ძველავეჯიან ოთახში საწოლზე ხანიერი ქალი იწვა: სულით და ხორცით ერთნაირად გატანჯული. იწვა გარინდებული, თითქოს ტკივილებს ყურს უგდებსო. ის იყო, ზოგჯერ გვერდს თუ იცვლიდა ნელა, სეჭირვებით, უძლურად და ჩუმი გმინვით ამხნევებდა ტკივილს. დაგნებდი, არაფერს გავნებ, შენთან ვარო. სახე არაფერს ხატავდა; გაშტერებოდა ყველა მიმიკა და ფერიც არაფრისმთამელი დასდებოდა. მხოლოდ თვალები იყო რაღაცნაირი გამომეტყველების, აი ისეთი, თუ გინახავთ დასაკლავად შებოჭილი საქონელი და მისი დანებებული თვალები: ღარაცას მიშტერებული, შიშიანი, გახევებული, უიმედო , მაგრამ მოგონებების სურათებით დაკავებული იყო მისი თვალებიც. სწორედ ეხლა, ამ დროს გადაიწია წარსულის ფარდა და ამ ხილვაში გადაიჭრა მისი განწირული მე. ეხლა მას ეს შველოდა, ეს მოგონებები ითავსებდნენ მის ეხლანდელ მეს და ასულიერებდნენ, ტკივილს ავიწყებდნენ. დაუჯერებელია, მაგრამ ტკივილიანი განვლილი ჟამიც ეალერსებოდა, ეფერებოდა და ცდილობდა ხორცის ტკივილი მიეყუჩებინა მისთვის. თითქოს ყველა მოგონება ერთად შეიკრიბა და ერთ დიდ წიგნად ჩაბარდა მას.

      ვიღაცამ კარი შემოაღო; არ გაუხედავს, მოესმა როგორ ხარო; ხელი უღიმრამოდ აწია და მიანიშნა რაღაც. კარი დაიხურა. ფანჯარაში მზე საღამოს სხივებს ალმაცერად უშვებდა. გონება თანდათან ებინდებოდა და გახსენების ბოლო ფურცელი იწერებოდა. დაღლილი თვალები ნელ-ნელა იხუჭებოდა. გულმა საოცარი რამ უთხრა გონებას: რაშია საჭირო ამქვეყნიური დავიდარაბა, ამდენი ჯიკავი, მახვილი, ვერაგობა. ან რაა ეს ფული-ქარის ნაგავი, მისივე მოტანილ-წაღებული. ან რაა ერთმანეთის ცასაფრება. გამარჯვებული მუდამ ცასაფრებული სიკვდილიაო. უსიცოცხლოდ ჩაფერფლილი თვალები ცრემლით დაეფარა. ღონე არ ეყო, მოეწმინდა მუდამ მომსახურე ხელებით. ჩამავალმა მზემ ბოლო სხივები მოსწყვიტა ფანჯარას. თვალები მოგონებათა ბოლო ეპიზოდს ეთხოვებოდნენ.

ნათელა გორგოშაძე-დუმბაძისა.