც...სულ პატარაც... დღეს სხვა "მე" ვარ. სხვა არ ნიშნავს აუცილებლად უფრო მაღალს ან დაბალს... უბრალოდ სხვა გარემოში და დროში, სხვა გარემოებებით და გრძნობებით, სხვა თვალებით და სხვა გულითაც... უბრალოდ სხვა მე, ახალი და სხვანაირი ამ ახალ გზაზე... ახალ გზაზე იმიტომ, რომ ის წინა მთავარი გზა სულ სხვა გზებად დაიყო და მეც ერთს გავყევი, არა იმიტომ რომ რაღაც მინიშნება მივიღე ან ლოგიკურად გადავწყვიტე, უბრალოდ შევხედე თითოეულს და ბრმად მივყევი ერთს, ისე რომ არც კი ვიცოდი იმ გზის ბოლოს რა მელოდა, არც ახლა ვიცი. ალბათ იმ გზის ბოლოსაც სხვა გზები გამოჩნდება ახალი. ისევ ავირჩევ ერთ გზას, ისევ ბრმად. იმ გზასაც ექნება დასარული თავისი გაგრძელებით და ასე... დაუსრულებლად? ალბათ იქნება დასასრულიც, მაგრამ ამ დასრულსაც აუცილებლად ექნება გაგრძელება, თუმცა არც ის ვიცი როგორი...

      მთელი ეს გზა წინ რომ მიდიხარ, უკანაც იყურები და ხან გეჩვენება რომ ძალიან შორს ხარ საწყისი წერტილიდან, ხანაც იმდენად ახლოს, რომ სულ რამდენიმე ნაბიჯი გაშორებს. როდესაც მხოლოდ წინ იყურები, თითქოს რაღაც ფინიშისკენ მიიწევ, მაგრამ არც ის ჩანს, მხოლოდ წინ მიიწევ, სადაც მუდამ გზები იყოფა, მუდამ მოძრაობ,მაგრამ ზოგჯერ მაინც უძრავი ხარ ამ მოძრაობაშიც...

      ეს გზა სხვადასხვა ადგილებზე გადიოდა...თუმცა რამდენიმე მათგანი წარუშლელად აღიბეჭდა გონებაში...

      ერთ-ერთი პირველი სასიამოვნოდ, რომ მახსენდება მუდამ ის გზაა, სოფლის ორღობეში რომ გადიოდა, სადაც ბევრი მაყვლის ბუჩქი იყო და სულ სირბილით გავიარე, ისე რომ ერთი ბუჩქიდან მეორესთან მივრბოდი და მთელი სხეული მაყვლის სურნელით და ფერით იყო გაჟღენთილი.

      ერთხელ ზღვის სანაპიროზე ვიარე, მახსოვს. მიყვარს მზე და ზღვა. თუმცა შორიდან ვეტრფი ორივეს. სანაპიროდან ტყეში ისე შევედი, რომ არც მზის სხივი მომკარებია და არც ზღვას შევხებივარ. მხოლოდ დავტკბი სხივთა ლაღი თამაშით ზღვასთან. ჩემს თვალწინ მაცდურად ბრწყინავდნენ ტალღების ქიმზე სხივები, მაგრამ მე ზურგი ვაქციე და ტყეში შევედი... ტყეში დიდხანს ვიარე. ის სავსე იყო ახალი, ერთმანეთისგან განსხვავებული, მაგრამ სასიამოვნო შეგრძნებებით და შთაბეჭდილებებით...

      ერთხელაც უდაბნოში ვიარე დიდხანს და ვიღაცამ წყალი მომაწოდა... არ ვიცი რამდენ ხანს ვიარე, მაგრამ ქვიშის ნაცვლად რომ სისველე იგრძნეს ფეხებმა მესიამოვნა. სიგრილემ და წვიმის წვეთებმა გონს რომ მომიყვანა ტალახიან გზაზე მივდიოდი და ღიმილი ამ ადგილით გამოწვეულმა უსიამოვნო შეგრძნებამ შეცვალა, რომელიც ჯერ კიდევ უცნობი იყო. უცნობი იყო გრძნობაც და გზაც, რომელიც ალბათ უნდა გამევლო.

      ყოველი გავლილი გზის შემდეგ ვიცოდი, რომ იქ არასდროს დავბრუნდებოდი. ვიცოდი, არც იმ გზებთან დაკავშირებული ისტორიები განმეორდებოდა და არც ისეთი "მე", როგორიც ვიყავი იმ კონკრეტულ გზებზე...