როგორც ყოველთვის, დღესაც ყურსასმენ მომარჯვებული ჩქარი ნაბიჯით მივუყვებოდი ჩემი ქუჩის დაღმართს... დღესაც სირბილი მომიხდა იმის გამო, რომ ჩემი ქალაქის "სიამაყეს" ყვითელ ავტობუსს ჩემს გამო მომდევნო გაჩერებაზე არ დაეგვიანებინა...დღესაც 20 თეთრად ფასობდა ჩემი გზა უნივერსიტეტამდე, მაგრამ დღევანდელი დღე მაინც არ გავდა სხვებს.

ჭაღარაშესეულ, წლების სიმრავლისგან და ცხოვრების "სიავტკბილობისგან" სახედასერილ მოხუცს ჩემზე ძვირად დაუჯდა ყვითელი ავტობუსით მგზავრობის პატივი. მთელი 50 თეთრი! ავტობუსის კიბეზე თავისი თავის ამოყვანა უჭირდა, მაგრამ მაინც ცდილობდა დაემალა ის ტკივილი, რასაც მის წონაზე ორჯერ მძიმე ჩანთების თრევა აყენებდა. ამოსასვლელი უცებ განთავისუფლდა, აქა–იქ უკმაყოფილო ხმებიც გაისმა (ჩანთა როგორ უნდა დადოს ავტობუსში ჩვენ ძვლივს ვეტევითო) აქა–იქ კიდევ მზერაში გაჩნდა სიცივე...ერთი სიტყვით როგორც ხდება ხოლმე, ჩვენ ხომ არ გვიყვარს ცხოვრების პირისპირ დგომა...

ის კი, წლების მიერ მოტანილი სიდინჯით, ბავშვური გულწრფელობით, მშობლიური მზრუნველობით და სათნოებით აღსავსე თვალებით უყურებდა ყველას, აი ისე, არაფერი რომ არ დაგიშავებია, მაგრამ მაინც იცი რაღაც დააშავე და თვალებით იხდი ბოდიშს ჩადენილისთვის. 

...მადლობა ღმერთს ადგილის დათმობა ჯერ კიდევ გვიყვარს...

მთელი გზა ვაკვირდებოდი და ჩასვლამდე არ აუწევია მუხლებში ჩარგული თავი ზემოთ... ვეღარ უძლებდა მხრებზე დაწოლილი ტვირთის და თვალებში მოწოლილი ცრემლის ტარებას...

ჩასვლისასაც ისევე უცებ მოცარიელდა ადგილი, როგორც ამოსვლისას... მანაც ისეთივე დიდი წვალებით ჩაიტანა ჩანთები ავტობუსიდან და ისევე დინჯად განაგრძო გზა, როგორც ასაკოვან ადამიანებს სჩვევიათ.

...ხომ გქონიათ მომენტი, როცა გიხარია რომ ადამიანად დაიბადე და ამავდროულად ფიქრობ – ჯობდა არ დავბადებულიყავიო... ხომ გქონიათ მომენტი, როცა ადამიანობა მოგნატრებიათ ყველაზე მეტად... 

მე არასდროს დამავიწყდება მისი გაცრეცილი, ყავისფერი ქურთუკი, თავზე გვერდულად დახურული შავი შალის ქუდი და წარბების ქვემოდან მომზირალი სედით სავსე თვალები... 

და...დღეს დავფიქრდი პირველად: – იქნებ არც ღირს რომ დავბერდე?!