სათაურს რომ წაიკითხავ, პირველი რა აზრიც გაგიელვებს - "გაცვეთილი თემაა", მართლაც და მრავალი მტკიცებულებანი ღმერთის არსებობა/არ არსებობისა უკვე მოფიქრებული, დეკლარილებული და შესწავლილ-გააზრებულია, მაგრამ ბოლო დღეებია ხშირად მეფიქრება რწმენა-ურწმუნოების ამბებზე და ბლოგი და დღიური ხომ იმისთვისაა რომ ნააზრევს მისცე ვერბალური ფორმა, თან იქნებ გამოხმაურებებში მსჯელობის გაგრძელებაც და რაიმე დასკვნამდე მისვლაც შევძლოთ.

     (ვარიაცია ჭეშმარიტებისკენ) კი იმიტომ აწერია, რომ ქვემოთ რასაც წაიკთხავთ მთლიანად ვარიაციაა. თან, ერთი პოსტი ამ ციკლიდან უკვე გამოვაქვეყნე - "კუებზე მდგარი მითოლოგია".

     მოკლედ, მინდა ვისაუბროთ რწმენის მომგებიანობაზე, ყოველგვარი თეოლოგიური ზეაღსვლების, ტერმინებისა და მსგავსთა გამოყენების გარეშე. შეკითხვა მარტივად ჟღერს:

არსებობს თუ არა ღმერთი?

ღმერთი არ არსებობს და ჩვენ ვიცით რომ ის არ არსებობს!

     თუ ღმერთი არ არსებობს და ჩვენ ამის შესახებ ვიცით, მაშინ აზრი არ აქვს არცერთ კანონს ქვეყნიერებაზე, არც მორლურს, არც დაწერილს, არც დაუწერელს, არც ქვაზე ამოტვიფრულს და არც ნებისმიერ სხვას. რატომ? თუ ღმერთი არ არსებობს, მაშინ უმაღლესი ღირებულება არის ადამიანი და მე როგორც ერთ-ერთი ადამიანთაგანი, ასევე ვარ უმაღლესი ღირებულება და ყველაფერი ჩემთვისაა ირგვლივ! ჩემს ჯგუფელს კარგი ტელეფონი აქვს, მე კი ნოკიის ძველმოდური. მოვიპარავ და მე კარგი მექნება. ჩემს ძმაკაცს კარგი ცოლი ჰყავს, მოვკლავ ჩემს ძმაკაცს და მის ცოლს დავეპატრონები, ჩემი სისხლით ნათესავი ისეთი მაგარი გოგოა, სულ არ მინდა სხვა ქალი, მას შევირთავ ცოლად.

     დამისახელეთ ნებისმიერი მიზეზი - რატომ არ უნდა გავაკეთო ეს?

     კანონი მიშლის? მერედა ვინ მოიგონა კანონები? ადამიანებმა რომლებიც ერთხელ ცხოვრობდნენ, ოდესღაც წარსულში და მოკვდნენ? არ გვჭირდება კანონები - მე ხომ უმაღლესი ღირებულება ვარ!

     მორალური უფლება არ მაქვს? და რის მაქნისია მორალი? რას მომიტანს ის? სიამოვნება არ აქვს მორალს - მე ხომ უმაღლესი ღირებულება ვარ!

     სხვაც ანალოგიურად მომექცევა, მომკლავს და ჩემს ცოლს დაეპატრონება? მერე რა, ისიც ხომ ადამიანია და უმაღლესი ღრებულება?! ადრე თუ გვიან მაინც მოვკვდები და რა? 30 წელი ვიცხოვრებ თუ 80 ამას აქვს მნიშვნელობა? სიკვდილი მოვა და არ ჯობს ახლა ვისიამოვნო? -  - მე ხომ უმაღლესი ღირებულება ვარ!

     თუ ღმერთი არ არსებობს, მაშინ აზრი ეკარგება ყველა ღირებულებას.

სინამდვილეში ღმერთი არ არსებობს, მაგრამ ჩვენ გწამს მისი არსებობის!

