როცა მგონია, რომ ამდენი ხნის მერე

გამოჩნდები და იმ ნაბიჯების ხმას გაამართლებ,

რომელიც თითქოს ფეხდაფეხ დამყვება,

შენ არ მოდიხარ.


როცა წვიმს და მოქცევა იწყება.

როცა ყველაფერს თეთრი ნისლი ფარავს.

და მხრებზე მაწევს ცივი,

გაფითრებული დღეები.

როცა ყველაზე მეტად მჭირდები.

შენ ისევ არ ჩანხარ.


როცა ჩემი გული ექოსავით იმეორებს

დამახსოვრებულ შენს გულისცემას.

როცა ჩიტებმაც თბილი ქვეყნისკენ აიღეს გეზი.

და ურჩევნიათ ლურჯი ზეცა

ჩემ დაყრილ საკენკს.

ფანჯარასთან.

რომელიც ხშირად ირეკლავს ღრუბლებს.

როცა ჰაერში შემოდგომის ტრიალებს სუნი

და ველოდები ხეებისგან ღია ბარათებს.

სხვადასხვა ფერის.

შენ არ ხარ ჩემთან,

რომ დავსხდეთ სახლში,

ბუხრის წინ, ჩუმად.

და ნაწვიმარი შეშის შიშხინს ვუსმინოთ ლამფის

შუქით განათებულ ოთახში ღამით.

და რადგან მხოლოდ

ჩემი ჩრდილი დამყვება გვერდით.

ჩავკიდებ ხელს და

ვივლით ერთად.

მზის ორმოცდამეოთხე ჩასვლიდან

მზის ორმოცდამეხუთე ამოსვლამდე.