სალამი, ჩემო ძვირფასო ჯონათან! გადავწყვიტე, შენთვის ჩემი ფიქრებიდან ამონარიდი მომეწერა... ვიმედოვნებ ზღვის ნაპირზე შესვენებისას, ნახავ, რომ შენს სახელზე წერილია და წაიკითხავ... მეც შენნაირი სული ვარ ჯონა, ცხოვრებას მონდომებული და არა უაზრობაშემოცმულ, ნაღრძობ ყოფას დაჯერებული... მეც მიყვარს თავისუფლების შეგრძნება და ფრენა ოცნებებით... ბევრჯერ დავენარცხე მწარედ შენსავით, მაგრამ სულ კოელიო მახსენდება: "მეოცნებე ყველაზე მოუთვინიერებელი არსებაა ამქვეყნად"... ჰოდა ჩვენც ვიფრინოთ, ვიფრინოთ _მდე-ს გარეშე...

      იცი, ხანდახან, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ეს ცხოვრება კი არა, სიზმარია... ვზივარ ავტობუსში, მესმის ადამიანების ხმა, ხმაურობს რადიოც, მაგრამ მგონია, რომ ჩემივე "რამდენიმეწამიანი" სიზმრის მთავარი მოქმედი პირი ვარ და სხვები უბრალოდ მონაწილენი არიან... იქნებ გაორებული ვარ სულიერად... ან არასწორ დროს დავიბადე და ეს უცხოობის შეგრძნებაც ამის ბრალია, ან მართლაც "მეს" სიმრავლისგან შევდგებით, როგორც მეგობარი ჰესე იტყოდა... მგონია, შენც შეიძლება იგივეს განიცდიდე ჯონათან... გწერ ახლა და იქნებ ესეც სიზმარში ხდება, რომლის სინამდვილეც ადამიანებმა დაიჯერეს... მაღაზიიდან გამოსული, ნაყიდი თავდაჯერებულობით, ამაყად მომზირალი ცარიელი სახეებით რომ საუბრობენ, რომელ კრუასანს რომელი ყავა შეუფერეს დილით და "ბრენდული" ახალი კოლექციის მოლოდინში, მღელვარებას რომ განიცდიან... ილუზიები შეიქმნეს და ამ სიზმარს ცხოვრება უწოდეს, მისი ნამდვილობა რომ ერწმუნათ და ზედმეტი ფიქრით აღარ დატანჯულიყვნენ... სად არის რეალობა?.. იქნებ სწორედ ისაა ილუზია, რასაც რეალურს ვუწოდებთ... გიფიქრია ამაზე? - ალბათ კი.. იქნებ მართლა სიკვდილის შემდეგ ვიღვიძებთ რეალობაში?.. "სიკვდილი - ეს ცხოვრების ოცნებიდან გამოღვიძებაა" - ესეც ჯონ კიტსი... ამაზე რაღა აზრის ხართ, ძვირფასო ლივინგსტონ?.. ახლა ყურსასმენში "მეფის" მარადიული სიტყვები მესმის - "მე გადმოვცურავ ზღვას"... მან მართლაც გადაცურა ზღვა... წინ მიიწევდა მშვიდი ცურვით და "მისი ზღვის" თავზე შენ ირაოთი ტკბებოდი ალბათ, ჯონათან... მიაღწია გაღმა ნაპირს, და რატომღაც, იქ ნათქვამი მისი სიტყვა, "თავისუფლებამშვიდობისა" მგონია... მასაც ხომ გამჯდარი ჰქონდა შენი მოტივები: "ზეცა არც ადგილია, არც დრო. ზეცა სრულყოფილების დაუფლებაა"... "სინამდვილეში ყოველი ჩვენგანი დიადი თოლიას, ანუ თავისუფლების ყოვლისმომცველი იდეის განხორციელებას წარმოადგენს"...

     ვზივარ ჩემს ამოჩემებულ ადგილას და გწერ ამ ყველაფერს... აქამდე სულ ფეხით ვიარე... არ მანაღვლებდა, რომ გავცდი სახლს, სადაც მელის ისევ ერთი და იგივე, დროის მექანიკური ხმაური, სულ დაცლილი ოთახების გაშტერებით მომზირალი ცივი კედლები, და არავინ... მოვდიოდი ტერფებატკიებული და ჩემთვის ვიმეორებდი აკუტაგავას სიტყვებს: "მე ნერვები მაქვს მხოლოდ... მე ნერვები მაქვს მხოლოდ"... კამიუს ტერმინს თუ გამოვიყენებთ, მეც აბსურდულ ადამიანად ვიწოდები... ბოლოს, ისევ მივალ სახლში, სადაც გამომწყვდეული მარტოობა დამხვდება ჩემივე გამოხედვით და შუაღამეზე, ფანჯარაში, ისევ გამოჩნდება ჩემი ძილდაკარგული სილუეტი... ეჰ, ჯონა, არარაობაა ეს სიტყვებიც... მაინც ვერ იტყვი ბოლომდე შენს შინაგანს... თუმცა, კენ კიზის თქმის არ იყოს, მე ვცადე მაინც, და ვიცი, გამიგებ...