     რა ხდება მაშინ, როდესაც გვწამს ღმერთის არსებობის, რომელიც თურმე არ არსებობს. მაშინ ხდება ის, რომ მისი მიმდევარნი ხშირად უარს ამბობენ ბევრ სხვადასხვა სიამოვნებაზე. ერთადერთი, რასაც ღმერთის არსებობის შემთხვევაში განსაკუთრებული წნეხი ადგება ესაა სურვილები, მისწრაფებები და მხოლოდ საკუთარი თავის ტრფიალება. ამათ, ღმერთის რწმენის შემთხვევაში სერიოზული ზიანი ადგება, თორემ სხვაგვარად ადამიანი ღმერთის რწმენის შემთხვევაში შესაძლოა ისეთივე ბედნიერი იყოს, როგორ ბედნიერადაც გრძნობდა თავს "ღმერთის არ არსებობის დროს" - აღვირახსნილობაში. მაგრამ თუკი ჩვენს გვწამს და ის არ არსებობს? მაშინ ჩვენ გკარგავთ მაქსიმუმ 80-90 წლიანი სიცოცხლის იმ დროით მონაკვეთს, რომლის განმავლობაშიც შეგვეძლო განსაკუთრებული სიამოვნებები მიგვეღო და რომელიც აღვკვეთეთ ჩვენი სარწმუნოების გამო და ვთქვით რომ ჩვენ არ ვართ უმაღლესი ღირებულება!

ღმერთი არსებობს და ჩვენ არ გვწამს მისი არსებობის!

     მაშინ ხდება ის, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ 80-90 წელი სრულ "ნეტარებაში". ვაკეთებ იმას რაც გვსიამოვნებს, ვცხოვრობთ საკუთარი სურვილებით, ბედნიერნი, ღიმილიანები, ჰუმანურები, საყვარლები, კაცობრიობაზე შეყვარებულები ან ბოროტები და დაბღვრემილებიდ დავდივართ, მაგრამ ჩვენ ამით ვნეტარებთ, რადგან "ერთხელ ვცხოვრობთ და სიამოვნებაში ვატარებთ იმ ცხოვრებას". - ჩვენ ხომ უმაღლესი ღირებულება ვართ! მაგრამ აღმოჩნდა რომ ღმერთი არსებობს და მან არ მოგვიწონა მსგავსი საქციელი? მაშინ, გამოდის რომ 80-90 წლიანი სიამოვნება ყელში უნდა ამოგვადინონ 1000, 2000 წლის და უფრო მეტის განმავლობაშიც. მუდმივად უნდა წამოგვაძახონ, რომ ჩვენ 80-90 წელი უკვე ვისიამოვნეთ და ჩვენი სურვილებით ვიცხოვრეთ და ახლა, მარადისობაში დროა დავიტანჯოთ! რატომ? იმიტომ რომ ამ მარადისობის საერთოდ არ გვჯეროდა!

ღმერთი არსებობს და ჩვენ გვწამს მისი არსებობის!

     ეს ის ვარიანტია, როცა 80-90 წელი შენს სიამოვნებებზე ამბობ უარს, მთელს დედამიწაზე ეძებ ღმერთს, პოულობ, უსმენ, მისი სიტყვით ხარობ, ხორციელ სიამოვნებებზე უარს ამბობ, გშია, გწყურია, გცემენ, გღალატობენ, გაჭირვებული ხარ, ქუჩაში მოქუფრული დადიხარ და შენზე ამბობენ როგორი კაცთმოძულეაო, არაჰუმანურად და არაადამიანურად გამოიყურები, წყლულები გაქვს და სადმე ამოგძვრება სული, ოჯახი გაგრიყავს, მეგობრები არ გიცნობენ და ა.შ. (თავად ჩაამატეთ რაც გენებოთ, წმინდათა ცხოვრებიდან უხვად მოიპოვება მაგალითები). მერე მოკვდები და 1000, 2000 წელი და უფრო მეტიც ნეტარებაში ხარ, მარადისობაში გიხარია და ყველა შენი სურვილი და სიამოვნება აქტუალიზირებულია, რა თქმა უნდა სხვა სურვილები და სიამოვნებანი, მაგრამ ერთი-მეორეზე უკეთესნი და უფრო მძაფრად ნეტარების მომნიჭებელნი.

     მოკლედ, სულ ესაა, მარტივი პროპორციებია. აბა, რას ფიქრობთ, რწმენა მომგებიანია?