"ქართველი ხალხი ჭკვიანი და ბრძენი ხალხია" - არ თქვათ რომ მსგავსი ნარატივი არ მოგისმენიათ ჩვენს ყოველდღიურობაში. როდესაც რამე მსგავსს ამბობენ, ხშირად მოიშველიებენ ხოლმე: "ერი, რომელმაც შოთა რუსთაველი აღზარდა, ერი რომელმაც იყალთოსა და გელათის აკადემიებში მეცნიერება შეისწავლა, ერი რომელმაც შობა ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი, ააგო სვეტიცხოველი, ნიკორწმინდა, ჯვარი და ბაგრატი" და ა.შ. და ა.შ.

(წყარო)

      დღეს მარშრუტკაში ერთი კაცი გვიკიჟინებდა, საზიზღარი ერი ვართ და თუ ჩემი არ გჯერათ, აკადემიკოს სანიკიძის "საქართველოს 309 სირცხვილი" წაიკითხეთო. მაგრამ ყველაფერ აქამდე, რამაც მიაპყრო ჩემი ყურადღება მისდამი, ეს გახლდათ - მარშრუტკაში ამოვიდა ახალგაზრდა ბიჭი რომელიც ფეხსაცმელში ჩასაფენ ქეჩას ყიდდა (დიდუბის ავტოსადგურით მოსარგებლეთ ეცნობათ) და ყველაფერ ამას სხაპასხუპით, პოეზიით აფორმებდა.

"ზამთარი ცივია, ფეჩი ძვირია, ქეჩა თბილია.
ფეჩი ღირს 100 ლარი, ქეჩა ღირს 1 ლარი.

ლარი ღირს მარტო ეს ჩემი ლექსები,
იყიდეთ ქეჩა და მოყვება ლექსებიც.

სახლში რომ ვბრუნდები კილომეტრ გავლილი
ფეხები კი არა, ენა მაქვს დაღლილი"

      ლექსი უფრო ვრცელია და მართლა იმსახურებდა ლარს, მაგრამ გაწბილებული უკან ჩაივდა. მაგრამ სწორედ ამ გამოსვლის შემდეგ, ზემოხსენებულმა ბატონმა ჩაილაპარაკა ისტორიული ფრაზა "არ გინდოდათ ბატონო კომუნისტები და..."

      ჰოდა, მას შემდეგ უჩვეულო ფიქრმა შემიპყრო. ასაკით, ჰაბიტუსით და სხვა დანარჩენით ეს კაცი სწორედ იმ კატეგორიათა სიაში ერთიანდებოდა პირველხსენებულ ბრძენ ქართველთა სადღეგრძელოს რომ მიირთმევენ ხოლმე, მაგრამ აღმოჩნდა რომ ქართველებზე საზიზღარი ერი, მეორე არ არსებობს, რადგან ამ კაცს 33 წელი უცხოვრია საზღვარგარეთ (დაკონკრეტებით ვერაფერს გეტყვით, უკვე ვიღაც ქალბატონთან გააბა პოლიტიკური სჯა-ბაასი და ჩემს ყურებს ამდენის ატანა არ შეეძლო, საკუთარ ფიქრებში გართობა ვარჩიე) და სხვადასხვა ეროვნების მრავალ ადამიანთან ჰქონია ურთიერთობა.

      მართლაც ბრძენი ხალხი ვართ თუ საზიზღარი? თუ ორივე ერთად? თვითონ ის ფაქტი რომ "შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი" - როგორც ფენომენი, საქართველოს და ქართველი ერის დამსახურებაა, მეტყველებს იმაზე რომ ჩვენთან სოციალიზაციის პროცესის ის ნაწილი, სადაც ყველა პიროვნებას საზოგადოება აყალიბებს და არა პიროვნებები საზოგადოებას, გაუცნობიერებლად დამკვიდრებული აპრიორი ჭეშმარიტებაა.

      მაგრამ თუ "ის_დრო_ჯობდა_კაცი" მართალი იყო და საზიზღარი ხალხი ვართ, რა გამოდის?!

      გამოდის ის, რომ "შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი" ქართველი ერის დამსახურებაა მხოლოდ იმდენად, რამდენადაც სინათლე არის სიბნელის დამსახურება. თუ მეტყვით, რომ ბნელი შობს სინათლეს, მაშინ მეც დაგთანხმდებით რომ ერის დამსახურებაა ამ ბევრჯერბრჭაყლებში ჩასმული ფენომენის არსებობა. აი, თუ პირიქით - მაშინ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ "ლეკვი ლომისა სწორია, ძუ იყოს თუნდაც ხვადია" XII საუკუნის რიგითი ქართველის აზროვნებას კი არ წარმოადგენს, არამედ შოთა რუსთაველის აზროვნების ნაყოფია და ის უკიჟინებს სხვა დანარჩენებს, რომ თქვენც ასე უნდა იაზროვნოთო. კოსმოპოლიტიზმი XIX საუკუნის პირმშო კი არ არის ჩვენს რეალობაში, არამედ ვაჟას ამოხეთქვაა - ასეა საჭირო ქვეყნის განვითარებაო და სხვანი და სხვანი.

      ამიტომ, მაინც ვერ გამიგია ბრძენი როდისღა ვიყავით? როცა ქვეყანაში ხალხის გონმა ხმა გამოსცა ზვიადის ყვიროდა, მერე ზვიადი მოინელა და ედუარდის, მერე მიშა-მიშას, მერე ბიძინას. ესაა ერის ხმა?!

      აი, კიდევ ერთი მიზეზი რატომ ვერ ვიტან საქართველოს ბანკის შეძახილს - იგრძენი მომავალი!