მიუწვდომელი, ფერდაკარგული, სახე გამკრთალი, თვალებჩაცვენილი, შორი–შორს და სწრაფად დგამდა ნაბიჯებს. თითქოს ეჩქარებოდეს სადმე...  ჩემი აზრით, მეტად ჩაფიქრებული და გულჩათხრობილი გამოიყურებოდა გოგონა, მის ასაკს თუ გავითვალისწინებთ.... არადა მე მის ასაკში რა ლაღი ვიყავი...

        მიდიოდა   და თითქოს თან მიჰქონდა მთელი სამყარო... გარშემომყოფებიც მიჰყავდა თავის კარჩაკეტილ სასახლეში...  კარი ისე იყო ჩაკეტილი რომ მეეჭვება ამ სიფრიფანა და ფერგამკრთალმა თითებმა მოახერხონ მისი გახსნა...

        ცოტა მოშორებით მიდიოდა კაცი...  მისი შემხედვარე წყლით სავსე ადუღებული მყვირალა ჩაიდნის ასოციაცია შემექემნა... ნეტავი თუ გაუღებს კარს... და გავიფიქრე... ეს ნეტავ მე შემეძლოს იმ კარის გაღება მეთქი... და სინანულით შევხედე მას...

         გოგონა გაზაფხულს ვამსგავსე, სწორედ რომ გაზაფხულს... ხან მოწყენილი მიდიოდა ხან კი მატყუარა ღიმილი დასთამაშებდა  მის ბაგეებს ... ოდნავ აწითლებულ ლოყებს გაწევ–გამოწევდა და ამით მთავრდებოდა ყველაფერი...

           მე ვფიქრობ რომ გოგონა ისე იყო გართული ფიქრებში რომ სულაც არ აინტერესებდა დროის წინ სვლა, ასე მგონია მას ეს უკუსვლადაც მიაჩნდა....  მე მივდევდი აჩრდილივით და თვალს არ ვაშორებდი... თითქოს მის მეორე „მე“–დ მინდოდა ყოფნა. ასეთი საოცარი სურვილებით შებყრობილმა თვალებზე თითები მივიფარე, თითქოს ამით წავშლიდი ჩემს ფიქრებსა და აზრებს, ჩემს სურვილებს ხაზს გადავუსვამდი... 

     გაინთერესებთ რა გავიფიქრე?! ხოო სწორედაც რომ გავიფიქრე...   მოვინდომე მისი დაკეტილი კარის გაღება, თითქოს გასაღები უკვე ხელში მეჭირა... ამ ფიქრებში გართულს სულ დამავიწყდა, საით წავიდა... დავკარგე თითქოს ის ფერდაკარგული გოგონა. მივიხედ–მოვიხედე და დავინახე... ან როგორ გამოეპარებოდა ჩემს ძებნაში გამოცდილ თვალებს მისი წვრილი და ოდნავ უსწორ–მასწორო ფეხები...  რომ დავინახე ღიმილი არ მომშორდა სახეზე... მივსდევდი და ვიღიმოდი ღკუანაკლული იდიოტივით... 

         ეს არაფერი... მინდოდა შევხებოდი ... მისი პატარა ხელი ჩემს ხელს ჩასჭიდებოდა და მიმეცა მისთვის ნანატრი კარის გასაღები, ან მე თვითონ გამეღო კარი მისთვის...

მივედი...  ხელი ჩავკიდე და მივიყვანე ნანატრ კართან... მოვარგე გასაღები... ორჯერ გადავატრიალე და კარიც გაიღო...

           სწორედ ასეთ ღიმილს ვნატრობდი...   ბედნიერს, შეუცვლელს, დაუსაბამოს...  ციდან კიდევ სამ მეტრზე რომ ამიყვანდა თითქოს ზევით... მისი სახე ისე ბრწყინავდა როგორც ბრილიანტი მზის სხივების დანახვისას... თუმცა უკვე გვიანი იყო... ოცნებები და ჩემი ფიქრები ყოფილა მხოლოდ, ეს რეალობა....

          რამდენი რამ შეუძლია ადამიანის ფიქრს... გოგონა, სახეგამკრთალი, უსწორ–მასწორო ფეხებით, ჩემი ფიქრებიდან... გაუცინარი და ჯელტმენი, ვითომდა სიყვარულისათვის თავდადებული პიროვნება , მის მეორე  „მე“–დ მყოფი არსება ანუ მე, ეს ყველაფერი გამოვიგონე....  თუმცა არ ვნანობ

  ხომ გავუღე კარი... ხომ ვიყავი ერთი გულიდან წამოსული ღიმილის აზრი და მიზეზი... ესეც მეყოფა სასიცოცხლოდ სანამ სულს განვუტევებდე... 

ნინო გოგილაშვილი    კულულა