ვაგრძელებ დანაპირების შესრულებას და პაპ ბენედიქტ XVI_ის კარდინალობის დროინდელი წიგნიდან „შესავალი ქრისტიანობაში“ გთავაზობთ მეორე ამონარიდს...

     პირველი როგორც გახსოვთ ჯამბაზისა და ცეცხლმოკიდებული სოფლის ისტორიას ეხებოდა... და იმ იგავის დასასრულს კარდინალმა იოზეფმა ქადაგებად დაგვიტოვა, თუ როგორ უნდა დავხმარებოდით ურწმუნოებს. ამის შემდეგ იწყებს სხვადასხვა წმინდანების მაგალითების მოშველიებას საკუთარი მოსაზრების უკეთ წარმოსაჩენად:

      წმინდა ტერეზა ლიზიელი (XIX საუკუნის ფრანგი წმინდანი კათოლიკურ ეკლესიაში), სათნო და თითქოსდა "უპრობლემო" წმინდანი, რელიგიურ გარემოში აღიზარდა. მთელი მისი ცხოვრება, თავიდან ბოლომდე, უმცირეს დეტალებშიც კი, იმდენადაა აღბეჭდილი ეკლესიური რწმენით, რომ უხილავი სამყარო მისი ყოველდღიურობის ნაწილი და თითქმის შეხებადი გახდა, არაფერს შეეძლო მისი ყურადღების მიზიდვა. მისთვის "რელიგია" რეალურად მისი ყოველდღიური ცხოვრების თავისთავად ცხად მოცემულობად იქცა, მისი მიმართება რელიგიისადმი ისეთივე იყო, როგორიც ჩვენ გვაქვს ყოფით საქმეებთან. მაგრამ სწორედ მან, თითქოსდა საიმედოდ დაცულმა ყველა საშიშროებისაგან, დატოვა გამაოგნებელი აღიარება, რომელიც მისი ხანგრძლივი აგონიის ბოლო კვირებში ჩაიწერეს, იმდენად გამაოგნებელი, რომ მოსმენილით შეშინებულმა მისმა დებმა მის ლიტერატურულ დანატოვარში ეს სიტყვები შეარბილეს და მხოლოდ ახლა, ახალ გამოცემაში, დაიბეჭდა პირვანდელი სახით. მაგალითად, ის ამბობს: "მატერიალისტების აზრები თან მდევენ". მის გონებას მოსვენებას არ აძლევნდნე რწმენის საწინააღმდეგო არგუმენტები; რწმენის განცდა თითქოს გაქრა, ის გრძნობდა თავს "ცოდვილის ტყავში". ეს ნიშნავს: თითქოს ურყევი საფუძვლის მქონე სამყაროში ადამიანის წინ მოულოდნელად იხსნება უფსკრული, რომელიც მიმალული იყო საყოველთაოდ მიღებული პირობითობის მყარი გავლენის მიღმა. ასეთ სიტუაციაში აღარ დგება საკამათო საკითხები - მარიამის ზედაც აღყვანების, ან აღსარების შესახებ, ეს ყველაფერი მეორეხარისხოვანი ხდება. ამ შემთხვევაში საუბარია მთლიანობაზე: ყველაფერი ან არაფერი. მხოლოდ ეს ალტერნატივაღა რჩება; და ჩანს, აღარსადაა საფუძველი, რომელსაც ამ უეცარ ვარდნაში შეიძლება მოეჭიდო. საითაც არ გაიხედავ, ყველგან მხოლოდ არარაობის უკიდეგანო სიღრმეა.

პოლ კლოდელმა "აბრეშუმის ფეხსაცმელის" პროლოგში მორწმუნის ეს სიტუაცია ძლიერად და დამაჯერებლად აღწერა. მისიონერი-იეზუიტი, ღმერთსა და ამქვეყნიურობას შორის თავგადასავლებისკენ ბუნდოვანი მისწრაფებით მოხეტიალე გმირის, ერისკაც როდრიგოს ძმა, წარმოდგენილია გემის დაღუპვის მომენტში. მისი ხომალდი მეკობრეებმა ჩაძირეს, თავად ის გემის ქიმზე მიაბეს და ასე ხის მორზე მიკრული ოკეანეს აზვირთებულ ტალღებს გაატანეს. სპექტაკლი მისი ბოლო მონოლოგით იწყება: "გმადლობ ღმერთო, რომ შენ ასე მიმაჯაჭვე! იყო დრო, შენი მცნებები მძიმე მეგონა, და ჩემი ნება უმწეო და უმოქმედო რჩებოდა შენი მცხნენების წინაშე. მაგრამ შეუძლებელია შენთან იმაზე მეტად ვიყო დაკავშირებული, ვიდრე ახლა ვარ, და ასო-ასოც რომ ამქნანა, ერთი ნაწილიც კი არ მოგცილდება არცერთი გოჯით. ამგვარად მე ჭეშმარიტად ჯვარზე ვარ გაკრული, მაგრამ კვარი, რომელზეც ვარ ჩამოკიდებული, არაფერს არ ეყრდნობა. ის ზღვაზე ცურავს.

     ჯვარზეა მიბმული, ჯვარი კი უფსკურლზე ჰკიდია. შუძლებელია დღევანდელი მორწმუნის მდგომარეობის უფრო ზუსტად და ზედმიწევნით აღწერა. ჩანს, ის უბრალო მორს უჭირავს, არარაობაზე მოქანავეს, და თითქოს იმ მომენტის გამოთვლაც შეიძლება, როდესაც ის ჩაიძირება. მხოლოდ უბრალო მორი აკავშირებს მას ღმერთთან, მაგრამ ეს კავშირი უეჭველია და დაურღვეველი, და მაინ სულის სიღრმეში იცის, რომ ეს ხე მის ქვემოთ მობობოქრე არარაობაზე ძლიერია, რომელიც, მიუხედავად ამისა, მუდამ არსებობს მთელი თავისი მრისხანე ძალით.

იოზეფ რატცინგერი - შესავალი ქრისტიანობაში
თბილისი, 2010

      ეს იყო სულ რისი ამოწერაც ამ პოსტისთვის მინდოდა...

      დავამატებდი რომ - მორი, თუ მორად დარჩა ადრე თუ გვიან ზღვის ბობოქარი ტალღები დაალპობს...

      შედარებები, პარალელები, კომენტარები, ფიქრი და გულის ტკივილი თქვენთვის მომინდვია...