ქართული ხემიანი საკრავი ჭიანური გავრცელებულია სვანეთში (ჭუნირი), რაჭაში, ხევსურეთსა და თუშეთში (ჭიანური). ჭიანური შედგება კორპუსის (ჩანა), ტარისა და დამხმარე ნაწილებისაგან.

      რაჭული ჭიანური ორსიმიანია, სვანური ჭუნირი - სამსიმიანი.

      სვანეთსა და რაჭაში საკრავის კორპუსისათვის იყენებენ წიწვიან ჯიშებს - ნაძვს, ფიჭვს, სოჭს, ხოლო თუშეთში - ცაცხვს. კორპუსს ზემოდან აკრავენ ცხვრის ან ხბოს თხელ ტყავს, ან კიდევ ფაშვს.

      სიმებად გამოიყენება ძუა, რომელიც სამივე სიმისათვის სხვადასხვა რაოდენობით მზადდება.

      ჭიანურზე (ჭუნირზე) უკრავენ ქალებიც და კაცებიც. იგი სათანხლებო საკრავია. ჭიანურს სევდიან სიმღერებთან აკავშირებენ, ის მწუხარების საკრავად არის წარმოდგენილი. თუმცა მას იყენებენ დღეობებშიც, ქორწილშიც...

      თუშურ ჭიანურზე ძირითადად საცეკვაო მელოდიები სრულდება.

      ორი ან მეტი ჭუნირის გამოყენება ხალხურ ყოფაში არ დასტურდება. სამხმიანი სიმღერების შესრულების დროს, ჭუნირი და ჩანგი ერთიანდებიან ანსამბლად.