პირველად ვხვდები ბზობას მამაჩემის გარეშე... დღეს მისი დაბადების დღეა. მის გარეშე ალბათ ძალიან მკაცრი ნათქვამია, რადგან სვეტიცხოვლის ტაძარში ყოველთვის ვგრძობ მის ახლოს მყოფობას. ვგალობდი დღეს და თან თვალებით ვეძებდი იმ ადგილას, სადაც 22 წლის განმავლობაში იდგა. სვეტიცხოველში, წარსული, აწმყო და მომავალი ერთ სივრცეშია მოქცეული. ამ ტაძარში ცოცხლდება არა მარტო ქრისტეს ცხოვრება, არამედ აქ ცოცხლობენ იმ ქართველთა აჩრდილები, რომელთაც სისხლით დაწერეს ჩვენი ისტორია. გორგასალი შეგეფეთება და შეგახსენებს მის ანდერძს, იქიდან პატარა კახი გიმზერს ოღონდ უკვე არა გატანჯული სახით. ოდნავ უკან დაიხევ და მელქისედეკ კათალიკოსოს მზერას გადააწყდები. ერთხელ მკითხა მამამ შვილო, რას ფიქრობ სვეტიცხოველზე? წმინდა ტაძარია მეთქი ვუპასუხე. ილია, შვილო, დაიმახსოვრე, სვეტიცხოველზე დიდი, ქართველს არაფერი აუგია, სვეტოცხოველი, ახალი აღთქმის კიდობანია სადაც შეიძლება რომ გადარჩე. ერთს გთხოვ მხოლოდ რომ შემისრულო, ამას ანდერძად გიტოვებ, რას მამა მეთქი, რაც არ უნდა მოხდეს, სვეტიცხოველში გალობა არ მიატოვო შვილო, ეს ერთი თხოვნა შემისრულე და პირნათელი იქნები ჩემთან. ვასრულებ მამი, არა მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ მთხოვე, სიმონ პეტრესი არ იყოს,უფალო, სიცოცხლის სიტყვები შენ გაქვს და სხვაგან სად უნდა წავიდეო? სიცოცხლე არის სვეტიცხოველში და როგორ შეიძლება მას მოსცილდე? ბევრი ვერ გაიგებს ჩემს ტკივილს,არა უშავს. ეს მხოლოდ მე ვიცი მამამ და ქრისტემ. გილოცავ დაბადების დღეს და ბზობას მამა! შენი გული გაჩერდა თორემ რაც გულში გქონდა მას ვერავინ წაგართმევს რადგან სწორედ ამისთვის ვგალობდით დღეს ოსანა მაღალთა შინა, კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისათა. ამინ.

ილია ოსეფაშვილი