უკვე მერამდენედ აგროვებ საკუთარ თავს

შემოდგომაზე ჩამოცვენილი ფოთლებივით.

დგახარ მარტო საკუთარ სიცივეში

და გეშინია ქარის ერთი დაბერვის.

მომლოდინე დამხვედრივით

დგახარ და იცდი.

დგახარ და იცდი.

აივლიან და ჩაივლიან მატარებლები.

არავინ.

თითქოს, ძველ, მიტოვებულ სადგურზე დგახარ,

სადაც დიდი ხანია აღარ აჩერებენ მატარებლები.

მაგრამ რატომღაც არავინ გეუბნება.

აიფარებ სახეზე ხელებს

და ეკლებივით გეჩხირება ყელში ცრემლები.

დგახარ და გული გისკდება.

ისევ არავინ.

უკვე მერამდენედ გადათვალე

საკუთარი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტები.

მერამდენედ დააკვირდი ძარღვებს საკუთარ ხელებზე.

მერამდენედ მოუსმინე ერთსა და იმავე მუსიკას.

რომელიც მხოლოდ შენს ყურსასმენში ისმის

და გეუბნება:

How to disappear completely...

Wish you were here.

How to disappear completely.

გახვრეტილ ნავში ჯდომას ჰგავს ეს ყველაფერი.

როგორ გინდა გეძინებოდეს.

ნიჟარებივით ხმაურობენ

ზღვის სუნით გაჟღენთილი დღეები,

რომლებიც დღედაღამ გესიზმრება.

არ უნდა ქროდეს ზურგის ქარი,

როცა შენგან მიდიან,

და უკან არ იხედებიან.

შენ კი დგახარ და ჩუმად იტან

პლანეტების მერამდენე დაჯახებას.

გესმის, თანდათან როგორ ივსები

წვიმის გუბეებით.

და ათასმეცხრედ უმეორებ საკუთარ თავს,

რომ აღარ უნდა უსმენდე მათ,

ვინც მხოლოდ ზურგით გესაუბრება.