მათ გადაიარეს ცა პირამიდების ხეთა და მიდია...
ზღაპრული ურარტუ, ქართული მინდვრები, კვლავ საით მიდიან?"..

      ამ სტრიქონებში, ალბათ, თეთრი უკვდავება სუფევს... ოთხი უფერული კედელი და მოჭრიალე უგემოვნო კარი საკლასო ოთახისა, ვერაფრით მიმხვდარა, რომ აქ, ახლა, დიდმა მყუდროებამ უნდა დაისადგუროს. აქ, ჩემს აღსაზრდელებს, ზამბახებისა და ფურისულების წყებას, ანას სტრიქონ-მარგალიტები უნდა წავუკითხო და... ეს გაკვეთილი როგორ მინდა ჰგავდეს სრულყოფილ სონეტს, ან დიდებული პოემის პროლოგს, ან სიტყვაკაზმულ ლირიკულ პროზას... "... გადაიარეს ცა პირამიდების..." მიდიან, "მიდის" გაკვეთილიც, გრძელდება და ეს ემსგავსება ერთიან სვლას წარსულის მიუწვდომელი მწვერვალებიდან აწმყოსა და მომავლისაკენ და... ანას ლექსში, ყველაფერს, დროთა კავშირის ელფერი დაჰკრავს. "მიდიან..." კონკრეტული შორეული წარსულიდან აწმყოსაკენ, მიემართება ღრუბელი, გასულიერებული, ძველი ეგვიპტისა და მცირე აზიის გადასახედიდან და აჰა, ქართულ მინდვრებს უახლოვდება, "მიდიან"... და მიაქვთ, ხეთის მიდიის, ზღაპრული ურარტუს სევდა... ეგვიპტის, ფარაონ ეხნატონის ცის ხატება, პირამიდის სახით მზის ხატი რომ შექმნა.

"რამდენი მწვერვალი გადავლეს უკლებლივ,
კვლავ ფეხქვეშ რაოდენ მწვერვალებს ითვლიან,
ღრუბლები... კვლავ საით მიდიან ღრუბლები?
რა ვიცი... მიდიან..."

      ალბათ, ღრუბელი დროის სიმბოლოა... ალბათ, ღრუბელი მარადიული მოძრაობისა და ცვალებადობის ხატია... ალბათ, სილამაზეა, უპირველეს ყოვლის... და ჩვენ... მე, ბავშვები და სკოლა... ჩვენც "მივაბიჯებთ", ამ ყველაფერთან ერთად... ანას ღრუბლები... ჩვენი impression-ღრუბლები და რეალური თეთრქულა ღრუბლები... გ ა ს ა მ ე ბ უ ლ ნ ი, მზეს ვადიდებთ, პოეზიის გამოუცნობ სიმებს ვეხებით... სადღაც... "შეჰხედეთ ერთი ღრუბელსა"-მიმართავს გენიალური ვაჟა-ფშაველა ქართულ ფოლკლორს "ა, ის ღრუბელნი მიყვარან"... - პასუხობს ისიც და... ჩვენც გვიყვარს: ანას "ღრუბლები", ვაჟა-ფშაველასა და ხალხური პოეზიის ღრუბლები, ჩვენი სამშობლოს თეთრქულა ღრუბლები, რომლებიც, მარადიულად, სადღაც მიდიან...

ქალბატონი ლამარა