მე სიცოცხლე მხოლოდ ტვირთი არ მგონია,

საჩუქარი, რომელსაც ვერ ვიყენებთ.

თუ მიზანი სამყაროს ხსნა არ გვგონია,

ღვთის ბოძებულს, ალბათ ფუჭად ვიყენებთ.

თავის მოკვლა ძნელი იყოს არ მგონია,

მაინც ჩავთვლი არჩევანის სიბეცედ,

მოევლინე ამ ქვეყანას გონიერი,

სულიც მხოლოდ შენთვის გამოიმეტეს

და თუ ამას არ აფასებ სათანადოდ

სულელის მეტს მე ვერაფერს გიწოდებ.

არ მგონია ეს ცხოვრება…

      ახლა თუ როგორმე სახლამდე მივაღწიე არც გავიხდი ისე დავწვები და დავიძინებ, ვფიქრობ გაჩერებიდან სახლამდე. ვააა, არ წასულა!.. რა კარგია, შევეცოდები და საჭმელს მაჭმევს, ვფიქრობ ფანჯრებში, რომ შუქი შევნიშნე. ზარი ერთხელ, ორჯერ... უკვე გასაღებს ვეძებ და გააღო. ნაძალადევი ღიმილი :), აუუუ, აქ მოსულან :( ვბრაზობ გულში.

- გილოცააააააააააააააააააავ! ბოლომდე გაკრეჭილი ჩემი დის უკვე კარგად „ნაქეიფარი“ მეგობარი.

- რას? გაოცებული მე.

-…

ამქვეყნად მაინც ყველაზე ძნელი კაცად ყოფნაა,

ფიქრი იმაზე, რომ ყოფნის არსი ვალის მოხდაა.

მრავალი წელი შეიძლება თელო ქვეყანა

ნაკვალევი კი არსად ჩანდეს - დარდიც ესაა.

მთისკენ ბილიკზე თუ დაგემგზავრა ეშმაკი ფლიდი,

ყური მიუგდე რარიგად გლიქნის:

- „შენ ამდენს წვალობ, ვიღაცას კი უშრომლად ულხინს,

იქნებ შეეშვა ამ აღმართს და გავუყვეთ სიგრძივ?!.“

ჯერ მოუსმინე, მერე რა თუ ჩანაფიქრს მიხვდი,

არც ის…

      ბომონდნარევი, ჭრელი საზოგადოების მსჯელობამ გამაღვიძა. ერთ-ერთ ტელეშოუში საუბარი, არც მეტი არც ნაკლები, „ბედნიერი ერის“ ანუ ჩვენი დღევანდელობის შესახებ მიმდინარეობდა. გამახსენდა რამდენიმე პოსტის თემაზე რომ უნდა მეპასუხა, ვიფიქრე მოდი მეც გავკადნიერდები ამათ მსგავსად, მეთქი და პოსტის სათაურიც ასე დაიბადა. :)

      წინა დღით ქველნიუსების კითხვისას, ვთქვი, რაიმე სასიხარულო ამბავიც რომ ხდებოდეს რა კარგი იქნებოდა, მეთქი. მერე მიება საუბრები…

      საკლასო წერების კვირეული დაიწყო, დღეს მერვეებთან ვატარებ. ტესტები დარიგებულია, ინსტუქტაჟი მიცემული. 45 წუთი უაზროდ ჯდომას, მეც წერის დაწყება ვამჯობინე. ერთი პრობლემაა მხოლოდ, საუბარს კინემატოგრაფიაზე ვგეგმავ და უინტერნეტოდ ამ საკითხზე მსჯელობა ცოტა არ იყოს მაშინებს. არადა სხვა დროს ან დამეზარება, ან დრო არ მექნება და დადებული პირობა, რომ კინოზე პოსტს დავწერ, შეუსრულებელი დამრჩება. ვიკრებ მთელ ყურადღებას და მივენდობი ჩემს მეხსიერებას.…

                              მაშინ, როცა ცხოვრების გზას ბინდი მოსავს,

                              როცა ფიქრებს დემონების ჯაჭვი ბოჭავს,

                              როცა ბრძოლა უკვე აღარ მეხერხება,

                              შენ მოდიხარ და ლაჟვარდის ფერი მოგაქვს.

                              ვაზის ჯვარი შენი თმების სურნელს აფრქვევს,

                              იასამნის,ვარდობის თვის ყვავილთა;

                   …