- ჩვენ აქ ვერაფერსაც ვერ ვიპოვით, - თქვა ახალგაზრდამ, ბარი მიწაში ჩაარჭო და წელში გაიმართა. ჭაღარას თავიც არ აუწევია, გულმოდგინედ ჩიჩქნიდა მიწას ხისტარიანი მომცრო ნიჩბით. რაკი პასუხს ვერ ეღირსა, ახალგაზრდამ ოქროსფერი ხელთათმანები ისე ენერგიულად დაიჭიმა თითებზე, თითქოს დაგროვლ ჯავრს გზა მისცაო და მუშაობა განაგრძო. ოქროსფერივე კომბინეზონი თევზის ქერცლივით მჭიდროდ შემოტმასნოდა ტანზე. ჭაღარას მოლურჯო ფერის სრული კომბინეზონი ემოსა, ხელთათმანები კი…

      დათუნამ და მახარემ ერთმანეთი თოჯინების თეატრში გაიცნეს. დათუნა დარბაზში იჯდა, მახარე სცენაზე სრულებდა საოცრად საინტერესო და თანაც სახიფათო როლს. თავზე კოკროჭინა ნაბდის ქუდი ეხურა, ლოყები წითლად უღაჟღაჟებდა. ცქვიტი, მოხერხებული და თანაც მეტად გულკეთილი გახლდათ მახარე, მუიდამ მზად იყო ვინმეს დახმარებოდა და რაიმეთი გაეხარებინა. მთელი წარმოდგენის მანძილზე ერთხელაც არ ყოფილა შემთხვევა, თავისი სახელი „მახარე“ არ გაემრთელებინა. თიტქოს ეს სახელი…

      აკადემიის დაჯილდოებას ფილმების უნახავად შევხვედროდი, პირველად მოხდა (პრინციპში, არც ისე დიდ ხანია ოსკარმაყურებელი ვარ). ამიტომ, დაგვიანებულზე მაინც დავიწყე იმ ფილმების ნახვა, რომელიც წელს ნომინაციებში წარადგინეს. პირველად, ვითომ სამეცნიერო ფანტასტიკას, მაგრამ უფრო, დრამას ჩავუჯექი და Arrival ვნახე (ჩვენებურად ჩამოსვლა, დაბრუნება, მიღება). ქართულ ინტერნეტ სივრცეში ამ…

      ერთ ადგილზე დგომა რეალურად ნიშნავს უკან დახევას, ამიტომ აუცილებელია სულ წინ გადაიდგას ნაბიჯი. შესაძლოა დიდი ნაბიჯი არ იყოს, მაგრამ მცირე მაინც გადასადგმელია. ასეა წერაშიც. შესაძლოა კარგი ვერაფერი დაწერო, მაგრამ აუცილებლად უნდა დაწერო. თუნდაც სისულელე იყოს, თუნდაც იდეა არ მოგდიოდეს, თუნდაც თემატიკაც არ იცოდე, რაზე დაწერო, მაინც უნდა დაწერო, რადგან ასეა საჭირო.

      ვინ ადგენს ამ საჭიროებებს? დრო!

      დროა სწორედ ის ფაქტორი,…

აგრილებულა ზაფხულის დილა,

ხე შემოდგომის სიყვითლეს იმჩნევს.

რამდენ სიავეს შეესწრო თვალი,

გული კი მაინც სიცოცხლეს ირჩევს.

თუმცა კი გვიან მაგრამ დღეს მესმის

რაც არ მესმოდა ადრე მშობლების.

გახუნებულა ბავშვობის წლები,

როგორც სიმწვანე ამ ხის ფოთლების.

და როცა ქარი უხსოვარ დროსის

თვალწინ გაწელავს ერთ ფირად წარსულს,

გული უცრემლოდ მაშინ იტირებს

და ამოხეთქავს სიღრმეში დაფლულს.

თვალცრემლიანი…

      რამდენი წამია ერთ წუთში? როგორც სკოლაში მასწავლიდნენ და ყველამ ვიცით სამოცი უნდა იყოს. რამდენი წამი გამოდის 1 საათში? 60 X 60 ხო? არც ისე პატარა ციფრია არა? შემდეგ რამდენი წამია დღეში, ერთ დღე-ღამეში, კვირაში, თვეში, წელიწადში.... ძალიან ბევრი წამი გამოდის.

