არა უბრალოდ ყოფნა, არამედ ცხოვრება - ეს არის მოგზაურობა.

      ამ დროს სრულიად სხვა ხარ, შენი თავი შენ თვითონვე გეუცხოება. გამოდიხარ საკუთარი თავიდან და შენს თავსაც ისეთივე ცნობისმოყვარეობით გაჟღენთილი თვალებით უყურებ როგორც სხვა ყველაფერს რასაც პირველად ხედავ. ისეთი განცდაა, თითქოს სხვა სამყაროში მოხვდი. სრულიად განსხვავებული ადამიანები ირევიან შენს გარშემო, მათი ხმა და იმ სიტყვების ჟღერადობა რომელთა მნიშვნელობაც არ გესმის ბურანში გახვევს. მიუყვები ქუჩებს რომლებსაც არ იცი სად მიყავხარ და ბავშვივით მოუსვენარ, დაბნეულ და შეიძლება ოდნავ დაძაბულ თვალებს ადევნებ ირგვლივ ყველას და ყველაფერს. ვეთანხმები იმ აზრს რომ ნამდვილად ღირებულ ადგილებს რუქაზე ვერ იპოვი. უმიზნოდ სიარულისას ბევრად უფრო საინტერესო რამეს შეიძლება გადააწყდე. ამიტომ როგორც ყოველთვის ამჯერადაც „ხეტიალი“ ვამჯობინე განსაზღვრული მარშუტების შედგენას. არ ვიცი ეს გრძნობა როგორ შეიძლება აიხსნას, მიდიხარ და ხვდები რომ აქ მხოლოდ შენი თავი გყავს და სხვა არავინ. გარშემო ათასი ადამიანია თუმცა შენ მარტო ხარ. ეს სიმარტოვე კი ყველაზე ტკბილი სიმარტოვეა ყველა სიმარტოვეს შორის. ზოგჯერ სჭირდებათ ადამიანებს მარტო დარჩენა, მხოლოდ საკუთარი თავის ანაბარა. როცა არავისთან ყოფნა არ გინდა, როცა უბრლოდ გინდა რომ თვალი ადევნო როგორ ცხოვრობენ სხვები და შენც სრულიად სხვაგვარად იცხოვრო , ჩემი აზრით ამ დროს მოგზაურობა ყველაზე კარგი საშუალებაა.

      სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ამ პატარა ქვეყნის,პატარა ქალაქში გამეღვიძებინა ჩემში ცხოვრების სურვილი. პატარა ქალაქში რომელიც ჩემთვის უსასრულობას წარმოადგენდა, რადგან მისი არც დასაწყისი და არც დასასრული არვიცოდი. დავდიოდი ქუჩებში რომლებისთვისაც ზამთრის სუსხს ფარდა აეხადა და გამოეჩინა მათი მოწყენილი სული. არც ისე ბევრი ხალხი მხვდებოდა, მხოლოდ რამდენიმე თუ ჩამივლიდა გვერდს მოღუშული სახით და სწრაფი ნაბიჯებით. ვცდილობდი არაფერი გამოპარვოდა ჩემს თვალებს, ფოტოებს არ ვიღებდი თუმცა ჩემს გონებაში აღიბეჭდა ყველაფერი რაც ვნახე. ძველი, საუცხოო შენობები, მათი ჩამოშლილი ფასადები თითქოს შველას სთხოვდნენ ყველა გამვლელს. იშვიათად მინახავს ასეთი სახლები, მათი ოდნავ შეხსნილი კარები თითქოს შიგნით გიხმობდნენ. დიდი ეზოები, ღია ჭიშკრებით და გადაჭიმული სარეცხის თოკებით. ყველაფერი რასაც ვხედავდი ვფიქრობ ნებისმიერი ხელოვანის მუზა შეიძლება გამხდარიყო. შეუძლებელია ამ იდუმალებას ისე ჩაუარო გვერდი რომ ათასნაირი ემოცია არ მოგაწვეს შიგნიდან და არ გაიძულოს რამეში გადმოსცე და აღწერო ის რასაც განიცდი.

      ცენტრალური ქუჩები გადატვირთული იყო მაღაზიებით , რომელთა ვიტრინებიდან თითქოს მანეკენებიც კი მოწყენილები მოჩანდნენ. აქ შედარებით ბევრი ხალხი ირეოდა. ყველა ზედმეტად საქმიანს და დაკავებულს გავდა. მიზანდასახულები მიიჩქაროდნენ სადღაც და ვერავის და ვერაფერს ამჩნევდნენ. მათი დაღლილი სახეები სრულ სინთეზში იყო ავტომობილებით დამძიმებულ გზებთან. საღამოს მხოლოდ შუქნიშნები ანათებდნენ და ირეკლებოდნენ მხიარულად გამოფიტულ ასფალტზე. თბილისი არის ქალაქი რომელიც ნებისმიერ ადამიანზე დიდ შთაბეჭდილებას მოახდენს ყველაფრით, რასაც მოიცავს. ტურისტები ყოველთვის აღნიშნავენ ხოლმე მის საუცხოო არქიტექტურას, ზოგადად თბილ გარემოს, ხალხის თბილ დამოკიდებულებას როგორც ერთმანეთის, ასევე უცხო ადამიანების მიმართ. მამაკაცები ხშირად ხაზს უსვამენ ხოლმე ქართველი ქალბატონების სილამაზეს, ჩვენ ხომ ყოველთვის ვცდილობთ ქალში სილამაზის დანახვას. მდედრობითი სქესი კი ხშირად მამაკაცების განსხვავებულ ხასიათსა და გარეგნობაზე საუბრობს. უკვე ყველასთვის ცნობილია ქართული სამზარეულოს არაჩვეულებრივობაც.

      რაც შემეხება მე, ვფიქრობ ყველაფერს სრულიად განსხვავებულად შევხედე. ისეთი გრძნობა დამრჩა რომ კი არ ვნახე, არამედ შევიგრძენი. თითქოს ადამიანში ვიყავი და არა ქალაქში. თბილისი სწორედ ჩემნაირი ადამიანი აღმოჩნდა. ერთი შეხედვით მშვენიერი, ხალისიანი, შინაგანად კი ათასი ემოციით სავსე, მათ შორის წუხილითა და სევდით. თბილისს ენატრება საკუთარი თავი , და ებღაუჭება ყველა დეტალს რაც მას თავის უჩვეულო იერსახეს უნარჩუნებს. მას სჭირდება დახმარება და ეს უცხო თვალითაც არ არის ძნელი შესამჩნევი.

      თბილისი არის ქალაქი რომელსაც სული გააჩნია, რომელიც სტკივა.