ქაშუეთის წინ, ლოთმა სანდროამ
არაყის ფული მთელ დღეს აგროვა,
მერე დაუსხეს დიდ ჭიქაში და...
ადამიანი მაინც მარტოა!
მიდგა კუთხეში სიტყვის უთქმელად
და სავსე ჭიქას ცოტა ადროვა,
მერე გადაჰკრა სულმოუთქმელად,
ადამიანი მაინც მარტოა!
ნუ მეკითხებით ასე რატოა,
ვინ-ვინ ჩაწიხლა, ვინ-ვინ დატოვა,
როგორც კი ცოტას წაიფორთხილებს
ადამიანი უკვე მარტოა!
არ უნდა ამას დიდი მიტინგი,
ჭკუათმყოფელმა ვინც კი სანდოა,
იცის ყალბია ბევრის ტიკტიკი
ადამიანი მაინც მარტოა!
მავანნი ისევ ფეხს აბაკუნებს,
მავანნი ისევ მხოლოდ ღადოა,
დრო მაინც ყველას კუთვნილს არგუნებს
ადამიანი მაინც მარტოა!
ზოგს ნინო უყვარს, ზოგს ქეთევანი,
ზოგისთვის გონჯიც - ბრიჯიდ ბარდოა,
ვის დაფნა ერგო, ვის სატევარი,
ადამიანი მაინც მარტოა!
ზოგს აიაზმა ასვეს, აპკურეს,
ზოგს დავიწყების თოვლმა ათოვა,
სიბერე კარს რომ მოგიკაკუნებს,
ადამიანი უკვე მარტოა!
ქვეყნად რამდენმა ხატა, აშენა,
სიტყვა და ფერი მოაჯადოვა,
ისევ ოცნების გადასარჩენად
ადამიანი მაინც მარტოა!
თუ ვინმე დიდი კაცი გამოჩნდა,
თუ ვინმე ერის სადიადოა,
გახსოვთ პოეტი როგორ გადმოხტა?
ადამიანი მაინც მარტოა!
წუთისოფელი თავის გზით მიდის,
თვალსაწიერიც უფრო ფართოა,
ყველამ ჩახედოს საკუთარ სინდისს,
ადამიანი მაინც მარტოა!
ჭიქა ღვინოზე თავის შექცევით,
ფიქრებს რომელიც სახიფათოა
ვაიმ რომ მაინც ვერ გაექცევი
ადამიანი მაინც მარტოა!
მე ჩემის თავის არც რა დარდი მაქვს,
მაგრამ რა ახსოვს მრავალ დარდიმანდს.
დრო იყო, ძმა ძმას საფლავს უთხრიდა
დრო იყო, კლიტე ეპყრა შადიმანს.
ვის რაში უნდა ჩემი ტრაბახი.
ან აყვირებით, ან გაყუჩებით,
გაჩხერილი ვარ ქვებში კალმახი,
და ახეული მაქვს ლაყუჩები.
განწმინდეს, ნათლეს, რა არ იღონეს,
ეშმაკმა მაინც არ მიატოვა,
ვწერ უკვე ბევრჯერ ნათქვამ სტრიქონებს,
ადამიანი მაინც მარტოა!
რაც უნდა აშრო ბედის ხორბალი,
ბოლო არჩივი მაინც ქატოა,
ფიცარი ფუყე და გამომპალი
ადამიანი მაინც მარტოა!
მე ჩემსას ვიტყვი გინდა მომკალი,
სამყარო - აი, რაც უზადოა,
ცაზე ოცნების ვარსკვლავთ მომკელი
ადამიანი მაინც მარტოა!
ქაშუეთის წინ ლოთმა სანდროამ,
არაყის ფული დიდხანს აგროვა
მერე..., რა მერე, მერეს ლოდინში
ადამიანი მაინც მარტოა!
ცა მოქუფრული და საავდროა
დგას მობუზული მთვრალი სანდროა,
და ეკითხება გამვლელ-გამოვლელს,
ახლა, რა დროა? ახლა, რა დროა!?
არც მიფიქრია თქმა რამე ახლის,
მე რა თავს ვახლი ასე რატოა,
მიდის ქუჩაში კაცი და ძაღლი,
ადამიანი მაინც მარტოა!