ბევრი თეორია არსებობს ადამიანზე, მის ბუნებაზე, ქცევებზე, რომლებიც ხან უჩვეულოა, ხანაც სრულიად ჩვეულებრივი გარშემო მყოფი საზოგადოებისთვის. ადამიანი, იმის მიუხედავად რომ ხანდახან კარგავს თავის ნამდვილ, ადამიანურ სახეს და ცხოველი ხდება, მაინც ვფიქრობ რომ ღმერთის ხატად არის შექმნილი, ამიტომ დარწმუნებული ვარ, რომ ყველა ადამიანშია ის რაღაც რასაც სახელს ვერ მოუძებნი და ზოგიერთი ნამუსს, ზოგი სულს, ზოგი კი შინაგან კულტურას უწოდებს. რა არის ის რაღაც რაც ამ სამს აერთიანებს?! მე მართალია დარწმუნებული ვარ იმ ფაქტში რომ ყოველ ადამიანშია ის რაღაც რაც გვაიძულებს გვერქვას ადამიანი, თუმცა ასევე ღრმად დარწმუნებული ვარ იმ ფაქტშიც, რომ არავინ უნდა ეცადოს რომ ვინმეში სცადოს და აღმოაჩინოს რაიმე კეთილშობილება ან ნაკლოვანება, რადგან ადამიანი ძალიან კარგად ხვდება თუ რა დადებითი და უარყოფითი აქვს მას. თუ ადამიანი მთლიანად უარყოფითია, თქვენ გგონიათ ვერ ხვდება?! ის ძალიან კარგად ხვდება, სად უშვებს შეცდომას, სად უნდა გაჩერდეს, წესით და ა.შ. შენ კი არანაირად არ უნდა მიუთითო, რადგან ყოველი ადამიანი ირჩევს თავის სწორ გზას, რომელიც მოსწონს და სრულყოფილად მიაჩნია, მიუხედავად იმისა იდეაში ეს უკანასკნელი სწორია თუ არა, ამიტომ არ ხარ ვალდებული რაიმე აუხსნა, ის მაინც ვერ/არ გაიგებს, ამიტომ ჯობია გაეცალო და გზამშვიდობისა უსურვო. გაგიკვირდებათ და სწორედ ის ფაქტია მათთვის გამაღიზიანებელი, როდესაც მათ უთითებ, რომ ისინი ცდებიან.სწორედ ამიტომ არიან ასეთი აგრესიულები შენს მიმართ, რადგან შენ მათ ნიღაბს ხსნი, ამას კი პანიკის შეტევები მოყვება. რა საჭიროა ნიღაბი?! ყველაზე მეტად ის მაფიქრებს, რომ არსებობს საზოგადოების ის ნაწილი, რომლებსაც თან კეთილშობილური სახე უნდათ რომ ქონდეთ და თან სრულიად გაუნათლებლები და ხეპრენი არიან, რომლებსაც მხოლოდ იმიტომ უნდათ ეს კეთილშობილური სახე რომ მეზობლებმა, ნათესავებმა, ყვავი ჩხიკვის მამიდებმა თქვან აი რა კეთილშობილი და ჰუმანურიაო. რატომ? ამ დროს ხომ ზოგიერთი მოკვდავი ვერ გხედავთ რომ ეს კეთილშობილური სახე ნიღაბია და ადამიანად გაგდებთ?! ამ დროს იცით რა ხდება? ამ ვითომ კეთილშობილებს ერევათ თავიანთი ნამდვილი სახე და ის ნიღაბი, ხანდახან სძვრებათ კიდეც და თუ კი გაბედე და შენ შეუსწორე ეს ნიღაბი ან აღნიშნე რომ მათ ნიღაბი დაუვარდათ მაშინ იწყება სწორედ ის პანიკის შეტევები რაზეც მაღლა ვისაუბრე. მერე გვიკვირს რატომ შეიცვალა ესა თუ ის ადამიანი, რატომ აღარაა ის ვინც იყო, რატომ გაცივდა? რატომ შეიცვალა აზრები კონკრეტულ საკითხებზე და ა.შ. იმიტომ რომ ყველა მოძრაობა რა გზითაც არ უნდა ილტვოდეს, რაღაც კონკრეტული მიზნისკენ, რაღაც კონკრეტლი მიმართულებით ბოლოს მაინც უბრუნდება თავის საწყის მდგომარეობას. ეს იმას ნიშნავს რომ ადამიანი როგორიც იყო შენამდე, რაღაც პერიოდი შეიძლება ისეთი გახდეს როგორიც შენ მოგწონს, რათა გამოგიყენოს, დროთა განმავლობაში კი ის თავის საწყის მდგომარეობას უბრუნდება. ამიტომ არ უნდა გაგიკვირდეს ის რომ შეიცვალა, გაცივდა, შეიცვალა აზრები და ა.შ. ალბათ დაგებადებათ კითხვა თუ ადამიანი ღმერთის ხატად შექმნილია და ყოველი ადამიანის სულის სიღრმეში კეთილშობილება და ჰუმანურობაა მაშინ მისი საწყისი მდგომარეობა ასეთი უარყოფითი როგორაა? აქ ვფიქრობ იმას რომ ადამიანს როგორიც უნდა რომ იყოს ისეთია , ასევე ისეთივეა თავის საწყისი მდგომარეობაც. შეძახილმა ხე გაახმოო და წარმოიდგინეთ ადამიანს რომელსაც მთელი ცხოვრება ჰგონია რომ თავისი სწორი გზა სრულყოფილია რას უზამს შეძახილი, თან თავისსავე. აქედან ერთი დასკვნა შეიძლება გამოვიტანო, ყველას თავისი სიმართლე ეძვირფასება და ყველა იმას იგებს რაც უნდა. მაგრამ საწყენი ისაა რომ თუ ხარ ბოროტი იყავი ბოროტი და ნუ კეთილობ მეზობლებისთვის, ნუ კეთილობ ახლო თუ შორებელი ნათესავებისთვის, ნუ კეთილობ ყვავი ჩხიკვის მამიდებისთვის, უბრალოდ იყავი ის რაც ხარ.