ეს ტკივილზე, ჩემთვის გამოუთქმელ ტკივილზეა, რომლის გახსენებაც უცრემლოდ ვერ გაივლის ჩემს გონებას. ტკივილზე რომელსაც ჩემი გონების და გულის დიდი ნაწილი უკავია... ეხლა ცრემლები ხელს ძალიან მიშლის, ფურცლებს მისველებს, ნაწერს მიფუჭებს. იმდენი რამ მაქვს სათქმელი და იმდენად გამოუთქმელი. არ ვიცი რამდენად შევძლებ მელნით ამ გამწარებული ტკბილი ხსოვნის ფურცელზე გადატანას.

     2013 წლის 6 ივნისი, ვითომდა ერთი ჩვეულებრივი დღე, მაგრამ ამ დღის და რამდენიმე სიცოცხლის ტრაგიკული დასასრული. ჩემთვის საშინელი დამანგრეველი წუთები, არა წუთები კი არა, მას შემდეგ განვლილი უკვე ყოველი დღე. იმ ღამეს ნათქვამი, ნანახი და განცდილი უსიცოცხლოდ გაქვავდა და მას შემდეგ ჩემში ნელ-ნელა ცოცხლდება, მოძრაობის უნარს იძენს და ახლა დიდ დრამად ვხედავ, რომელსაც რეჟისორი არა, მაგრამ ყავს რამდენიმე სცენარის ავტორი, რამდენიმე გმირი რომელთაც, ეს სცენარი სისხლით დაწერეს და ერთ-ერთი მათგანი ახლა ამ სტრიქონების ავტორადაც იქცა. ეს ტკივილი ავღანეთში დაღუპული ჩემი 12 წლიანი მერხის მეგობარია და ახლა უკვე ჩემი გულის, გონების მეგობარი. მინდა ჩემი ესმოდეს, ვეტყვი რომ მე შენ ყოველთვის მემახსოვრები, რომც მინდოდეს შენს გაყინულ, დამტვრეულ სხეულთან შეხების განცდილი წამები, უფლებას არ მომცემს დამავიწყდე. ამ ტკივილს ნუგეშად ჩემი რწმენა აქვს, რწმენა რომ იქ უფალთან, შენთან უფალო! ერთობაშია, რომ იმაზე კარგადაა ვიდრე აქ იქნებოდა. პატივს მივაგებ არა მარტო გიორგის არამედ ყველა გმირს და თითოეული მათგანი მეამაყება. მადლობთ გმირებო.