რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?

ილია ჭავჭავაძე

       აჰა, ერთი კიდევ ახალი წელიწადი... რა მოვულოცოთ ჩვენს თავს, ქართველნო? რა გვაქვს დღეს სასურველი, რომ დავიკვებოთ და შევირჩინოთ, რა გვაქვს ხვალ სანატრელი, რომ ვინატროთ და მოვილოდინოთ? უკან…

       დღეს, 13 მარტს, საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრში გაიხსნა ქსნის ხეობის სიძვლებიის გამოფენა, რომელიც გაგრძელდება 2 კვირის განმავლობაში და მსურველებს საშუალება გექნებათ ნახოთ ის სიძველეები და ნივთები, რომელთაც ჩვენი წინაპრები იყენებდნენ ყოველდღიურ ცხოვრებაში.

რამდენიმე ფოტო გამოფენის…

წამოდი გავგიჟდეთ,რითმები დავლიოთ,

მთვარე და ვარსკვლავი,მოვკრიფოთ ზეციდან,

თუ რამე ვალაგეთ,ისევე ავრიოთ,

რომ გვცხელა ჩავიცვათ,ვითომ და შეგვცივდა.

რომ გვცივა,მაიკთ ვირბინოთ ზამთარში

ვითომ და არიო პაპა(და)ნაქება,

ლექსები ვეძებოთ,მიყრია დავთარში,

ყველაზე "ბანძობა" ვიხადოთ საქებად.

წყალი ვსვათ იმდენი,რომ დავთვრეთ იქნება,

წამოდი…

ხო... უნდა გავგიჟდე და უკვე მოვრჩები,

უნდა ვთქვა რაც სულში ცეცხლივით მინთია,

ნუ მომკლავთ,არ მინდა..მე თვითონ მოვკვდები,

ეს გული ყველაზე დამპალი ნივთია.

და უნდა ვიყვირო,-ვერავინ წაგიყვანს,

შენს ქორწილს შევღებავ წითელი ფერებით,

თავადაც მისული,სიკვდილის ნაპირას,

თვალებზე გაკოცებ.ნასისხლი ხელებით.

თავს დასტრიალებენ შენს საქმროს მაყრები,…

რაც საკუთარი თავი შევიყვარე, მივხვდი, რომ დარდი და ნაღველი – მხოლოდ გამაფრთხილებელი სიგნალებია, რომლებიც მამცნობენ, რომ ჩემი ჭეშმარიტი ბუნების წინააღმდეგ ვცხოვრობ. დღეს ვიცი, რომ ამას „სინამდვილე“ ქვია.რაც საკუთარი თავი შევიყვარე, მივხვდი, რა ძლიერ შეიძლება ატკინო გული ადამიანს, თუკი მას მისივე სურვილების ასრულებას დააძალებ, როცა მათი განხორციელების დრო ჯერ არ დამდგარა და ადამიანი ამისთვის ჯერ მზად არ არის და, რომ ეს ადამიანი – თავად მე ვარ. დღეს „აღიარებას“ ვარქმევ ამას.რაც საკუთარი…

მოდი და სულ ფერად ყვავილებს დაგიკრეფ,

და მერე თმებში ნაწნავად ჩაგიბნევ,

სიყვარულს გაჩუქებ ყველაზე წმინდას და

გპირდები ამ გრძნობით სასახლეს აგიგებ,

მოხვალ?გვირილებით დაგიწნავ ხალიჩას,

მინდა რომ სულ ფერად ფერებში გხედავდე,

მომყვები?-წამოდი და…

     მახსოვს  2013 წლის 29 ივნისი იყო პირველად ხევსურეთში რომ წამოვედი.არ მქონდა ნანახი და ხევსურეთი მხოლოდ შატილის კოშკი მეგონა  და მეც მის სანახავად მივდიოდი,თუმცა მანამდე ხევსურული ლექსები,სიმღერები და ხევსურები მიყვარდა....სანამ წავიდოდი მოკლედ გავეცანი მის ისტორიას,რომ მთლად არაკომპეტენტური არ ვყოფილიყავი,თუმცა წინ დიდი სიამოვნება მელოდებოდა.

ორი დღით ვიყავი წასული…

სადაც ოქროსფერი მზის ქაფია,

თორღვაის ცხენი იქ აბია,

ჯაჭვი ძაგანისა მიაბნია

ჟამმა გზა-ბილიკებს უცნობს...



არც შენ დაბერდი გუდანის ჯვარო

არ დაგიბერდეს ყმანია

შენს კარზედ აუარებლად

საკლავიც მოგვიყვანია



დიდია გუდანის ჯვარი

თანაც ბევრი ყავს ყმანია

მის კარზედ შემოვკრებილვართ

ფიცვერცხლ ნაჭამი…

I don't want to miss one smile
I don't want to miss one kiss
I just want to be with you
Right here with you, just like this
I just want to hold you close
Feel your heart so close to mine
And just stay here in this moment
For all the rest of time

ჩემი არ ესმით!

