სახლი მინდოდა მქონოდა, უბრალო- ხის და ისლის.

სასთუმლად- ნუშის ბაღნარი, საბნად- თიბათვის ნისლი.

ბაღი მინდოდა მქონოდა თვალუწვდენელი ჩრდილით,

გადავრეკავდი მინდვრებზე შავთეთრა კრავებს დილით.



ავაშენებდი სალოცავს, გადადუღებულს კირში,

გამოვისხლავდი გაზაფხულს, ვაზებს ჩავყრიდი მწკრივში,

გავახურებდი კოცონზე ჩემი ცხენისთვის ნალებს,

მისი ქროლვით და ჭენებით გადავუსწრებდი ქარებს.



გავაშენებდი ვენახებს, ცამდე ავწევდი ზვარებს 

და ავაგებდი სამრეკლოს,…

ყორღანებიდან გნოლი აფრინდა,

ყაბარდოს ველი გადაიარა, 

ისევ აღვსდექი მუხრანის ბოლოს,

ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს.



ქსანზედ არაგვზედ ისევ ყვავიან

ხოდაბუნები თავთუხებისა

შენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,

როგორც ბადაგი დადუღებისას.



ხოხბობას გნახე მიწურვილ იყო,

როცა ზაფხული რუსთაველისა

ნეტამც ბადაგი არ დამელია

და იმ დღეს ხმალი არ ამელესა.



ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე

შემოვამტვერე გზები ტრიალი

მცხეთას ვუმტვრიე…