არასდროს გასაგზავნი წერილი

       ღამე უეცრად თავს რომ არ დამატყდეს თავისი ჯადოსნობით და მონატრებამ ყელში არ მომიჭიროს, ვეჩვევი ადრე შევაფარო თავი ბალიშს და საბანს. მაგრამ ამ უცნაურმა მონატრებამ ისე ამომიჩემა, რომ დილის ფერებს ჩემთან ერთად ხვდება და ღამის უფერობას ერთად ვეგებებით. როგორც ღამეა მისტიური, ასევეა ჩემი „შენდამი“  მონატრება, უმისამართო მონატრება.  თვალწინ მიდგას შენი სახე, თვალების ფერი, ყურში შენი ხმა ჩამესმის, შენს გულისცემას ჰყვება ჩემი გული, შენი სუნთქვის რითმს ვუერთდები, ხელის გულზე ვგრძნობ შენი თითების თამაშს... მაგრამ, ქუჩაში შემთხვევით რომ გადაგეყარო, სულაც რომ წინ დამიდგე და თვალებში ჩამხედო, მე მაინც ვერ გიცნობ და გავიფიქრებ: ნეტა ამ გიჟს რა უნდა?  შეიძლება ეს ხმამაღლადაც მოგაძახო, გვერდი აგიარო და ვერც კი მივხვდე, რომ თურმე შენი მონატრებაა ასე რომ დამსდევს სულ და მუდამ...

„შენმა“ მონატრებამ, აი იმ მონატრებამ, რომელმაც უსინდისოდ და დაუკითხავად შემოაღწია ჩემში, მოსვენება დამაკარგვინა და ახლა, ამ წუთას მაწერინებს უმისამართო  წერილს. წერილს არ გასაგზავნს, ვერ გასაგზავნს, არ მიღებულს, ვერ გაგებულს; წერილს, მხოლოდ შავ ლაქებად თეთრ ფურცელზე გაყოლილს. წერილს, გულიდან ამოღებულს და შენამდე ვერ მიღწეულს.

უბრალოდ არ გიცნობ და უბრალოდ მენატრები...