მღელვარეა ზღვა... დუმილით შემომცქერიან ლურჯი ზღვის ტალღები. ირგვლივ სიჩუმეა... სიცარიელე. ქვის ლოდზე მჯდომი ფიქრებში ვარ გართული. უცებ ვდგები და მივდივარ... მივუყვები ზღვის უკაცრიელ ნაპირს. მინდა წავიდე შორს, სადაც ვერავინ მომძებნის და ვიქნები ჩემთვის, ჩემს ფიქრებთან და ოცნებებთან განმარტოვებული. მივდივარ და უცებ ხმა მესმის: "გააგრძელე გზა, იარე და სიყვარულს იპოვი." ვისი ხმა იყო?! ნუთუ თვით ღმერთმა ჩამომძახა ზეციდან. და კვლავ მივდივარ...

      ვიღლები... ვჩერდები. ირგვლივ კვლავ სიჩუმეა და ამ სიჩუმეში ისევ ხმა: "იპოვე?" ვფითრდები... ზეცისკენ მაღლა ვიყურები. ისევ დუმილი... სევდა... ფიქრები.

      თენდება... მზე ამოდის. ნელი სიო ქრის. ფეხშიშველი, თმაგაწეწილი და ღამენათევი ისევ ზღვის ნაპირთან ვჩერდები. მზემ არემარე გაანათა... დედამიწა გაათბო, მაგრამ მე ძველებურად ნაღვლიანი, გულჩათხრობილი და უიმედო ვარ. რას ველოდები?! ნუთუ მართლა ვიპოვი სიყვარულს?!... "ადამიანი იმედით ცოცხლობსო", ალბათ ასეა! მაშინ მეც დაველოდები, თუნდაც მთელი ცხოვრება ამ უკაცრიელ ნაპირზე მომიწიოს ლოდინი, მაინც დავიცდი.

      გული ძგერს... ვგრძნობ, რომ სიყვარული ახლოვდება და მაშინ მე ვიქნები უბედნიერესთაგანი ამ ქვეყნად... და აი! აღელვებულ ზღვის ტალღებზე, ღრუბელთა მსუბუქ ფრთებით მოექანება ჩემსკენ სიყვარული, რათა თავისი ოქროს ნემსებით დაჩხვლიტოს ჩემი სული და გაათბოს ჩემი გული... გული მარტოდ შთენილი და წუთისოფლით მოტყუებული.