...ხაზარულას სიცივისგან შეაჟრჟოლა და თვალი გაახილა, მისთვის უჩვეულო მდგომარეობაში მყოფს ქვეყნიერება წაქცეული მოეჩვენა და გაუკვირდა. ჯერ ყველაფერი იმ წითელ სითხეს დააბრალა, მერე მის გადანაჭერზე ჩამომჯდარი, ნაჯახის ტარზე ნიკაპდაყრდნობილი, მობუზული ბიჭი და თავღია ჭურთან სპეტაკ თოვლში მუხლებზე დამხობილი, ცაში ხელაპყრობილი შავოსანი დედაბერი რომ დაინახა, მიხვდა, ცოცხალი აღარ იყო და ისევ დახუჭა თვალები. დახუჭა სამუდამოდ.…

აზროვნების ექვსი ქუდი - ედვარდ დე ბონო

თოვლის კაცი

ყველაფერი დავწვით!

პატარების  თვალით დანახული შობის სცენა…

-ისეთი ხარ ვერავინ რომ მოგწვდება...

გამარჯობა ღმერთო ...

ვიცი გარცხვენ.. ისიც ვიცი როგორია ეს.... ისიც ვიცი..ისიც....  და ისიც... ბევრი რამ ვიცი..…

     ჩვენ უნდა გვწამდეს ერთმანეთისა და უფლება არ უნდა მივცეთ ვინმეს შეგვილახოს ეს რწმენა, უფლება არ უნდა მივცეთ საკუთარ თავს, რომ სხვას შევურყიოთ რწმენა ჩვენი სიკეთისა, ჩვენი მოსიყვარულე და მზრუნველი გულისა, ჩვენ ერთი დიდი სამყაროს შვილები ვართ და ყველას ერთი უდიდესი და უპირველესი ვალი გვაქვს-ვიყოთ ადამიანები, ადამიანობა კი კაცთმოყვარეობას, მეგობრობას, სხვისი ბედით დაინტერესებას, შემწეობას გულისხმობს.

    მიდიხარ ქუჩაზე...  ვიღაცამ გაგიღიმათ და მოგესალმათ. თითქოს არაფერი…

სულ რომ არაფერი,სისხლი მაქვს ისეთი,

ჯიში მაქვს ისეთი,სულს აგიწიოკებს,

სამშობლო არხვატი,მტრისათვის-შიშეთი!

...ბრძოლის ჟინს ვერ იკლავს,ვერაპრით იოკებს.



სულ რომ არაფერი გული მაქვს იმხელა,

რწმენა მაქვს ისეთი,მთებს შეაზანზარებს,

ცეკვა მაქვს ისეთი,ისეთი სიმღერა,

აღადგენს საფლავში ჩადებულ ლაზარეს.



სულ რომ არაფერი,ისეთი ქალი მყავს,

ისეთი შვილები, კოხტა და მზიანი,

როგორ ვთქვა ასეთი სამშობლო არ მიყვარს?!

ასეთი ზღაპრული…

პრინცესა 3 წლისაა... ის არ არის ურთიერთპერპენდიკულარული ის "კაქი" გოგოა

სტიქიასავით დაგატყდება თავს ნერვებს მოგიშლის და მერე ისევ თვიითოონ მოვა და გეტყვის "აღარ გამაბაზო ხომ? "…

ელი ელამდა,

ზღვა ბიბინებდა;

ზღვისა პირსა კარავი იდგა,

შიგ ქალი იწვა,

ფარჩა ეხურა,

ფარჩა ავხადე, სამი…

უბრალოდ "მე " და "ის"......…

გაუსწროოთ წინ მოვლენეებს და გავთბეეთ გაზაფხულით.

ცხოვრებაა ეს და არა სამოთხე 

ვეძიო მტვერში და ჩემი თვალის სინათლეც გაქრება....

ჩემით დაწყებული მევე უნდა დავამთავრო ...

სიყვარულის მარადიულობას ჩვენვე ფეხქვეშ ვთელავთ..

უბრალოდ უბრალოებაში აგორებული სხვებისგან ყოველთვის შენივე ნებით დამცირებული...…

მოგესალმებით,

       საქმე ისაა, რომ ვკითხულობ წიგნს, რომლის გასაგებადაც ბიბლიის ცოდნაა საჭირო, მე კი ეს ცოდნა, სამწუხაროდ, არ მაქვს. ასე რომ, გთხოვთ დახმარებას. იქნებ იცოდეთ პასუხები შემდეგ კითხვებზე: 

       პირველ რიგში, იქნებ ის მითხრათ, შესაძლებელია თუ არა მომავალი სემესტრიდან თქვენთან იმ სალექციო კურსზე…

 როცა მარტო რჩები, როცა გტკივა და ამ დროს გვერდით არავინ არ გყავს, ყოველთვის გიჩნდება კითხვა, თუ რატომ გაჩნდი ამ ქვეყნად, თუ ასეთ მარტოობასა და ტკივილში ამოგხდება ცხოვრება...ისევ მარტო ხარ და თითქოს უფალიც გშორდება... ყოველდღე გგონია, რომ ხვალ რაღაც სასწაული მოხდება და შენ, ისევ ბედნიერი იქნები, მაგრამ როგორც კი გადის ,,ხვალ'' აანალიზბ, რომ სულელური მოლოდინი დიდია, რეალობა კი-პესიმისტურ ზღაპარს გავს! ფიქრობ და გგონია, რომ სიკვდილისთვის მზად ხარ, აბა, მეტი რაღა…

როგორც ყოველთვის, დღესაც ყურსასმენ მომარჯვებული ჩქარი ნაბიჯით მივუყვებოდი ჩემი ქუჩის დაღმართს... დღესაც სირბილი მომიხდა იმის გამო, რომ ჩემი ქალაქის "სიამაყეს" ყვითელ ავტობუსს ჩემს გამო მომდევნო გაჩერებაზე არ დაეგვიანებინა...დღესაც 20 თეთრად ფასობდა ჩემი გზა უნივერსიტეტამდე, მაგრამ დღევანდელი დღე მაინც არ გავდა სხვებს.…