დღევანდელ კინომანიურ ბლოგპოსტში მინდა ცნობილ, რეიტინგულ და არაოსკაროსან, თუმცა რამდენიმე პრემიის და დაჯილდოების გამარჯვებულ ფილმზე ვისაუბრო. ეს კინო 2003 წელს გამოჩნდა მსოფლიო კინოეკრანებზე და დასაწყისშივე გეტყვით, მთავარ როლზე ჯერ კიდევ ახალგაზრდული იერით და მომხიბვლავობით სავსე, იმ დროისთვის 35 წლის ნიკოლ კიდმანი დაასაქმეს მეტწილად უარყოფითი როლებით ცნობილ პოლ ბეტანთან ერთად.

      ფილმის რეჟისორია ლარს ფონ ტრიერი. აღმოჩნდა, რომ ამ რეჟისორის მხოლოდ ერთი ფილმი მაქვს ნანახი თავიდან ბოლომდე და ვერ გეტყვით რომ მოვიხიბლე, მიუხედავად მრავალი სიმბოლოსი, რომელიც ამ ფილმშია წარმოდგენილი - ვგულისხმობ "ანტიქრისტეს". რეჟისორის უდიდეს წარმატებად ითვლება, თუმცა 3-4 დაწყების შემდეგ მაინც ვერ გავედი ბოლოში, ფილმი "მელანქოლია". და მივადექით დღევანდელ თემას, რამდენიმე დღის წინ, დეტექტივების ძებნისას აღმოვაჩინე ფილმი "დოგვილი".

      ფილმის შესახებ ანოტაციებს ისედაც ნახავთ - ბევრ ქართულ საიტზე მოიძებნება დოგვილი სხვადასხვა პროფესიული თუ "ვაი გახმოვანებით", მაგრამ შინაარსი არც ისე რთული გასაგებია ნებისმიერ შემთხვევაში, ნებისმიერ ენაზე. ნიკოლ კიდმანის მშვენიერების გარდა ამ ფილმში აღსაფრთოვანებელია ფილმის სტილი, რომელიც აქამდე მე არ მინახავს.

      ესაა ფილმ-სპექტაკლი. დიახ, ჩავთვლიდი რომ სატელევიზიო სპექტაკლია, მაგრამ არც მთლად ასეა საქმე. მოქმედება ხდება ქალაქში, რომელი ქალაქიც რეალურად არც არსებობს. ესაა ცარცით შემოსაზღვრული სახლები, მინიმალური დეკორაციებით და მაქსიმალური წარმოსახვით (ამის მიუხედავად, ფილმის ბიუჯეტი 10 მლნ აშშ $-ს აღწევს). თუმცა არ არის არსად კარი, მაინც ისმის კარზე კაკუნისა და კარის გაღების ხმა, თუმცა არ არის შახტა - მაინც ამოდიან შახტიდან სახის წმენდვით, მიუხედავად იმისა, რომ არ ჰყავთ ძაღლი "მოსე" - ის მაინც ჰყეფს (ერთხელ მაინც).

      და არის დეტექტივიც, არ ვიტყვი ძალიან კარგი, მაგრამ არც ძალიან ცუდი. თუმცა აქ დეტექტივობა უფრო მეორეხარისხოვანია, ვიდრე ამ უცნაურ, მაგრამ უწყინარ ქალაქი ერთი არსაიდან მოსული გოგონა თავგადასავალი, რომელიც კაცმა არ იცის, რას ემალება.

      კი, უნდა უყუროთ დოგვილს და მიიღოთ სიამოვნება, მინიმუმ "პაოლო კოელიოს სასტატუსე ფრაზების" მსგავსი დიალოგებიდან.