დრო რომ სწრაფად გადის, დაუნდობელი რომ არის და ერთ დღეს ერთი წამის ფასი რომ აქვს ამაში ეჭვი არასდროს შემპარვია. გამოგიტყდებით, ზოგჯერ ისე დამიგეგმავს დღე თითქოს უკანასკნელი ყოფილიყოს და ყველაფრის მოსწრება მიცდია რისი გაკეთებაც მინდა (მაინც ვერ მოასწრებთ, ნუ მომბაძავთ). მაგრამ რეალურად თურმე მაინც ვერ წარმოვიდგენდი რა ძალა აქვს დროს. 

ერთმა დღემ დაიტია მთელი ჩემი განვლილი ცხოვრება, მთელი 22 წელი! ბევრი ალბათ იფიქრებთ  შუაღამით თვითონ ვერ დაიძინა, რაც თავში აზრად მოუვიდა ის დაწერა და დილით გაღვიძებულები ჩვენ დაგვტანჯა კითხვითო. ამიტომ, მოკლედ გეტყვით:

ჩვენ ერთმანეთს საბავშვო ბაღში შევხვდით... მას მერე ამდენი წელი გავიდა და სულერთად ვიყავით... ჭირშიც და ლხინშიც... სკოლაშიც და სახლშიც...აქა და იქაც... ერთადერთი ადგილი სადაც ერთმანეთის გვერდით არ ვმდგარვართ ტაძარია, ჩემი ვოკალური მონაცემები გალობისთვის შესაფერი არ აღმოჩნდა, მისი ხმა კი დღემდე ისმის მსახურების დროს... გარეგნობას არ მკითხავთ? ოქროსფერი თმა, ცისფერი თვალები...თეთრი კანი, სათნო ღიმილი და მზერა... 

დროის დინებას თან ცვლილებები მოაქვს, ისე მოაქვს შენ არც გეკითხება რამის შეცვლა გინდა თუ არა. ჩვენამდეც მოაღწიეს ამ გარდაუვალმა ცვლილებებმა... ერთ ლამაზ დილას ჩვეულებისამებრ შეოაღო ჩემი სახლის კარი, ჩქარი ნაბიჯით ამოირბინა კიბეები და თვალებგაბრწყინებულმა მომახალა:

- მე თუ გავთხოვდები შენ ხომ იქნები ჩემი მეჯვარე?

თავიდან მეგონა ესეც ერთ-ერთი ხუმრობა იყო დ სიხარულით დავთანხმდი, ოღონდ შენ იყავი ბედნიერი და მე რას არ ვიზამთქო... ამ დღის მერე ორი სამად იქცა... 

იყო ნიშნობა...

იყო ქორწილიც...

მეუბნებიან  მალე ნათლობაც იქნებაო...

მე კიდევ არ მჯერა, რომ დრო ასე სწრაფად გავიდა... 

ის დრო მოვიდა, გაზრდას რომ ნანობ და უკან დაბრუნება გინდება...

ის დრო დადგა, საყარელი ადამიანები რომ უნდა წავიდნენ და შენც შენი გზა მონახო...

მაგრამ მე მაინც მჯერა, რომ სიყვარული დროზე უფრო ძლიერია, მჯერა რომ ჩვენ არასდროს არ დაშორდებით ერთმანეთს... პირიქით, უფრო გავმრავლდებით და მთელი სოფელი, მთელი ქალაქი, მთელი ქვეყანა ჩვენ ვიქნებით... მირონი ხომ თაობებს გადაეცემა. . .