ქართული ფილმის სათაურივით გამოვიდა - „სიყვარული, ხანძარი და პომპიერო“, თითქოს რა კავშირშია ეს სამი, მაგრამ ნახავთ.

      ავტოფოტო, თვითფოტო, დაპრუწული ტუჩების ინსპირატორ-ფოტო, სახელგანთქმული როგორც სელფი და ა.შ. ჩვენი დროის იმ „მიღწევათა“ შორისაა, რომელიც ზოგჯერ ქები, ზოგჯერ დაცინვის, ვისთვის სამეცნიერო კვლევის და ვისთვის ადამიანის ფსიქოლოგიური პორტრეტის შედგენის მიზეზი გამხდარა. მის წინ ერთნაირად პოზირებენ როგორც დამწყები საკუთარპორტრეტმოყვარულები, ასევე ის დიდი ვარსკვლავები, სელფის გარეშეც რომ მუდმივად ეყოლებათ ფოტოგრაფი - გახსოვთ ალბათ, დოლბის თეატრში შეკრებილი ვარსკვლავების სელფი (მთელი ცხოვრება კამერების და დიდი თვალების მიღმა არიან, მაგრამ სელფის ცდუნებას მაინც ვერ გაუძლეს). ჩემს ერთ-ერთ ბლოგ-პოსტშიც გავკარი კბილი სელფომანაბეს (იხ. მირაჟი ხარისხის ხარჯზე).

      დღევნდელ პოსტში კი მინდა, ოლივია მუუსის იდეა გაგიზიაროთ. მან შექმნა ბლოგი „სელფის მუზეუმი“ და მოახერხა ის, რომ მსოფლიოს ხელოვნების ნიმუშები - მიქელანჯელოდან დაწყებული უბრალო მხატვარ-მოქანდაკით დამთავრებული, საკუთარ ექსპონატებად აქცია და ძალიან შთამბეჭდავიც გამოუვიდა.

და ამ ჩამონათვალში, ბოლოსთვის მედუზა გორგონა შემოვინახეთ:

      შემდეგი ამბავი მოდის სამყაროს ეძღვნება და ფეხის დახმარებით ფოტოს გადაღების შესაძლებლობას გვთავაზობს. ცხადია, ფოტოებიდანაც მიხვდებით, რომ თუ ფეხის სიგრძე ხელს არ გიწყობთ და არც მისი სისქე ან თქვენი მოქნილობა, ამ უსახურ ფეხსაცმელში ფული არ უნდა გადაყაროთ.

      ბოლო ნაწილი, აუცილებლად კვებაზე უნდა ყოფილიყო, რადგან აქამდე სიტყვა ჭამა ან საჭმელი, ერთხელაც არ მიხსენებია. ამჯერად, ტოსტერ-მაგიკი არის იდეა, რომ თქვენი თავი ისე შეიყვაროთ, საკუთარი გამოსახულებით „გახუხული“ პურები მიირთვათ.

      მარტივია - ფოტო გადაიტანეთ მეტალზე, ამოჭერით, გაწმინდეთ-გაასუფთავეთ, ჩადეთ ტოსტერში და მზადაა.

      მოდერნიზებულ სელფისჯოხებსა და სხვა ბიზნეს იდეებს განგებ არ შევეხე.

რა ვთქვა სელფზე?