დღე თითქოს ჩვეულებისამებრ დაიწყო... ვინაიდან საკმაოდ დიდხანს უნდა მემგზავრა საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, ჩემთვის ჩვეულ დაკვირვებას მივმართე და პრობლებაც აქ დაიწყო... ჩემი ადგილი დავიკავე და დავიწყე ადამიანური თვალების ძიება, სიღრმისეულად ვერავისზე შევჩერდი... სულ ცოტაც და გვერდით 20-23 წლის კაფანდარა გოგონა დამიჯდა, რაღა თქმა უნდა მის თვალებს ვერ ჩავწვდებოდი, მაგრამ მოხდა საოცრება... დაჯდა თუ არა წიგნი ამოიღო და გამალებით დაიწყო კითხვა, ვუყურებ და მიხარია... გვერდით კი არა "წიგნში ზის" ეს ახალგაზრდა... საოცრება წიგნის კითხვა კი არა, ირგვლივმყოფთა რეაქცია გახლდათ, გაფაროებული, ცინიკური მზერა... გოგონას არც შეუმჩნევია, დინჯად შიგმყოფობით განაგრძობდა კითხვას.

     იგივე ტრანსპორტში ოთხი ადამიანი მოვნახე, "ყურსასმენებით" ამქვეყნიერებას მიწყვეტილნი და ჩემდა გასაოცრად ურეაქციოდ დარჩენილნი, თითქოს ასეც უნდა ხდებოდეს... გოგონა განაგრძობდა კითხვას და მე მახარებდა ეს უდიდესი სხვაობა "ერთ" ადამიანსა და "საზოგადოებას" შორის. საპირისპირო მხარეს ვიჯექი და უმრავლესობას ვხედავდი, თუმცა ვერცერთის თვალებში ვერ ვნახე, რასაც ვეძებდი... სამაგიეროდ გვერდით უდიდესი ემოცია იგრძნობოდა, კითხვის კი არა, წიგნშიმყოფობის. ცოტაც და გოგონამ დამტოვა, თითქოს დაცარიელდა ტრანსპორტი... რამდენი უემოციო თვალებია ჩემს ირგვლივ... უშინაარსო...