საკლასო წერების კვირეული დაიწყო, დღეს მერვეებთან ვატარებ. ტესტები დარიგებულია, ინსტუქტაჟი მიცემული. 45 წუთი უაზროდ ჯდომას, მეც წერის დაწყება ვამჯობინე. ერთი პრობლემაა მხოლოდ, საუბარს კინემატოგრაფიაზე ვგეგმავ და უინტერნეტოდ ამ საკითხზე მსჯელობა ცოტა არ იყოს მაშინებს. არადა სხვა დროს ან დამეზარება, ან დრო არ მექნება და დადებული პირობა, რომ კინოზე პოსტს დავწერ, შეუსრულებელი დამრჩება. ვიკრებ მთელ ყურადღებას და მივენდობი ჩემს მეხსიერებას. :)

      თანამედროვე მსოფლიოში ხელოვნების ამ დარგმა თითქმის ყველაფერი უკან ჩამოიტოვა და მასების მართვის არაჩვეულებრივ საშუალებადაც გვევლინება ხშირად. ცოტათი გულიც მწყდება, რომ ლიტერატურაც კი დაჯაბნა, მაგრამ მე იმ კინემატოგრაფიის თაყვანისმცემელთა რიცხვს მივეკუთვნები, რომელიც პოპულისტური და კომერციული მიზნების ნაცვლად, ხელოვნებისთვის დამახასიათებელ მთავარ პირობას, ადამიანთა ესთეტიურ აღზრდას ემსახურება. სიმართლეს გეტყვით, ამ საკითხზე მხოლოდ მოყვარულის დონეზე თუ შევძლებ საუბარს, ნამდვილად არ ვარ კომპეტენტური, რომ თავს უფლება მივცე და სიღრმისეულად განვიხილო მსოფლიო კინოინდუსტრია. ნუ მიწყენთ თუ ჩემი სუბიექტური შთააბეჭდილებებით თავს შეგაწყენთ.

      ოთხმოცდაათიანების პირმშომ, პირველი მხატვრული ფილმი, რაც ვნახე „ტიტანიკი“ იყო. სკოლაში შესასვლელად ვემზადებოდი, ღამე გამეღვიძა, მისაღებში გამოვედი, პირდაპირ დიდი შავთეთრი ტელევიზორის ეკრანზე უზარმაზარი გემი დავინახე, დივანს ამოვეფარე, ვიცოდი დედა ისევ დასაძინებლად შემაბრუნებდა, მთელ ფილმს პირდაღებულმა ვუყურე, მაგრამ ბოლოს თავი გავყიდე, როცა ხმამაღლა ღრიალი მოვრთე გემის შუაზე გადატეხვის მომენტში, მახსოვს ძლივს დამაწყნარეს. მეორე ფილმი, რომელზეც ვალერიანის წვეთებიც დამალევინეს, რომ გავჩერებულიყავი იყო „პიანისტი“. მახსოვს ერთი არცთუისე ცნობილი ფილმი „გრიგალი“, დენზელ ვაშინგტონის მონაწილეობით, მაგაზეც ბევრი ცრემლი ვღვარე, მაშინ მომინდა ადვოკატი გავმხდარიყავი და უსამართლობის წინააღმდეგ მებრძოლა. ტარიელს არ უღვრია იმდენი ცრემლი, რაც მე ეკრანის წინ მჯდომს ფილმებზე: „შინდლერის სია“, „ერთხელ ამერიკაში“(ამის მერე 2-3 თვე სხვა ფილმ ვეღარ ვუყურებდი), „მამაცი გული“(მელ გიფსონის აუტანლობის მიუხედავად), „მონობის 12 წელი“, „სვოლაჩი“ (რუსული ფილმია) -მახსოვს ჩემმა ძმამ დამირეკა, საშენოა გადაირევიო, მართლა კინაღამ გადავირიე დაძაბულობის და სიბრალულისგან, დასასრული ასეთი რომ არ ჰქონოდა კაპლიც აღარ მიშველიდა :), „ლეგენდა 1900“, „წიგნების ქურდი“, „ბიჭი ზოლიან პიჟამაში“ და „სურვილების სია“ (ნიკოლსონის და ფრიმენის მონაწილეობით), ასევე უცრემლოდ ვერ გავატარე.