მსიამოვნებს რომ არ ვარ მასაზე გათვლილი და უხარისხო ფილმივით. ყველა ვერ მიგებს! მიყვარს მარტო ყოფნა იმიტომ რომ ფიქრი თქვენთან საუბარზე გაცილებით შედეგიანია და ვგიჟდები ძილზე, რადგან თქვენი ცხოვრება იმდენად უინტერესოა ჩემი ძილი სჯობს!

"დედას რომ ვეუბნები, ხევსურს უნდა გავყვე-მეთქი, ვაი შენს პატრონსო, - მეუბნება

       აბა თბილისში ვინ ვიპოვო ჩემსავით გიჟი, რომ ხევსურეთში წამომყვეს? ვის ავუხსნა, რომ აქედან შორს მინდა. იქ, სადაც ზამთარში გზები იკეტება, იქ, სადაც ვერ იჭერს მობილური, იქ, სადაც არ გადის ინტერნეტი, იქ,სადაც სანთლის შუქზე უნდა…

დაკარგულ ოქროს სხვა იპონვის, ესეც კარგია, მაგრამ სინდისი დაკარგული ვის რად არგია?!

ადამიანში ყველაფერი ბერდება ბოლოს, თვით სიკვდილამდე არ ბერდება სინდისი მხოლოდ!

ეს ხო მონატრებაა, რომელიც სულს აფორიაქებს... 

გაზაფხულის ერთ მშვენიერ დილას ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა: 

- დილა მშვიდობისა, ქალიშვილო! იები აყვავებულა, ატმები აფეთქებულა, ნუშის სურნელმა გააბრუა სამყარო, გილოცავ გაზაფხულის მოსვლასო! 

ერთ საღამოს სამსახურიდან დაბრუნებულს კარებთან უარმაზარი თაიგული დამხვდა: 

- სიყვარულის დღეს გილოცავ, მუდამ შეყვარებული იყავიო! 

ვარდობისთვეს ჩემი დაბადების დღეს ჩემი წითელი ვარდების ზღვაში…

მახსოვს, კლდის ფხაზე გვედგა არაყი,

იმ დღეს დავტოვე, თბილისის სივრცე,

ჩამოგიშორეთ, შენ და ქალაქი,

ახლა ეს გული, მთებს უნდა მივცე.

მახსოვს შემთვრალი აზრები მქონდა,

ბოთლს, ნახევარი გაუხდა სითხე,

მთვრალი ხევსური, მანდ ქალაქს ფლობდა,

ჭიქადაცლილმა, მტრები რომ გიფრთხე.

ახლა??? ეგ ჟამი წარსულს ჩაბარდა,

ყველა კარები, ცხვირწინ გიხურეთ,

აქ ყველა ღამე,ქეიფს ქარგავს და,

ახლა??? მე და მთებს,შურით გვიყურეთ.

ღამეც მთვრალივით, მოეგდო…

შენი პოეტი,–ისევ ცოცხლობს მუზის ამარა,

და რითმებს კერავს,რითმებს თითქოს გულში დაგლეჯილს,

შენი პოეტი,–ისევ ცოცხლობს ფიქრის ამარა,

მისი საუნჯე?–კალამი და ფურცლის ნაგლეჯი.

შენი პოეტი,–კვლავ შენზედ წერს,ლექსებს მოგიძღვნის

შენი პოეტი,–მთლად ქცეულა შენზე ფიქრებად,

შენი პოეტი,–შენთვის ქარგავს ლამაზ სტრიქონებს

და შენ ჩაგაქსოვს სიყვარულის ლამაზ რითმებად.

შენი პოეტი,–ლამაზ ვარდებს გადრებს,ლამაზს,

შენი პოეტი,–შენზედ აშლის ოცნების აფრებს,

შენი…

ბავშვობა ხომ ყველაზე კარგი მოგონებაა რაც კი შეიძლება გაიხსენო,არ ვარ დიდი მაგრამ იმისთვის დიდი ვარ რომ,ისევ სახლობანა და დედაშვილობა ვითამაშო.მაგრამ სიამოვნებით დავბრუნდებოდი ბაღში ^^.ალბათ ყველას გახსოვთ,თაროებზე შემოდებული უამრავი სათამაშოები,კუბიკებით აწყობილი უცნაური ფორმის რაღაცეები:დ.ჩაი,წვნიანი,დესერტი,ძერწვა.ეს ყველაფერი უამრავ ბავშვთან ერთად.მომენატრა ეს დრო.ზეიმებისთვის ტანჯვით ნასწავლი ლექსები,ფიფქიის კაბები :დ.მომენატრა…