დღეს სეზონისთვის შეუფერებლად ჩამოთბა. შუადღე იყო როცა გამეღვიძა და ჩიტების ჭიკჭიკიც კი მოვისმინე ჩემს ფანჯრებთან, ოღონდ ეს ისეთი ჭიკჭიკი არ იყო მთელი ზამთრი რომ ვუსმენდი კარალიოკის ხეზე მათთვის დატოვებული კარალიოკით პირჩამტკბარუნებულებს. არა, დღეს გაზაფხულის სიხარულის ჭიკჭიკს ჰგავდა მათი ხმიანობა. დღეც გაზაფხულივით მზიანი და თბილი გამოდგა, მხოლოდ იასამანი მოვინაკლისე და მისი სურნელი. ეს ამბავი აქ სრულდება.

      სვეტიცხოველში ვინც ყოფილა, ყველას ემახსოვრება სვეტიცხოვლის ჭა. ეს არის ილია თეზბიტელის სახელობის ტაძარში არსებული ჭა, რომელიც გადოცემის მიხედვით ჯერ კიდევ მირიანისა და ნანა დროიდან, ედემის ბაღად წოდებულ სამეფო ეზოში ყოფილა. შემდეგ როდესაც ტაძარი ააშენეს, ჭა შიგნით მოექცა და აგერ უკვე საუკუნეებია აკვირვებს მნახველს. იყო დრო, როდესაც გაკვირვებასთან ერთად არწყულებდა კიდეც, მაგრამ ეს უკვე წარსულია და ახლა ამაზე სასაუბროდ არ მომიცდენიხარ მკითხველო.

      საქმე ის გახლავთ, რომ მგალობლები ტრადიციულად სწორედ ელია თეზბიტელის სახელობის ტაძარში შევდივართ ხოლმე სტიქრით შემოსვისთვს. ამავე ტაძარში, ლოცვის დამთავრების შემდეგ სტიქარს ვიხდით და ისე ვბრუნდებით შინ.

      სწორედ, წამოსვლისას შევედი ტაძარში და ჩემს წინ ის ისტორია გაცოცხლდა, სახარების მკითხველებს კარგად რომ ახსოვთ - ქვრივი ქალის შეწირული ორი ლეპტა. არ ვიცი ამ ყვავილების დამდებს რამდენი ჰქონდა და სრულად გაიღო თუ არა, მაგრამ ერთი კი ვიცი - მან, საჩუქარი მონასტრისთვის სწორედ წარმოიდგინა და ზუსტად ის შეწირა, რაც ზაფხულის ამ მშვენიერ დღეს შეეფერებოდა.

შენნი, შენთაგან, შენდა შემწირველნი