ახლა, ვუსმენდი წვიმის
აკორდებს, აჟღერებულს
მსოფლიო მელანქოლიის მინორში...
ჩემს ფანჯრებზე იმარცვლებოდა
ნოტებად და მესმოდა
როგორ აყოლებდა ხმას
რომელიღაც რომანტიკოსი ჩიტი...

ვფიქრობდი არაფერზე,
და მაინც,
ალბათ რაღაცაზე...
ჩემი ნაბოდვარით აჭრელებული
ფურცლები მოვაგროვე
და გავაკეთე ბევრი
ქაღალდის თვითმფრინავი...
ბახის "ჰაერით" ავუვსე ავზები,
რიგრიგობით ვუშვებდი
ხელიდან, და სიმშვიდეგახდილი
ვუყურებდი,
როგორ დაფრინავდნენ
ხანმოკლე მარშრუტებით
ჩემს უჰაერო,
ობმოდებული სიცარიელით სავსე
ოთახებში.

ვუყურებდი ნაჩვევი განცდებით,
ვენებში ახეტიალებული
სიშორეზე ფიქრით,
ყველა უჯრედში გამჯდარი,
შავ-თეთრ კლავიშებზე
თითების თამაშის მონატრებით,
თავში დატრიალებული
მოგონებების კორიანტელით,
არეული გულისცემით,
ჩემებური სიგიჟით,
უმაღლეს ხარისხებში აყვანილი
სიცარიელით
და უცბად შემოხსენებული
არასერიოზული კაცი:
"ჰაა ჰა 30 78 90 დღე დამრჩა,
მე თქვენსავით უკვდავი არა ვარ!!"..

....

ეს, კიდევ ერთი
ნაბოდვარია, რომელიც
წერტილის დასმისთანავე
ქაღალდის თვითმფრინავად
გადაიქცევა, და მერე
უმისამართოდ
გაფრინდება...