მონ-სენ-მიშელი საფრანგეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარე წმინდა მიქაელის მთა, ციხე-სიმაგრედ გადაქცეული პატარა კლდოვანი კუნძულია.

სენ მიშელის ყურის სამი კუნძულიდან ერთადერთია დასახლებული. დღესდღეობით ითვლის 80 მაცხოვარს. 1879 წლიდან კუნძულს და კონტინენტს აერთებს დამბა.

1874 წელს კუნძული არქიტექტურის ძეგლადაა მიჩნეული, 1979 წლიდან – იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლად.

სააბატოს მთავარი მშვენება – XIII საუკუნეში აგებული ტაძარია. მის ქვეშ, ღრმად კლდეში კიდევ უფრო ძველი ნაგებობებია – მიწისქვეშა სამრეკლოები, რომლებიც დღემდე შესანიშნავადაა შენახული. კიდევ რამდენიმე საუკუნის შემდეგ სენ–მიშელმა ის სახე მიიღო, რომელსაც დღევანდელი ტურისტი ხედავს. სააბატოსადმი ინტერესი მისი არსებობის პირველსავე დღეებიდან არ განელებულა: თავდაპირველად რელიგიური მიზნებით მხოლოდ მომლოცველები სტუმრობდნენ საფრანგეთის სხვადასხვა კუთხიდან და უახლოესი სახელმწიფოებიდან, დღეს ის ცნობისმოყვარე ტურისტებს მასპინძლობს მთელი მსოფლიოდან.

აღსანიშნავია, რომ მონ–სენ–მიშელის სააბატო დღეს საფრანგეთის ღირსშესანიშნაობებს შორის, ეიფელის კოშკის შემდეგ, პოპულარობით მეორე ადგილზეა.

სააბატოს შთამბეჭდავი ხედები, შიდა ნაგებობების დახლართული ლაბირინთები და კედლების უჩვეული სიმძლავრე არაა ყველაფერი, რაც სტუმრებს აოცებდა. მონ–სენ–მიშელის მთავარი თავისებურება მისი არაჩვეულებრივი მდებარეობა იყო: XIX საუკუნემდე სააბატომდე მისვლა მხოლოდ მოქცევის დროს შეიძლებოდა ნავებით, ან მიქცევის დროს ფეხით, ფსკერზე, რომელიც ჯადოსნურად ჩნდებოდა. მაგრამ ეს, ერი შეხედვით მარტივი გზა მომლოცველებისთვის უამრავ საფრთხეს მალავდა, უკან დახევისას წყალი აჩენდა ქვიშას, რომელსაც უყურადღებო მგზავრის ჩათრევა შეეძლო. სხვა საფრთხეც არსებობდა: ოდნავი დაგვიანების შემთხვევაში, თუკი მგზავრებს მოქცევის დაწყება გამორჩებოდათ, წყალი მომლოცველებს ისეთი სიჩქარით ეწეოდა, რომ გადარჩენის არანაირი იმედი აღარ იყო.

აქაურო მოქცევა დღემდე ერთ–ერთ ყველაზე მაღალ და სწრაფ მოქცევად ითვლება ევროპაში (წყალი 11 მეტრზე იწევს, სიჩქარე 20 კმ/სთ). მხოლოდ XIX საუკუნის დასასრულს შეაერთეს კუნძული მატერიკთან საგანგებოდ აშენებული დამბით, რომელზეც ერთ დროს ტრამვაი დადიოდა. დღეს ის ავტოტრანსპორტის ვიწრო გზამ შეცვალა.