      მაგრამ ერთი წამი რა არის? არის…

     ...მიიწელებოდა წყეული დრო და ადამიანები ტანსაცმელთან და მეგობრებთან ერთად ნიღბებსაც იცვლიდნენ...

     ამას დათრგუნვა და დეპრესია მოჰყვებოდა. ზოგჯერ სიამოვნებაც, ზოგჯერ არც არაფერი,სუიციდიც, სისხლისღვრაც... სრულიად უგრძნობი გახდა ზოგიც...

     ღმერთმა ფიქრი შეწყვიტა ადამიანებზე და წვიმას აუკრძალა თავის ცრემლებად მოსვლა. წვიმა, მხოლოდ მოვალეობის…

      ახალ, 2015 წელს გილოცავთ, მეგობრებო! სასწაულების მომტანი თუ არა, ამ წელზე ბევრად კარგი ყოფილიყოს! პირველად ვხვდები ახალ წელს მარტო, თანაც სამსახურში, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც მშვენიერ განწყობაზე ვარ! ასეთი ჩუმი ახალი წელი ჯერ არ მინახავს. ცოტა არ იყოს გული დამწყდა, უძრაობა რომ შევნიშნე ჩვენს დედაქალაქში ამ დღესასწაულს, ლამის ჩვენს ახალ მთავრობას ვუსაყვედურე და უცებ, გავხედე განათებულ მეტეხს, რა დიდებულია, ღმერთო! როგორ…

 - იცით, ძმებო, რა არის ყველაზე დიდი საშინელება ამ ქვეყანაზე?

 - ცარიელი ჭიქა, - მიუგო ლენცმა.

      ფერდინანდმა საზე ზიზღით დამანჭა.

 - გოტფრიდ, არაფერია ისე სამარცხვინო მამაკაცისთვის, როგორც ტაკიმასხარობა. - მერე ისევ ჩვენ მოგვიბრუნდა. - ყველაზე საშინელი, ძმებო, დრო გახლავთ, დრო, წუთიერი ჟამი, რომელსაც ჩვენ განვიცდით და რომელსაც ვერ ვეუფლებით.

      მან ჯიბიდან საათი ამოიღო და ლენცს თვალებთან…

      ბავშვი დროის ყველაზე უტყუარი საზომია. მისი ყოველდღიური ზრდა, შენი ყოველდღიური დაბერებისა დაუძლურების დამადასტურებელია. რაც ბავშვს ემატება, ის შენ გაკლდება და რასაც ბავშვი უახლოვდება, შენ იმას შორდები, თითქოს უხილავი ბორბლის მანებზე ხართ მიბმული ერთმანეთის გვერდით და ის ბორბალი, თქვენთვის შეუმჩნევლად , ბრუნავს. ბავშვისთვის რომ თენდება, შენთვის ღამდება.

(ოთარ ჭილაძე)

      და აი დადგა ჩემი შემოდგომაც!

      წელიწადის ჩემი საყვარელი და ყველაზე მშვენიერი დრო...

      თითქოსდა სიცოცხლე კვდომას იწყებს, მაგრამ არა... შემოდგომა მხოლოდ ცივ, სუსხიან და მკაცრ ზამთართან შესახვედრად ხალისიანი და "ფერადი ფერებით" გვამზადებს... ეს არის რაღაც გარდამავალი, შუალედური პერიოდი დასაწყისსა და დასასრულს შორის, ეს დასასრულის დასაწყისია, მაგრამ ქვეყნად არაფერი სრულდება... მათ შორის არც სიცოცხლე... სიცოცხლე მიჰყავს…

აღარ მინდა საათი,
მომაშორეთ მაჯიდან,
ზეცის სილურჟისაკენ
ქარი მიხმობს ფანჯრიდან.

და რად მინდა საათი?
რისთვის?... რაში მჭირდება.
აქ არავინ მიბარებს,
არც შეხვედრას მპირდება.

სჯობს გაატანეთ ვინმეს
აქ ტყუილად ირჯება.
მსურველს თქვენ ნუ იდარდებთ
ვიცი ბევრი იქნება.

აქ მე დრო არ მანაღცლებს,
არც უმისოდ მწყინდება,...
იმქვეყნად კი ქარი მე
უდროობას მპირდება...