ეს არის ნაწარმოები, რომელმაც უდიდესი გავლენა მოახდინა ჩემზე და გამახსენა ქართული მენტალიტეტი და რეალობა, იმის მიუხედავად, რომ იგი დაწერა ფრანგული კრიტიკული რეალიზმის წარმომადგენელმა. მოპასანი სინამდვილის მხილების უდიდესი სურვილით შეეხო დედამიწაზე არსებულ ყველა პიროვნებას, ყველა ოჯახს, ყველას გულში შეაღწია, ადამიანებს თითქოს მოსტაცა "ღირსეული" თვისებები, ზნე - ჩვეულებები და მათი მეშვეობით შექმნა "წუთისოფლის" გმირები, რომლებსაც მთელი სიუჟეტის განმავლობაში შეუნარჩუნა ის ძირეული მახასიათებლები, რომლებიც უდიდეს პრობლემებს ქმნიან დღეს სამყაროში. ჩემი აზრით, ეს ნაწარმოები ნამდვილად არასდროს არ დატოვებს გულგრილს მკითხველს, პირიქით დააფიქრებს მას, უბიძგებს ცხოვრების გაუმჯობესებისკენ, ილუზირებული ყოფის განადგურებისკენ და რაც მთავარია მოქმედებისკენ, მოძრაობისკენ, რომელიც ასევე ილია ჭავჭავაძის დევიზი იყო. ნაწარმოებიც სიუჟეტისთვის შესაფერისი ფრაზით მთავრდება: "წუთისოფელი არც ისე კარგია და არცთუ ისე ცუდი, როგორც გვგონია".