ბევრჯერ წაშლილი და თავიდან აკრეფილი ტექსტია. ემოციების მოზღვავებისას რომ ვწერ და მერე მცირეოდენი დამშვიდებისას ვშლი და მოუსავლეთში ვიძახებ.

(წყარო)

      დღეს კოკამაც მოხსნა პირი და მცხეთაც რაღაც აზრმიუცემელ ძილ-ბურანში გაეხვია. ინტერნეტ სივრცეს კი კვლავ ერთი და იმავე თემით ავსებენ.

      არც იმდენ წელს ვითვლი საკუთარ ცხოვრებაზე წერა ღირდეს, გამოცდილებასა ან ნანახზე, ან ამით ვინმე გავაოცო, დავაფიქრო ან რამე ვასწავლო, მაგრამ არც ისე ცოტას სულ არაფერი მქონდეს სათქმელი ან არ მეთქმოდეს. სკოლის ასაკიდან ეკლესიის წევრი ვარ (ჩემმა მშობლებმა ასე აირჩიეს, ჩემი არჩევანი არ ყოფილა, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად მათი არჩევანის მადლიერი ვარ), სკოლას ჰქონდა ამის ვალდებულებაც და ფუფუნებაც მრევლი მრქმეოდა და წირვა-ლოცვაზე დავსწრებულიყავი, ამიტომ შემიძლია ვთქვა რომ ბევრი რამე მაქვს ნანახი ამ სივრცეში და კიდევ უფრო ბევრი და მნიშვნელოვანი მოსმენილი და გაგონილი, და რაც არ ვიცი და არ გამიგონია, აღნუსხვაც არ ღირს იმდენია.

      ამბობენ სეკულარიზმი კარგიაო (კარგისა და ცუდის კატეგორიებით არავინ საუბრობს დღეს, მიუღებელია თანამედროვე სამყაროში, მაგრამ ამ ბლოგზე თამამად შეგიძლიათ მიბაძოთ გურამიშვილს და კარგს კარგი უწოდოთ და ავს ავი), სახელმწოფოსა და საეკლესიო ხელისუფლებათა გამიჯვნა ბევრ სიკეთეს მოიტანოს და ა.შ. მე კი არ მესმოდა და რიგიანად ახლაც არ მესმის როგორ შეიძლება პიროვნებას მოსხთოვო საკუთარ თავში გამიჯნოს გაუმიჯნავი - ეკლესია და ერისკაცობა, მაშინ როდესაც ორივე ერთი ცხოვრების უმნიშვნლოვანესი ნაწილია, ანდა როგორ შეიძლება ეკლესიას უთხრა - თვალი დახუჭე საერო საქმიანობაზე, თუკი ხედავ რომ ეს საერო საქმიანობა დაღუპვას უქადის შენს მრევლს.

      საქმე ისაა, რომ რაც დრო გადის ცხონების საკითხი სულ უკანა ფლანგზე იწევს და აღარავის აინტერესებს ეკლესია აცხონებს თუ არა ხალხს. ზოგჯერ მგონია რომ არც სასულიერო პირებს აინტერესებთ. განასკუთრებით მათ, ვინც ასე რიგიანად პიარდებინ სოციალური ქსელებისა თუ ტელევიზიების საშუალებით და იმდენი გულშემატკივარი ჰყავთ, ვინმემ აუგიანი მაგრამ ჭეშმარიტი სიტყვა რომ თქვას მათზედ, იქნებ ქვებითაც ჩაქოლონ.

      ღიპიანი და ჯიპიანი მღვდლების იმდენი კრიტიკა და მეტწილად ზღვარსა და ზნეობას გადასული პოსტია ინტერნეტ სივრცეში, კიდევ ერთი მივმატო, რა ხეირია? ეგეც არ იყოს, რამდენიმე გამონაკლისისა და შიგადაშიგ ამოხეთქილი გაბრაზებისა, დიდად არც მაწუხებენ ასეთი მღვდლები (ჩემი მცირედმორწმუნეობისა და მცირექრისტიანობის ბრალია), რადგან არასოდეს მქონია იმის მოლოდინი რომ ეკლესია სოციალური სააგენტოს როლს შეითვისებდა და საზოგადოების მატერიალურ დახმარებაზე დაიწყებდა ფიქრს. მეტიც, მატერიალური დახმარება მათ პირველ მოვალეობაში სულაც არ არის, ეს უბრალოდ მათი კეთილი ნება უნდა იყოს, მათი ქრისტიანობის გამოხატულება უნდა იყოს და არა ვალდებულება, რომელსაც ასე აძალებს ყოველი მეორე. ქონებასა და სიმდიდრეზე უარი რომ უნდა თქვან, ეს კი ვიცი, მაგრამ მათი სიმდიდრე "წარსაწყმენდელად მათდა" იქნება და სხვას ვერაფერს დაუშავებენ. ვიცნობ ისეთ სტიქაროსნებს, ასეთი ფულისტომარა მამების გვერდით წლობით რომ მსახურებენ, ტაძრების მემატიანენი არიან, ეკლესიის გარდა სხვა სარჩო არა აქვთ რა და აქაც 100 ლარს ან იმასაც არ იღებენ. მაგრამ მაინც არ შორდებიან უფალს და ეკლესიას. ასე რომ არ მჯერა იმ ადამიანების, რომლებიც ეკლესიიდან იმიტომ მიდიან ღმერთზე განაწყენებულნი, რომ მათ ლუკმა პური არ აქვთ, მამაო კი მაძღარი დადის - ვიმეორებ სოციალური დახმარების სააგენტო და ქრისტეს ეკლესია სხვადასხვა რამეა და ვისაც ეს არ ესმის და ევროპამიჩერებული ეკლესიის იქაური ყოფის ჩვენთან დამკვიდრება უნდა, იცოდეს რომ ქრისტესას კი არა, თავისას ქადაგებს. ესეც არ იყოს, დაკვირვებამ მაჩვენა რომ ასეთ მღვდლებს თითოოროლა კარგი შემომწირველი და მომხვეჭელი მრევლის გარდა, მსმენელიც არ ჰყავს, ან თუ ჰყავს სიტყვას ისმენს და მამაოთი აღტკინება არ სჭირთ. განსხვავებით იმ სასულიერო პირების მრევლისგან, რომლებიც ფეისბუკ თაყვანისცემასა და სატელევიზიო like მღვდლობაში არიან დახელოვნებულნი.

