შენი სხეული ჩემს სხეულზე უფრო გამძლეა, ამიტომ ჩემს ძვლებს შენ გაბარებ სიკვდილის მერე.

როცა ჩემს თვალებს ცის ნათელი დაეკარგებათ,

როცა ჩამოვლევ ჩემს წილ საწუთროს,

როცა ჩემს მუხლებს შენზე დგომა არ შეეძლებათ,

როცა ჩავქრები, სამძღორს იქით რომ გარდავხდები,

გაისხენი, გაისხენი ეგ საკინძე და მიმიღე მე.

მიმიღე და შემინახე, შენ ხომ დედასავით გულუხვი ხარ, დედაჩემის გულიც ხომ შენთან არის, დედაჩემის მუხლებიც ხომ შენს უბეში აწყვია. მეც მანდ მამყოფე, მაგრძნობინე მაგ გულის ფეთქვა...

გაიხსენი და მძივებივით ჩაიკრიფე მაგ უბეში ჩემი ძოლმანი.

მე რომ ჩამომძახებენ:
_ მიწა ხარ და მიწად იქეც!

_ მიწა ხარ და მიწად იქეც!

აი, ეგ სიტყვები დაიჭირე, შიგ ჩემი ძვლები გამოხვიე და შემინახე, რომ არ დაგეკარგო.

გამომალიჭისთავე, რომ შემდეგ, როცა დაგჭირდე, ადვილად გამომხსნა.

შემინახე, დედაო მიწავ!.

''გოდერძი ჩოხელი''

ვრცლად...