ერთ დღეს ყველაფრისგან ძლიერად დაღლილი აუცილებლად ავიღებ ხელში კალამს და შემოდგომასავით შეყვითლებულ ფურცლებზე სიტყვებით კაიფს მივეცემი..დავწერ თუ როგორ შემოიპარა თმაში ჭაღარა და რა ბედნიერი ახალგაზრდა ვიყავი...მაშინ დავიწყებ წერას როდესაც დამჭკნარ ხელებზე ძარღვები დამეტყობა და სისხლიც კი მეტკინება ვენებში,როდესაც მივხვდები რომ რაღაც სხვა და ახალი უნდა დაიწყოს ოღონდ აქ არა იქ სადღაც ძალიან შორს და ლამაზ ადგილას სადაც სულ სიმწვანეა მხოლოდ ერთი დროა,იქ სადაც საათიც კი არ არის და არ ფიქრობ რომ შეიძლება ბანკში პენსიის ასაღებად დაგაგვიანდეს....წერას მაშინ დავიწყებ როდესაც ვირძნობ რომ დავბერდი...თმა გათეთრებულს ბევრს ნახავთ ქალაქში,მაგრამ მჯერა ბოლომდე გამყვება ის ციმციმა ხალისით და მუდამ ახლის მომლოდინე თვალები რომლებიც უბედურების წუმპეში ჩაფლულს ბედნიერებიის ხავს ეჭიდებოდა..ახლა ამას ბევრი ვერ გაიგებს თუმცა არც არის საჭიროვინმემ გაიგოს...ახლა რატომ ვწერ ?? ახლაც სიტყვებით ვკაიფობ,ახლა ის დროა შემოდგომაც რომ "ფეხებს ვერ მოჭამს" ფურცლებს, ჭაღარასაც რომ შერცხვება რომ შემომეპაროს და თმა გამითეთროს...ახლა ის დროა რომელზე წერასაც მერე ვაპირებ..მერე იმიტომ რომ ადამიანებს მერე უფრო გაუჭირდებათ ერთმანეთის დაფასება,მინდა იგრძნონ რომ მხოლოდ ადამიანური ურთიერთობებია ღირებული და მთავარი იმისთვის რომ ბედნიერი იყო....ბედნიერება იმ აციმციმებულ თვალებშია რომელსაც გაღვიძების თანავე შენი მეორე ნახევრის შვილის თუ დედის სახეზე რომ მოსჩანს..იცით რა არის ყველაზე კარგი??? ამ ყველაფერს რომ აცნობიერებ და უბედურების უფლებაც რომ არ გაქვს !! და მე მაინც ყველაფერს მაშინ დავწერ როდესაც შემოდგომა შემოეპარება ფურცლებს და კუთხეეებს გაუყვითლებს,მაშინ როცაა ჭაღარა ამიჭრელებს თმას მაშინ როცა ახალგაზრდობაში სიტყვებით კაიფი მომენატრება როდესაც შვილიშველბს ვასწავლი რომ არ არსებობს ცუდი დღე ან ცუდი ცხოვრება უბრალოდ არსებობს მოვლენები რასაც ყოველთვის ორი მხარე ექნება გაჩნია როგორ აღვიქვამთ მას....როდის დავასრულებ ?? დავასრულებ არასდროს !! ეს ის ბედნიერებაა რის გამოც უბედურების უფლებაც არ მაქვს.. წერა !!! დიახ, მე მე-წერ-ება ტომები და დავასრულებ?! არასოდეს,არასოდეს დავასრულებ მას !!