მახსოვს, ბავშვობაში, დაძინების წინ, წარმოვიდგენდი თითქოს წყალში ვიძინებდი. უცნაურია, მაგრამ სრული სიცხადით მახსოვს როგორ ვიწექი ბნელ ოთახში, საბნიდან მხოლოდ თავი მიჩანდა და ფეხებს ისე ვამოძრავებდი ლოგინში, როგორც წყალში ცურვისას არის საჭირო. მახსოვს ფიქრებიც და ოცნებებიც - მექნებოდა ერთი კაფსულა-საწოლი, სადაც ვიწვებოდი დილიდან საღამომდე და საღამოდან დილამდე, მექნებოდა საჭმელი და რომელიმე ოკეანეში გადავაგდებინებდი ამ კაფსულას, ვიდრე ფსკერამდე არ დაეშვებოდა. კაფსულა იქნებოდა შუშის და ნათურებიანი, რომ დამეთვალიერებინა წყლისქვეშა სამყარო. თუ ვეშაპი გადამყლაპავდა, ეს დამატებითი სანახაობა იყო, მაგრამ კაფსულას მაინც არაფერი არ უნდა მოსვლოდა. მთავარი იყო საჭმელი, რომელიც ყოველგვარი გამოთვლების გარეშე წლობით უნდა მყოფნოდა, ეს ხომ ოცნება იყო და მქონდა ამის უფლება. ახლა არ იფიქროთ, რომ ჟიულ ვერნის გავლენის ქვეშ ვიყავი ან ბარი ლევინსონის "სფერო" მქონდა ნანახი, არცერთი ჩემო მეგობრებო, მეტიც, დარედევილი რომ ვნახე, მაშინაც კი მომაგონდა ბავშვობისდროინდელი ოცნება და შურით აღვივსე რომ მე არ შემეძლო აბაზანა-საძინებელი მქონოდა.

      ასაკის მატებასთან ერთად, სურვილები და ოცნებებიც შეიცვალა. ახლა წყლის ქვეშეთიდან სამუდამოდ ზემოთ ყურება ან ვეშაპებისა და ზვიგენების მუცელში ყოფნის ნაცვლად, უფრო რეალური ოცნებები გაჩნდა - მაგალითად სახლი ტყეში. ერთ-ერთ ოცნებაში ეს სახლი იყო უდაბნოში. დიახ, მაშინ უკვე ნანახი მქონდა კოლორადოს დიდი კანიონის ფოტოები და იქ ძალიან კოხტა სახლი ჩემს ოცნებებში იყო წარმოდგენილი. ზღვისპირეთის ოცნებები? ეს ძალიან გვიანდელი პერიოდია, თან ეს უფრო საკუთარი კუნძულის ქონის ოცნებაა, ვიდრე სანაპიროს გართობა, ცხელი ქვიშა და გოგოები. ყველა ამ ოცნებას, გარდა ავტორისა, სხვა საერთო მახასიათებელიც აქვს - არცერთ ოცნებაში არ იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ჩემთან იქნებოდნენ დაკავშირებულნი, ჩემთან ერთად იცხოვრებდნენ, ან რაიმე მსგავსი. მხოლოდ მე ვიყავი და ჩემი ნაბადი! (ჰო, ვიცი ძალიან ეგოისტურად და ნარცისულად ჟღერს, მაგრამ ასე იყო და რა შეცვლის ახლა მაგას). ჰოლივუდურ ფილმებში ხომ გინახავთ ბავშვები რომ ხატავენ დედა, მამა, და, ძმა და ჯესი (ძაღლი) - ასეთი რამ არასოდეს დამიხატავს და სულ მეგონა ამერიკელი ბავშვები იტყუებოდნენ.

      ღრმა ბავშვობიდან მუდმივი კონფლიქტი მქონდა მარტოობის გამო მოტირალ ადამიანებთან. და მათი ცრემლების საპირწონედ როდესაც ჩემს უემოციო სახეს ხედავდნენ, სულ ამას ამბობდნენ „მარტო დარჩები და მიხვდები რა ძნელია მარტოობა“. არადა, მარტოობა ყველაზე მაგარი ამბავი იყო ჩემთვის და ჩემი ფიქრებისთვის, მითუმეტეს „მარტო სახლშის“ ნახვის შემდეგ.

კარგია თუ არა მარტოობა?

      მსგავსი ისტორიის მქონე ადამიანები (გამონაკლისი ნამდვილად არ ვარ) ალბათ მიისწრაფვიან მარტოობისკენ, ყოველშემთხვევაში არის წამები და ალბათ ისევ დაძინების წინ, როცა ყველა მათგანი ოცნებობს ამაზე. მარტო ის და ბევრი უცხო ადამიანი, ან მარტო ის და სრულიად უცხო გარემო, ან მარტო ის და მის გარშემო მკვდარი წითელი პლანეტა. მარტოობაგამოუცდელი ადამიანების საუბარში, ემოციაში, ნაწერებში ყოველთვის იგრძნობ იმას, რომ მათ აკლიათ მარტოობა და სამყაროს ხედვა მარტოობიდან. რა თქმა უნდა არ ვსაუბრობ იმ ტიპის მარტოობაზე სახლს რომ 2 კვირით დაგიტოვებენ, არა - აქ საუბარია მარტოობაში ცხოვრებაზე. (ასევე არ ვსაუბრობ იმ დეპრესიადაცემულ ადამიანებზე, რომლებიც თვლიან რომ სრულიად მარტონი არიან, რადგან მათი არავის ესმის :ცრემლწამსკდარისღიმილაკი:). მარტოობა კი უმნიშვნელოვანესი პერიოდი მგონია ცხოვრებაში ღირებულებების შესარჩევად და ამ ღირებულებებში საკუთარი თავის საპოვნელად. ცოტა რთულია ერთი მხრიდან ისაუბრო მეორე მხარეზე, როცა მეორე მხარეს კარგად არ იცნობ, მაგრამ რატომღაც ვფიქრობ, რომ მარტოობა იყო ფიროსმანის მიზეზი, გალაკტიონის მიზეზი, და ზოგადად გენიის დაბადების მიზეზი. ახლა, მთავარი პრობლემა ისაა, რა უნდა მოვიაზროთ მარტოობაში? როდის არის ადამიანი მარტო? ეს რთული საკითხია, მითუმეტეს იმ ადამიანისთვის, რომელსაც მარტოობის ახსნა არა პირდაპირი გამოცდილებიდან, არამედ საპირისპირო გამოცდილებიდან უწევს. კუკარაჩაში, დეიდა ანიკო, სულს ხედავს როგორც ბოთლში გამომწყვდეულ ჯინს, რომელიც გათავისუფლებას ელოდება და გათავისუფლების შემდეგ სასწაულებს ჩადის მეცნიერებაში, ხელოვნებაში, ლიტერატურაში (იხ. ვიდეო). ჩემი აზრით, მარტოობა სწორედ ის, რაც ამ სულს ათავისუფლებს.

ჰოდა, რატომ არ ეშველება ამ ქვეყანას?

      იმიტომ რომ არც თავად ქვეყანა და არც მისი საზოგადოება არ არის საკმარისად მარტო! წინათ, როცა ჩვენი თავი ჩვენადვე გვეყუდნეს, მაშინაც კი გვიჭირდა და მითუმეტეს ახლა და მომავალში, როცა ყოველჟამ ადღლამუზებული ვიქნებით სოციუმში და მარტოობის ადგილი და დრო არ დაგვრჩება.