ვიტყოდი პატარა ქვეყანა ვართთქო, მაგრამ როგორმე ამ პატარა ქვეყნის კომპლექსსაც ხომ უნდა დავაღწიოთ თავი? თან ეგეც არ იყოს, რაღა პატარა, შე დალოცვილო, მსოფლიოს 230-მდე ქვეყანაში 120-ე ადგილი გიკავია და ვისთან მიმართებაში იპატარავებ თავს? ცოტანი ვართო, და ალბათ ამიტომ ვერ ვპოულობთ შესაფერის ხალხსო, რომ თქვათ, იგივე სიაში, მოსახლეობის მიხედვით 130-ე ადგილზე ვართ და კოვზი ნაცარში ჩაგივარდებათ. მოკლედ, საწუწუნოდ ეს თემა არ გამოდგება. აბა, რატომ არაფერი გვეშველა? ალბათ იმიტომ, რომ შეკითხვა არასწორად ისმის.

ვის გამო უნდა გვეშველოს?!

      ვუსმენ, ვუყურებ, ვუკვირდები ამ აქციებს და ერთი რამ მაფიქრებს - არავინ ჩანს ისეთი, წარსული მოსადავებელი რომ არ უპოვონ. „ეს კაცი, ზონდერიაო“; „ის ბიჭი, აქციის წამყვანად რომ მოგვევლინა, ვიღაცის ფლაერების დამტარებელი იყოო“; „პოლიტიკური აქცია არ არისო, თუმცა მთავრობა უნდა გადადგეს და სისტემა უნდა დაინგრესო“; იმას ეს აქვს ნაკეთებიო; ამას აქ რა უნდაო და ა.შ. და ა.შ. აქ მთავარი შეპასუხებაა ხოლმე - ისეთი არავინ მოინახა, რომ სიტყვა ეთქმოდეს?! - გაგიკვირდებათ და არავინ! (ალბათ). ის კი არ მესმის, რატომ უკვირს ამ ხალხს, რომ პოლიტიკოსები ქულებს იწერენ? არ იყვნენ პოლიტიკოსები ფერად აქციაზე და ისიც მალე დაიშალა. ახლა მოვიდნენ, ხომ ხედავთ, უკვე რამდენიმე დღეა გრძელდება, მაგრამ მაინც უკმაყოფილება - პოლიტიკური პროცესიაო. თუმცა ეს არაა პოსტის მთავარი თემა...

      ერთი აქცია არ ეყოფოდა, ახლა ნაწილებად დაიწყეს აქციების გამართვა - ახალგაზრდა გოგონა გამოვიდა და ჩვენ, აპოლიტიკური სტუდენტები ცალკე გავალთო (სუს-ის აგენტად მონათლეს - ალბათ, წარსულში ვერაფერი უპოვეს); მეორე მხარეს, მმკ გამოდგა, ჩვენ ცალკე დავდგებით და შვილმკვდარ მამას თანავუგრძნობთ, მაგრამ იქ მდგომ პოლიტიკურად მოტივირებულებს გავემიჯნებითო (ნეტავ ამ ხალხს ესმოდეს, რომ აპოლიტიკური აქცია რუსთაველზე, ფენტეზის სფეროა). მმკ-ს თავისი ძალმომრეობა და ძალადობა შეახსენს. მარშიც აპირებდა აქციას და ისინიც იმავე მკლავმაგართა და მუშტმომარჯვებულთა, მჩაგვრელთა და ბნელა სიებს შეურივნეს.

      საპასუხოდ, მთავრობამ ექვსი თვე ვერ გამოვიძიეთ, მაგრამ ახლა გამოვიძიებთო (ეტყობა შერლოკი ჩამოჰყავთ) და პროკურორიც გადადგა - მერე, მთავრობასაც მიადგნენ, სირცხვილი თქვენი ამ ნაცებს რომ ალაპარაკებთ კიდევ და ხმის ამოღებას აბედინებთო.

      საპატრიარქომ განაცხადა ჩვენ მხარს ვერ დავუჭერთ უმართავი პროცესების განვითარებას, მაგრამ ხელისუფლებამ აუცილებლად უნდა გაითვალისწინოს ის რეალობა, რომ ხალხს მეტი თანადგომა სჭირდებაო და ხალხმაც მათი განცხადება გაიგო, როგორც აქციისგან გამიჯვნა და მეტიმეტად ხმამაღლა და გამყინავად იკივლა - სადაა საპატრიარქო?! რამდენიმე მღვდელი კი მივიდა აქციაზე და ვინ იცის, იქნებ სჯობდა არც მისულიყვნენ, რადგან მათ წარსულსა და აწმყოშიც ბევრი რამ არის თითის გასაშვერი და არც ეს დააკლეს.

      ჟურნალისტებმა, ჩვენ ცალე სახელმწიფო ვართ, ვერავინ შეგვეხებაო და როგორც გვინდა, რასაც გვინდა და სადაც გვინდა ისე გავაშუქებთ და გაჩვენებთო, დავჭირთ-შევკერავთ და რეალობა ის იქნება, რასაც ჩვენს ეკრანებზე დაინახვთო. ჰოო... ამათზე ხალხის ხმა არ გამიგია, მაგრამ ერთმანეთს კი ლანძღავენ - ჯიბის ტელევიზია და მთავრობის რუპორი ☺ (რაღაც ასეთებს ეძახიან ერთმანეთს).

      ვიცი, რომ არეულ-დარეული წასაკითხია, მაგრამ რა ვქნა, თუ ასე აირია ეს ქვეყანა, თავის და ბოლოს გარკვევა გვიჭირს. წლების მერე, როცა ამ პოსტს თემის დავიწყებულზე წაიკითხავენ, მინდა იცოდეთ - ეს აქცია ეხება ორი მოზარდის მკვლელობას - 2017 წლის პირველ დეკემბერს მომხდარს და 2018 წლის 1 ივნისამდე გამოუძიებელს, უფრო სწორედ დამნაშავეებ დაუსჯელს. აქციის მთავარი გმირია სამართლის აღსრულების უიმედობით სასოწარკვეთილი შვილმკვდარი ერთ-ერთი მამა. დღეს, ჯერ კიდევ აქციები იმართება რუსთაველზე, ქაშუეთის წინ. დღეს მთავარი გმირი იძახის, პროკურორის ან მთავრობის გადაყენება რად მინდა, რა რევოლუცია ხალხო, ეგ რაში მჭირდება, მინდა დამნაშავეები დაისაჯონო, მაგრამ მის გვერდით ისმის მთავრობის კაპიტულაციის, გადადგომის და სხვა მოთხოვნები...

      მამებმა შვილები მიწას მიაბარეს.

      ერთმა მამამ თქვა - „მკვდარს თავიდან ვერ მომკლავენო“.

      ბიჭები საფლავში წვანან.

* * *

მკვდრებს მიანდე თავიანთი მკვდრების დამარხვა (მთ. 8. 22);

ეს წუთისოფელი უთავბოლო და უთანასწოროა. ამქვეყნად ყოველი კაცი ცოდოა. ვინც მოკვდა, თავისთავს მოუკვდა. (აკაკი ბაქრაძე, „საქმით მეტყველი სული“);