      ახლა გადავალ იმ ფილმებზე, რომლებმაც რაღაცეები შეცვალეს და ახლებურად დამანახეს სამყარო, ალბათ არამარტო მე. „ცხოვრება მშვენიერია“, ფილმი, რომელსაც დიდი დეპრესიის დროს მივმართავ ხოლმე. „მგლებთან მოცეკვავე“, არაფერს ვიტყვი, უბრალოდ მიყვარს ამ ფილმის თითოეული წამი. „შვიდი წელი ტიბეტში“ და „ამადეუსი“ არის ბიოგრაფიულ ჟანრში ის ფილმები, აუცილებლად რომ უნდა ნახოს ყველამ. როგორც აღმოსავლეთზე შეყვარებულს ასევე მომეწონა „განდი“. „გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა“ თუ „ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა“ რა მნიშვნელობა აქვს? ფნტასტიურად გენიალურია!

      გამოვყოფდი კიდევ ერთ ქვეჯგუფს: „გოგოშკურს“- ქალების საყვარელ ფილმებს: „ქარწაღებულნი“ (რომლის მთავარ პერსონაჟთანაც ხშირად ვაიგივებდი ხოლმე თავს, ისე მომწონდა :)), „ინგლისელი პაციენტი“, „შემოდგომის ლეგენდები“, „შეხვედრა ჯო ბლექთან“, „მედისონის ხიდები“, „ტკბილი ნოემბერი“, „ანა კარენინა“ (მე საერთოდაც წიგნი მირჩევნია, მაგრამ სოფი მარსოს მონაწილეობითაც არაუშავს ფილმს), კირა ნაიტლს რაც შეეხება „სიამაყეს და ცრურწმენას“ უფრო უხდება. ფილმის სათაურს ვერ ვიხსენებ და მომწონს ძალიან რედფორდის და მერილ სტრიპის დუეტი, სიუჟეტი აფრიკაში ვითარდება. ნუ აქ არ უნდა გამოვტოვო „LOVE STORY-ის“ პირველი ვერსია, კიდევ იმდენი მახსენდება, რომ მარტო ამ კატეგორიას, ერთი კატალოგიც ვერ დაიტევს, საერთოდაც კინოს ხომ კაცები ქმნიან, რა თქმა უნდა, ქალებისათვის :)))))

      კიდევ ერთ ჯგუფში გავაერთიანებდი „ადრენალინურ“ ფილმებს: „გაქცევა შაუშენკიდან“- (ვაფანატებ), კლინტ ისტვუდის „გრან ტორინო“, „რიგითი რაიანის გამო“(მგონი სათაური სწორად მახსოვს), „FURE”, „დამიჭირე თუ შეგიძლია“...

      მაქვს ასევე „პროფესიული“ სია: „ძნელად აღსაზედელები“, „The chorus”, „იმპერატორთა კლუბი“, „მკვდარი პოეტების საზოგადოება“, „ტალღებთან მოთამაშე“, „ნიჭიერი უილ ჰანთინგი“ „ნუ მოკლავ ჯაფარას“(წიგნი ჯობია ბევრად), „Freedom writhers”, „რადიო“.

      და ბოლოს, ფელინის „La Strada”(ქართულად-გზა), რა უნდა ვთქვა არ ვიცი... ზე ფილმი!!! ეს არის სულ, რაც გამახსენდა.

      არის რამდენიმე ვესტერნი და 50-70იანებში გადაღებული ფილმები, მაგარმ სათაურებს ვერ ვიხსენებ :( რაც შეეხება ქართულს, ალბათ სხვა პოსტი სჭირდება, განხილვის გარეშე ვერ ვიკადრებ უბრალო ჩამონათვალის გაკეთებას.