      ჯერ კიდევ სკოლაში მასწავლეს ცეცხლის კი არა, ნაცარში დამალული ნაკვერჩხლისა უნდა გეშინოდესო და სწორედ ასეთებად მიმაჩნია ისინი.

      მღვდელი რომ ქრისტეს სახეა, ეგეც მომისმენია, მაგრამ თუ გაინტერესებთ უფრო ღრმად, გეტყვით რომ მღვდელი ქრისტეს განასახიერებს საღმრთო ლიტურღიაზე. ამით სასულიერო პირებმა ერთგვარი ნებართვა აიღეს ერში ქრისტესავით რომ არ ეცხოვრათ - უპოვარებასა და სხვა დანარჩენში, მაგრამ არც საღმრთო ლიტურღიაზე რომ არ ჰგავს ზოგიერთი ქრისტეს? ხშირად მიფიქრია, როგორ იცხოვრებდა მაცხოვარი ჩვენს დროში? პირველი ვისზეც ამ დროს დაკვირვებას დაიწყებ ადამიანი, არიან სასულიერო პირები. ერთ მხარეს გავიხედე და ვხედავ ჯიპ-ღიპიანებს - არაა, ასეთი არ იქნებოდათქო. მეორე მხარეს გავიხედე და მოწესრიგებულნი, ლამაზ ჩაცმულ-დახურულნი, კარგი სიტყვა-პასუხის და ლექსების მქონენი, კარგი მქადაგებლები. ვიფიქრე, აი ასეთი იქნებოდათქო, მერე მათ აღვლენილ ლიტურღიას დავესწარი და შუა წირვაზე, მაშინ როდესაც ყოველივე ამმსოფლიური ზრუნვის დატევებას გალობდნენ, ფეისბუკზე სტატუსი "გამოაცხო". მერე ამბიონიდან ისევ საყვარლად იქადაგა, მერე სელფები გადაიღო და ა.შ.

      ეს ხალხიც დგას, მიჩერებია, ეთაყვანება და თუ ვინმემ აუგი თქვა, უცბად ცხივრში გჩრიან - აბა ის გაუნათლებელი და ფულით დატენილი მამაოები სჯობსო?! არ ვიცი რა გიპასუხოთ, ერთი ვიცი, რომ ხმალამოღებულ მტერს ადვილად დაინახავ და მოერიდები, აი ცხვრებში გახვეულ წარმწყმენდლების შემჩნევა კი ძალიან ჭირს და ვაი რომ გამოუსწორებელ სენად მკვიდრდებიან.

      მთელს ამ პოსტს ერთი სათქმელი აქვს და ეს კვლავ მაცხოვრის სიტყვებიდანაა ნაკარნახევი: "და ნუ გეშინინ მათგან, რომელთა მოსწყჳდნენ ჴორცნი, ხოლო სულისა ვერ ჴელ-ეწიფების მოკლვად. არამედ გეშინოდენ მისა უფროჲს, რომელი შემძლებელ არს სულისა და ჴორცთა წარწყმედად გეჰენიასა შინა." (მთ. 10, 28) და სხვაგანაც "გეტყჳ თქუენ, მეგობართა ჩემთა: ნუ გეშინინ მათგან, რომელთა მოსწყჳდნენ ჴორცნი და ამისა შემდგომად ვერარაჲ აქუს უმეტესი, რაჲ გიყონ თქუენ. 5. ხოლო გიჩუენო თქუენ, ვისა გეშინოდის: გეშინოდენ მისა, რომელსა შემდგომად მოწყუედისა ჴელ-ეწიფების შთაგდებად გეჰენიასა. ჰე, გეტყჳ თქუენ, მისა გეშინოდენ." (ლკ. 12, 4-5)

      აი, ამ ფიქრებით თავგამოტენილი მივდივარ სვეტიცხოვლობის ლოცვაზე უკეთესის მოლოდინითა და იმედით.