ეს დღესასწაული ასეთ მცირე ბლოგს არ იმსახურებს, მაგრამ ახლა ემოციამ ისე მომაბჯინა ყელში ბურთი, რომ მეტი ვერ დავწერე. დღეს ხარებაა ხალხო, ხარება...

      ეს სამყარო არსებობს სამ კატეგორიაში - დრო, სივრცე, მატერია (ნებისმიერი თანმიმდევრობა მისაღებია, რადგან ერთმანეთის გარეშე უბრალოდ არ არსებობენ). ყველაფერი რაც ამდენი საუკუნის მანძილზე მეცნიერებამ, ამ ღმრთაებრივმა ანარეკლმა გვასწავლა, ამ სამი კატეგორიიდან ერთ-ერთის შემეცნებაა - ან დროის, ან სივრცის, ან მატერიის, რადგან მეცნიერება არ არსებობს შემოწმების გარეშე. შემოწმებადი კი მხოლოდ არსებული რეალობაა. და დღეს ვზეიმობთ იმ დღესასწაულს, რომელიც გვეუბნება რომ სამყაროს მიღმიდან, ანუ ყველაფერი იმის იქიდან, რაც ჩვენ ვიცით ან შეიძლება ვიცოდეთ, რაზეც ოდესმე ჩვენი გონება შეძლებს ფიქრსა და მსჯელობას, იმის მიღმა სამყაროდან ვიღაც ჩვენს ცნობიერში, ჩვენს სამყაროში შემოვიდა. და ეს „ვიღაცა“ ჩვენი სამყაროს შემოქმედია, ნეოა მატრიციდან, ქრისტეა ბიბლიიდან.

      როგორც ჩემი უფროსი მეგობარი და ლექტორი გვასწავლიდა, ამაზე მისტიური დღე არ არსებობს. კი, აღდგომაა დღესასწაულთა გვირგვინი, მაგრამ მისი გააზრება მაინც შეიძლება, რადგან ღმერთის აღდგომაზეა საუბარი, ამ სამყაროში არსებული ერთადერთი „კაცი სრულის და ღმერთი სრულის“ შესახებაა საუბარი. აი, ხარება კი სულ სხვაა, ყველაზე მისტიური დღეა, როცა შემოქმედი შესაქმის ნაწილი გახდა, როცა დაუკვირვებელი, მიღმიერი სამყაროდან, ჩვენს ცნობიერში არსებობა შემოვიდა. სწორედ ამ ლექტორის დამსახურებაა რომ ძალიან მიყვარს ეს დღე, მიყვარს არა იმ სტანდარტული მილოცვის ტექსტები გამო, არამედ იმ დიდი კოსმოგონიის გამო, რომელიც ამ დღეს ახლავ.

      ჰოდა, მოკლედ - გილოცავთ ხარებას!