ბოდიში, დიდი ბოდიში თითოეული თქვენგანის მარადიულ ხსოვნას ყოველი უყურადღებო, მოყრუებული და იგნორირებული წუთისათვის!..

   მთელი დღე რაზე აღარ ვცადე ყურადღების გადატანა, მაგრამ ამაოდ. ახლაც თვალს ვერ ვხუჭავ, ვფიქრობ ხვალინდელ დილაზე, ჩასატარებელ გაკვეთილზე და ძილი არ მეკარება. შესავალი სიტყვის ყველა ვერსია ზედმეტად ბანალური და არაფრისმთქმელი მგონია.

   - საშინლად ვწუხვარ? განვიცდი და ეს ტრაგედია ჩვენ არ უნდა გავიმეოროთ?

   თუ - მოდით, გაკვეთილის თემას მივუბრუნდეთ! და ასე ავარიდო თავი ამ "მწარე გაკვეთილის" საკითხს, რომელიც გუშინ-გუშინწინ, მთელ საზოგადოებას, ჩვენმავე შვილებმა, ჩვენმა მოსწავლეებმა  ჩაგვიტარეს.

   ყოველთვის ვდუმდი საზოგადოებაში ატეხილ საფუძვლიან თუ უსაფუძვლო აჟიოტაჟზე და სოციალურ ქსელებში გამოხატულ საპროტესტო განაცხად-ლოზუნგებსაც ყოველთვის თავს ვარიდებდი. პრინციპი "ერთით მეტი თუ ერთით ნაკლები მაინც არაფერს შეცვლის" დღეს დანაშაულის შეგრძნებას მიასმაგებს და გულში ცეცხლი და ყელში ბოღმა ერთდროულად მდაგავს და მახრჩობს. ყველას თავისი აზრი აქვს და ამდენივე სტატუსი, მოწოდება თუ მიმართვა მოვისმინეთ და წავიკითხეთ სატელევიზიო თუ ინტერნეტ სივრციდან. სინდისის ქენჯნა სულ მცირედით რომ შევიმსუბუქო მხოლოდ ერთს ვიტყვი. ვიტყვი არა საყვედურით, გაკიცხვით, შურითა და ბოღმით, არა! აღარ შემიძლია (და აღარც არის ამისი დრო) ერთმანეთზე გადაბრალებების და ლანძღვა-გინების მოსმენა და მითუმეტეს გამეორება. 

   უბრალოდ ვაღიაროთ. ვაღიაროთ, რომ ადამიანები ვართ და შეგვეშალა. შეგვეშალა ბევრჯერ, მრავალჯერ, უთვალავჯერ. შეგვეშალა ყველგან და ყველაფერში, ჩემს ვაილოგიკას თუ მივყვები, შევცდით ეკონომიკის შენებისას, რამაც მძიმე, გაუსაძლისი სოციალური სიდუხჭირე განაპირობა და ლუკმაპურის მოპოვებაზე გადართულთ დაგვავიწყდა წიგნი და სწავლა-განათლება, გაუნათლებლობამ დაგვავიწყა კულტუარა და ტრადიციები, რომელიც საბოლოოდ ხელოვნურად თუ თავისთავად აგორებულმა ნიჰილიზმის ტალღამ შთანთქა და ყველაზე მთავარი, თავი და თავი ჩვენი უკუსვლისა და კვდომისა, - დაგვავიწყდა ღმერთი! აი, ჩვენი უპირველესი შეცდომა და ყველა მიზეზთა მიზეზი. 

   ამ აურზაურში, როცა საკუთარ თავზე და სულზე ვთქვით უარი, თავისთავად ვიღას გვეცალა შვილების, მოსწავლეების, უმცროსი დების, ძმების თუ მეგობრებისთვის? დავივიწყეთ ღვთის სიტყვა: "აცადეთ ყრმებსა მაგას მოსლვად ჩემდა და ნუ აყენებთ მაგათ, რამეთუ ეგევითართაი არს სასუფეველი ცათაი" და ამ დავიწყებამაც არ დააყოვნა და მოგვცა ის, რაც მოგვცა.

   და ბოლოს, არასოდესაა გვიან პატიების თხოვნა. გულწრფელი სინანულია საჭირო, დაფიქრება, გააზრება, და შეცდომის გამოსწორებაც სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს! შვილების გახსენეება, მათთან დროის გატარება, მათთვის ყურისგდება, მათდამი სითბოს გამოხატვა, მათთვის ცოდნის და მთავარი- სიყვარულის მიცემაა საჭირო, რომ ბოლოს, ბესიკ ხარანაულისა არ იყოს თავშიცემით არ გავკიოდეთ "სად არიან შვილები?.. შცილები სად არიან?.."

   ღმერთმა ქნას, ამ "მწარე გაკვეთილმა" მაინც გვასწავლოს ჭკუა!