irma: აპრილი 6, 2016||10:55pm

უტკბესი და უსაყვარლესი ადამიანი იყო , ყველაზე თბილი, სიკეთით და სიყვარულით სავსე , ჩემი საყვარელი პაპიკო ,

ელი გორდელიანი: ნოემბერი 27, 2017||2:54am

ვინაიდან და რადგანაც ოჯახში მარტო ვარ და ჩემი ფობიების გადამკიდე ძილი კარგა ხანს არ მომეკარება, ვსარგებლობ მომენტით და ახალდარეგისტრირებულის ცნობისმოყვარეობით უმისამართოდ დავძრომიალობ საიტის ყველა ჯგუფში, უცებ ამ ჩანაწერს წავაწყდი და გულმა არ მომითმინა, რომ არ დამეწერა. მეც მახსოვს ეს მოხუცი და პატარა ნაცნობობაც მაკავშირებდა მასთან. აღარ მახსოვს რატომ აღმოვჩნდით მცხეთაში, აქ მოხვედრილი კი როგორ დავტოვებდი სატახტო ქალაქს სვეტიცხოვლის მოლოცვის გარეშე და ძალისძალით შევიტყუე მამაჩემიც, რომელიც ჩემსავით "ღვთისმოსავი" არ არის და ტაძარში შერბენაზე არ მთანხმდებოდა. საღამო იყო. მივუახლოვდით კარიბჭეს და ამ მოხუცი პაპას მეტი არავინ შეგვხვედრია, მანაც თავისი ომახიანი ხმით, რომ დაგვინახა ფანდურზე დაამღერა, მამაჩემი შეჩერდა და შეჩერებაც იმას ერქვა,მე შევედი ტაძარში, სახარებისეული მეზვერის მსგავსი თავმდაბლობა და განცდა თვისთა ცოდვათა, სამწუხაროდ ნაკლებად გამაჩნია და კარგა ხანი ვაწუხებდი ღმერთს ამაოთა ამაოებაზე წუწუნით, ბოლოს დავაყენე საშველი და გამოვედი და რას ვხედავ, მამა ისევ ისე დგას მოხუცთან და ისეა გართული საუბარში, რომ ვერც შემნიშნა, როგორ ამოვუდექი გვერდით და კიდევ საათი-საათნახევარი ყურს ვუგდებდი მათ და უფრო მაინც ჩამავალი მზით ოქროცურვილი სვეტიცხოვლის ბებერი ქვები იტაცებდნენ ჩემს ისედაც გაფანტულ ყურადღებას. ამასობაში ტაძარიც დაკეტეს და როდის-როდის ჩვენც გამოვეთხოვეთ მოსე პაპას (მაშინ მისი სახელიც არ ვიცოდი), მამას წავებუზღუნე, როგორ გადაყევი-მეთქი ამ მოხუცს და აარიდე თავი ტაძარში შესვლას. კარგა ხანს მისმინა და ბოლოს მშვიდად მითხრა: "რაც უნდა დიდი ქმნილების წინაშე იდგე, თვით უმნიშვნელო ადამიანიც მეტ ყურადღებას მოითხოვს შენგან!". აბიტურიენტობისას გავიგე, რომ ეს მამაჩემის სიბრძნე კი არ ყოფილა, მე რომ თბილისამდე ხმა გამაკმენდინა, არამედ კონსტანტინე გამსახურდიასი, "დიდოსტატის" შესავალში უწერია. მაშინ კი გულუბრყვილოდ ვფიქრობდი თუ რა ჭკვიანი მამა მყავდა :) რომ არ მოგატყუოთ, ამას ახლაც ვფიქრობ და ეს გულახდილობაც ალბათ უფრო იმას ეძღვნება, რომ ამ პატარა ჩანაწერმა ჩემი მონატრბული, ჭკვიანი მამიკო გამახსენა :). ბოლოს კი შევუერთები ჩანაწერის ავტორის სურვილს და ვიმედოვნებ. ერთ დღესაც მცხეთაში ჩასულს სვეტიცხოველთან დამხვდება მომღერალი მოსე პაპას მოკრძალებული ქანდაკება, რომელიც ყოველთვის მამას მომაგონებს.

ლაშა: ნოემბერი 27, 2017||3:58pm

დიდი მადლობა, ელი, ამ საინტერესო და ლამაზი ისტორიის გაზიარებისთვის და იდეის თანადგომისთვის. ♥

არჩილი: თებერვალი 23, 2018||5:47am

მოსე პაპა იყო ძალიან კარგი, კეთილი, მოსიყვარულე, ყოველთვის მომღიმარი ადამიანი, მას უყვარდა ოჯახი, ნათესავი, მეგობარი, სტუმარი, სიმღერა, მას იცნობდა მთელი მცხეთა და ბევრი რამ აქვს აშენებული ამ ქალაქში, დიდი პატივი მეცა ვყოფილიყავი მისი ნათესავი და კარგი იქნებოდა თუ მართლაც დაუდგამდნენ ასეთ ადამიანს ქანდაკებას.

კომენტარი