თავისუფლების სურნელი...როგორი ტკბილი და მიუსაფარია... იგი ხშირად ჩიტუნას გავს, რომელსაც ლაღად სურს ქროლვა, უბრალოდ გალიიდან გასვლა არ ძალუძს... არადა, რა ფასი აქვს დატყვევებულ თავისუფლებას? ადამიანის სული ხშირად მაგონებს ასე, გამომწყვდეულ ფრთოსანს, რომელიც უშედეგოდ იღწვის, თითქოს ცვლის პატარ-პატარა ნიუანსებს, მაგრამ უშედეგოდ...

      რა მოხდება მაშინ, თუ აღმოაჩენ, რომ თითოეული შენი გადადგმული ნაბიჯი მხოლოდ ილუზიაა... რა მოხდება, როცა აღმოაჩენ რომ ყოველივე სიცრუეა... მხოლოდ სხვებისთვის დადგმული სპექტაკლი და უამრავი მარიონეტი...მხოლოდ სხვებისთვის შელამაზებული ურთიერთობები, ფრაზები, თვით ცხოვრებაც კი...მხოლოდ სხვებისთვის...ცხოვრება, რომელიც მხოლოდ შენი უნდა ყოფილიყო, რომელშიც მხოლოდ შენ "უნდა" მიგეღო გამოცდილება...

      შესაძლოა, ისე დატოვო ამქვეყნიური ყოფა, ვერასოდეს აღმოაჩინო, თუ რა იყო შენი გრძნობა, მხოლოდ შენი რომ უნდა ყოფილიყო და...მხოლოდ შენ რომ უნდა გეგრძნო. რატომღაც, სიცრუეში ყოფნა ურჩევნია ადამიანს, ისე ითქვიფები ერთფეროვან ყოფაში, საკუთარ თავსაც კი აჯერებ ამ "სიცრუის" არარსებობას,იმდენადაც კი, რომ უჭირს ნიღბის მოშორება... მაგრამ, სულისა და ხორცის გაყრის შემდეგ, საკუთარი ლეშიც რომ არ გვეყოლება, დანაშაულის გადასაბრალებლად, რას ვიზავთ მაშინ? რას ვიზავთ, როცა "ყველა ფერს" თავისი სურნელით შევიგრძნობთ?

      რა აზრი აქვს მოჩვენებით, ცრუ ყოფას?! არ მსურს, ისეთ ადამიანს დავემსგავსო, თავისუფალი რომ გონია თავი, სინამდვილეში - დატყვევებული "ფრთოსანია".