მწუხარებისგან გაცრეცილ ცრემლით, ისევ ავტრიდი!

გული მომიკვდა უსიყვარულო სამყაროს ხილვით

ოღონდ შემეძლოს, სინამდვილეს ჩემში გავცვლიდი,

არ დატკბებოდა კაცობრიობა აკრძალულ ხილით.

რატომ განქარდა სიტკბოება მარადიული,

ანდა თუ იყო რად არ დარჩა მისგან მისხალი,

საიდან გაჩნდა სისასტიკე თვითგადარჩენის?!

ქვეყნიერების ყველა სულდგმულს გთხოვთ!!!... და მითხარით!

ღვთაებრივ გრძნობას დარქმევია შეჩვევის განცდა

ცხოვრების სცენა დაუფარავს სპექტაკლის ფარდას,

ადამიანი გულს, გონებას ვნებებით გასცდა

და დღეს ღვთაებრივ სულს ხრცნილებით სხეული ფარავს.

ძნელი ყოფილა არსებობა - მექცა ტკივილად,

არ გიწერია თავისუფლება თუ ცოდვას ჰმონებ

ანდა რად მინდა, ჩემს მეუფეს თუ ვერ ვიხილავ?

გადავიღალე, უადგილოდ ვარსებობ ვგონებ...

მარიამ კვარაცხელია

სხვა ლექსი მარიამის ჩანაწერებიდან:

• დედამიწაა ჩვენზედ ორსულად