გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა,

გარეთ ისევ წვიმს და სულ იწვიმებს,

მე ვგრძნობ რომ მცივა და მენატრები

მაგრამ ვარ გხედავ, როგორც სიცივეს!

გარეთ კი წვიმითსველი აბრები

აშიშინებენ შერჩენილ სიცხეს,

მე აღარ მინდა,რომ სხვებს დაბრალდეს ჩემი სიჩუმე

და ხმაურს ვიწყებ....

გათავდა... აღარ ჩამოგეხსნები,

არ მახსოვს ვის რა ვუთხარი გუშინ

და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს

შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე... სულში...

ნარბენი კაცის…

   რამდენი ხანი ვოცნებობდი სამსახური მქონოდა, ვერც წარმოიდგენთ.. ალბათ როგორც ყველას, მეც ეს საფიქრალი მქონდა. უნი დავამთავრე და ბანკში ამოვყავი თავი, მაგრამ რაც არაა შენი საქმე, არც უნდა აკეთო... 

    3 თვე ვიწვალე, თავი ვიტანჯე მაგრამ მივხვდი არ შემიძლია ადამიანები გამოვიჭირო, მერე მაგათ გაჭირვებებს და თავის მართლებებს ვუსმინო, ამ ყველაფერთან ერთად კი ეს საქმე მომწონდეს.. …

  ჩემი თავის მეც არ მესმოდა ხოლმე, მეგობრები მყავდა, მაგრამ სანამ ვინმეს ვნახავდი წერას ვიწყებდი.. არა, ის არ იფიქროთ, კარგი მეგობარი არ გყავდაო, უბრალოდ მე მინდოდა, პირველად ჩემს ფიქრებზე მეწერა... 

  მერე ბევრი რამე შეიცვალა, წერას მოვუკელი, თუმცა არც ლაპარაკზე მომიმატებია. ცხოვრებას სხვანაირად თუ ვერ , გამარტივებულად მაინც დავუწყე ყურება.მაგრამ ამას ვინ გაცლის თურმე...

   …

"-რატომ წერ?

- მეწერება და იმიტომ! იმიტომ ვწერ, რომ სხვებივით ნორმალურ საქმეს ვერ ვაკეთებ! . . ყველაფერზე, ყველაზე ძალიან გაბრაზებული ვარ და იმიტომ ვწერ. დღემდე რომ არ იცვლება, იმ სინამდვილის ასატანად ვწერ. მთელი არსებით მწამს ლიტერატურის, რომანის ხელოვნებისა და ვწერ. მეშინია არ დამივიწყონ და ვწერ. განმარტოებისთვის ვწერ. ეგებ როგორმე გავარკვიო ყველაზე, თითოეულზე რატომ ვბრაზობ-მეთქი და ვწერ.…

"იმედგაცრუებულმა განვაგრძე გზა. არ ვიცოდი სად მივდიოდი. არავითარი მიზანი და მოვალეობა არ არსებობდა ჩემთვის. ცხოვრებას ღვარძლივით ამაზრზენი გემო დაჰკრავდა. ვგრძნობდი, უფრო და უფრო მაბეზრებდა. აი, უკვე რა ხანია მაწუხებდა გულისრევა, ვხედავდი, როგორ მაპანღურებდა და მაბურთავებდა ცხოვრება . გაბოროტებული მივაბიჯებდი შუა ქალაქში, ყოველი მხრიდან ნოტიო მიწის და სამარის სუნს ვგრძნობდი.. არა..შაოსანი ყვავები ჩემს საფლავთან ვერ ეღირსებიან დგომას, ვერ მოიფხანენ გულს…

მეგონა რომ ვეეერ.. არ.. და საერთოდ წარმოუდგენელი იყო ჩემი იდეის ხალხში თქმაც კი... )) რა ცუდი გოგო ვყოფილვარ, მეგონა ვერავინ გაიგებდა... გაიცინებდა... ერთხელ წამომცდა და... 1.. 2.. 3.. 5.. 10.. 15.. ჩემი ჯგუფიც შეიქმნა.. მერე მეგონა რომ ასე ვიქნებოდით ჯგუფი და მერე გავქრებოდით )) ლიდერიც "ასეთი" უნდა. იმაზე ბევრი კეთილი ადამიანი ყოფილა ვიდრე მეგონა... )) მასწავლეს... დამარიგეეს... გამამხნევეს და ახლაა... ახლააა ყველაფერიიი კარგადააა... მეგონა მაგრამ…