ასეთი, რაღაცნაირი დღეების დასაწყისი. თუ?.. მოკლედ, რაც არის. მხოლოდ რამდენიმე წვეთი რომ ცვივა ციდან, "ვითომ წვიმას ვაპირებო" ხასიათის. ისე გადის ზამთარი, მაინც არ დაიორთქლა ჩემი ოთახის ფანჯრები. და ვდგავარ, ვუყურებ ხოლმე, სხვების დაორთქლილ ფანჯრებს, და მინდება ჩემი ფანჯრიდან იმ დაორთქლილ ფანჯარაში საკუთარ თავს, პარალელურ მე-ს ვხედავდე. გკითხე კიდეც, ჰო გახსოვს, უცნაური სურვილები მაქვს-თქო? გაგეღიმა და მითხარი, ისე რაო... მეც გამეღიმა. ჰოდა, ვზივარ ახლა სავარძელში, ნახევრად გახდილი (მხოლოდ ჩემი ბრალია, რომ ცოტა ხნით, ასე ჯდომა მიყვარს), ვუყურებ ჩემ წინ, მაგიდაზე დაწყობილ ფუმფულა სათამაშოებს და თავი პატარა გოგო მგონია, რომელიც ცოტა ხნით, სახლში მარტო დატოვეს და უთხრეს, მალე მოვალთ, არ შეგეშინდესო.

      არადა, ერთი შეხედვით, ეს გამბედავი გოგო, უამრავი შიშით სავსეა და საშინლად სჭირდება დასაყრდენი, რომელსაც დაღლილი, თავს მხარზე ჩამოადებს და გაწვიმდება. და დაემსგავსებიან თვალები ტროპიკულ ტყეებს, სანამ ზღვის მოქცევა გადაივლის, სანამ ქარები ჩადგებიან. არ მიყვარს ზურგის ქარი, მითუმეტეს მაშინ, როცა ჩვენს შორის ფიზიკური მანძილი იმატებს.

      მეძინება, მაგრამ ამ ბოლოს მკვდრები მესიზმრებიან ხშირად, თუმცა მავიწყდება ხოლმე რა ხდებოდა იმ ჩემს სიზმარში, ის მაინც მახსოვს, რომ მკვდრები იყვნენ. ვიღაცის გვამი წყალში ტივტივებდა და არ მარხავდნენ. ნეტა სად ვარ ხოლმე, როცა მძინავს. თოკებიდან ახალჩამოხსნილი სარეცხივით საწოლებზე მიფენილი ჩვენი "უჩვენო" სხეულები. მინდა მანქანით ნელა მივდიოდე მოსაღამოებულ გზაზე, და ფოთლებდაცვენილ ხეებს შორის გაჩხერილ მთვარეს თვალს ვაპარებდე. სარკეში გხედავდე შენ, და ხშირად მე უფრო ყურადღებით მიყურებდე, ვიდრე გზას, რომელსაც საკუთარ თავებს მივანდობდით. შენს მხრებს რომ შემოვხედავდი, უნდა ეთქვათ, რომ ჩემი ხელები სჭირდებათ. ჩემი მანდარინისსუნიანი ხელები.

      ალბათ, ზღვაზე წავიდოდით. გადათეთრებულ სანაპიროს ჩავუსახლდებოდით. თოლიები ფიფქებივით იფარფატებდნენ ჰაერში, მათი თავისუფლების ამოძახილი და ტალღების ემოციური ხმები იქნებოდა ყველაზე არახელოვნური, ყველაზე გულწრფელი, ჩვენ გარშემო. შენ მითხარი, რომ ცურვას მასწავლი, რომ როცა ტალღა გადამივლის, აღარ დავიხრჩო, და ვიცურო მშვიდად. მასწავლე ცურვა.. მე ეს მჭირდება, რომ გადავრჩე. რომ დიდხანს ვუყურებდე გალაქტიკებს შენს თვალებში. მე-გოგო, თმაში ზღვის სუნით, რომელიც ჰორიზონტს გაავლებდა ჩემსა და ცათამბჯენებიან ქალაქს შორის, სადაც ხეებზე და ადამიანებზე უფრო, გადახრილი შენობები და აქლემები მრავლდებიან. ჰაერი თანდათან კვდება. მოდი, რომ სული არ მომეხუთოს.

      მატარებელი დიდხანს უნდა მიდიოდეს მიხვეულ-მოხვეულ რელსებზე, და მხოლოდ საკუთარ სხეულს ტოვებდე ფანჯრის აქეთ, მატარებლის ვაგონში, დაგანს და დაგანს აყოლილი გულის ხმით, თვალებში ჩამდგარი მინდვრებით, და ჰორიზონტს იქით გზავნიდე შენს ყველა მე-ს, რომლებიც გეხმარებიან და რომლებიც თავ-გზას გირევენ. ხანდახან, ყველას გვჭირდება ხოლმე წასვლა სადღაც, ისე, რომ მისამართი არ დავიბაროთ. და გავემგზავროთ საკუთარი თავისკენ, რომ მოვუაროთ, რომ გადავარჩინოთ.