თქვენ მცხეთელი ხართ? ძალიან მიყვარს მცხეთა, ძალიან ლამაზი ადგილია. როგორ მიხარია ხოლმე სვეტიცხოველში ჩამოსვლა. რაღაც განსაკუთრებულ სიმშვიდეს ვგრძნობ როცა მცხეთაში მოვდივარ. მე სამთავროში დავდივარ ხოლმე, დედებთან ისეთი კარგია. მცხეთაში საქეიფოდ ჩამოსვლა არის ყველაზე მაგარი მოგონებები ჩვენი სამეგობროსი. - ეს ტექსტები იმის მეათედია ან მეასედია რაც მომისმენია და რაც თქმულა ჩემს გარშემო მცხეთის შესახებ. ეს უბრალო ხალხისგან, მაგრამ რაც ისტორიამ დაწერა და რაზეც პოლიტიკური მოღვაწეები თუ სასულიერო პირები თავიანთ მიმართვა-ქადაგებებში საუბრობენ, კიდევ ცალკე ქება-დიდებას სძენს მცხეთას.

      მართლაც, როგორადაც არ უნდა ვიყო გაბრაზებული ამ ქალაქობაარმქონე ქალაქზე, ის თავის უდიდეს მნიშნელობას არასოდეს დაკარგავს მისი წარსულის გამო.

      მეოთხე საუკუნეში მთელი ერი გაქრისტიანდა მცხეთაში და ქრისტიანობამ, რომ ჩვენი ქვეყნისთვის არა მხოლოდ სულიერი, არამედ სოციალურ-პოლიტიკურ-კულტურული ცხოვრება რამდენიმე საფეხურით მაღლა ასწია, ამაზე ერთი ბლოგპოსტის ფარგლებში საუბარი არასერიოზული იქნება და არც მაინცდამაინც საინტერესო, რადგან მთელს მსოფლიოში ასე მოხდა და საქართველოც არ იყო ამ მხრივ გამონაკლისი. როდესაც, 17 საუკუნოვანი ქრისტიანობის ამბავს უყვები ტურისტებს და იქვე ამატებ, რომ ეს აქ, ამ პატარა ქალაქში მოხდა, ბუნებრივად უჩნდებათ კითხვა სად?

      აი, აქ:

      მართალია ცოტა ბალახი ამოვიდა, ძროხის ნაწოლს და სადგომს ჰგავს აქაურობა, მაგრამ ესაა ადგილი, რომლიდანაც საქართველოს გაქრისტიანება დაიწყო.

      რა თქმა უნდა, მხოლოდ სიმბოლურად აღნიშნავს იმ ადგილს და არაა ზუსტი, იმიტომ რომ არათუ მდინარის 17 საუკუნის წინანდელ კალაპოტს, არამედ რამდენიმე ათწლეულის წინანდელ კალაპოტსაც კი ვერ განსაზღვრავდით. მაგრამ დაახლოებით 10 წლის წინ, ამ ადგილას გაკეთდა ქართველთა გაქრისტიანების სიმბოლური ნიში. არ გამომიძიებია ვისი იდეა იყო, შეთანხმებული იყო თუ არა საპატრიარქოსთან, რაიმე ისტორიულ წყაროს ეყრდნობოდნენ თუ არა. თუ მტკვრისა და არაგვის შესართავთან მოხდა ნათლობა, ასე შორს რატომ აიწია ამ ადგილმა არაგვის ხეობისკენ? და ა.შ. ნებისმიერი ეს დეტალი, დამატებითი ამბავია და არამგონია იყოს ძირითადი და იმაზე მნიშნელოვანი, ვიდრე ადგილის სიმბოლური დატვირთვა, მითუმეტეს, რომ რამდენიმე წლის განმავლობაში აქ ხდებოდა მასშტაბური ნათლობა, ეს უკანასკნელი კი გულისხმობს, მირონის წყალში განბანვას, წყლის კურთხევას და ა.შ.

      ჩვენი "წმინდა ქალაქის" და მშვიდობის ქალაქის ტოპონიმური მსგავსება ახალი ამბავი არაა და ასეთ შემთხვევაში, ჩემი აზრით, მტკვარზე მეტად, სწორედ არაგვს ეკუთვნის იორდანეს სახელი. ადგილები თავისთავად სიწმინდეს არ ატარებენ, უფალი განწმენდს ყოველივეს. უფალმა გამწნინდა იორდანე და ნათლობამ, მირონმა განწმინდა არაგვიც. ახლა, მაინტერესებს, როგორ ფიქრობთ, იერუსალიმის იორდანე ასე გამოიყურება? ან გგონიათ, ის ადგილები, სადაც მდინარეში ჩასასვლელია მოწყობილი, ძროხების სადგომად არის ქცეული? აღარაფერს ვამბობ მისასლვლეზე. რომ არა მცხეთელობა, კაციშვილი ვერ მიაგნებდა აქაურობას და სურვილიც არავის ექნებოდა, კანალიზაციის და ნაგავსაყრელის გვერდით გაევლო კილომეტრამდე მანძილი დანგრეულ სამანქანო გზაზე. და თუ გაივლიდა, ხომ რას ამბობთ, ღირსშესანიშნაობა დახვდებოდა.

      წლებია ვერ გამირკვევია, როგორ შეიძლება ვაშენებდეთ მახათაზე უდიდეს სამონასტრო კომპლექსს, მაშინ როდესაც დანგრეული და განადგურებულია აწყურის ტაძარი (იხ. ფოტოკოლაჟი). ადგილი, სადაც პირველად ეკურთხა ეპისკოპოსი, სადაც თავად მაცხოვრის პირველმა მოცუქულმა დაადგინა ეკლესია. არ მესმის როგორ შეიძლება, ყოველი მეორე მღვდელი აშენებდეს ტაძარს, მაშინ როდესაც გელათში წყალი ჩამოდიოდა, უბისას კარი არ ჰქონდა, ატენში ფრესკები ფუჭდებოდა ა.შ. არ მესმის როგორ შეიძლება, ძროხების სადგომად იქცეს გაქრისტიანების სიმბოლური ადგილი, მაშინ როდესაც მის გარშემო, ქალაქი შენდება და სხვებსაც ვაჯერებთ და ჩვენც გვჯერა, რომ წმინდა ქალაქი გვაქვს.

      მაგრამ პრინციპში რა მინდა ახლა მეც? როგორი ქრისტინებიც ვართ, ისე ვექცევით ქრისტეს და ყველაფერს, რაც მას უკავშირდება. კი მოვინათლეთ, მაგრამ ქრისტესთან კავშირი მაინც არ გვაქვს!