- ბიჭო, - უთხრა თვალებდაწითლებულმა გურამმა ცქიტოს, - ლეილასთან როგორა გაქვს საქმე?
- ისე რა.
- ნინოს სულ დაანებე თავი?
- რა ვიცი, კარგი გოგოა, ხომ იცი, მერე მეცოდება კიდეც. ერთგან უთქვამს, მაგან რო თავი დამანებოს, გავგიჟდებიო. ცოდვაა, ისეთი გული აქვს, მართლა რამე არ დაემართოს. ჯერ ცოტა დავშორდები და მერე უფრო ადვილი იქნება.
- ჰო, ეგრე სჯობია. მაგრამ სულელი ხარ, რომ თავს ანებებ.
- როგორ, ცოლად ხომ არ მოვიყვანო?
- რატომაც არა.
- თუმცა რა ვიცი, შეიძლება მართლაც მასე ვქნა. მაგრამ მერე, სად წავა.
- ჰო, შენ ძალიან უყვარხარ.
- ვიცი და იმიტომ მეცოდება.
- ცქიტო, ნინო პატარობისას მგონი ნოდართან დადიოდა, მართალია?
- რა ვიცი, ამბობენ. თვითონაც მითხრა, ძალიან ვუყვარდიო, მერე ცოტა დავახლოვდით, როცა ახლოს გავიცანი, ჭირივით შემჯავრდაო.
- ჰო, ნიკომაცა თქვა, ეჯავრებაო ნოდარი.
- მართლა რაღაც უსიამოვნო ვინმეა ეგ ნოდარი.
...
ბიჭები უნივერსიტეტის კართან მივიდნენ. სტუდენტების ჯგუფი რაღაცაზე დაობდა ერთმანეთში.
- ჩვენი პედაგოგიკა მეჯავრება. მურტალი ვინმეა. - ამბობდა ერთი.
- შენ, ბიჭო, სმა-ჭამის მეტი ყველაფერი გეჯავრება. - უპასუხა მეორემ. ცქიტო და გურამი, კედელზე მიყუდებულნი პაპიროსს ეწეოდნენ და სტუდენტების ლაპარაკი კარგად ესმოდათ.
- შენცა თქვი რა, მეც ცუდი რამე მყვარებია.
- ეგ ვის არ უყვარს. ისე გითხარი.
- მართლა, სმა-ჭამაზე გამახსენდა. - თქვა მესამემ. - ხვალე ქორწილი გველის.
- ვისი? - ორივემ ერთად ჰკითხა.
- ვისი? არ გაგიგიათ? ჩვენმა ნოდარამ ცოლი შეირთო. მერე რა გოგოა, რომ ნახოთ.
- ვინ არი?
- ნინო, არ იცი? თურმე ბავშვობიდან ჰყვარებიათ ერთმანეთი.
ცქიტომ და გურამმა ერთმანეთს გადახედეს, მერე ცქიტო ზევით ავიდა.

გურამ რჩეულიშვილი