სხვის დაწერილს და ჭორებად მოსმენილს, საკუთარი თვალით ნანახი და ხელშენახები ჯობიაო. ვიდრე თავად არ მოვსინჯე, არ გამოვცადე, არ დავემგზავრე, ვერა და ვერ დავიჯერე - რას ვიზამთ, ყველა ჩვენგანში ცხოვრობს „ურწმუნო“ თომა. ამიტომ, როცა ანონსები მესმოდა ავტობუსების შესახებ, ყურსაც არ ვიბერტყავდი და არაფერს ვწერდი. ხომ წაგიკითხავთ ვითომსამოტივაციო ამბები, რომლებშიც ავტორები გვიზიარებენ გამოცდილებას იმის შესახებ, თუ…

სკოლაში მათემატიკას კარგად ვსწავლობდი.

მეუბნებოდნენ, A წერტილიდან უმოკლესი მანძილი B წერტილამდე ტოლია, B წერტილიდან A წერტილამდე უმოკლესი მანძილისო.

® მარი კიური

      როგორ გავიმეორო ამ ავადსახსენებელი პანდემიის პერიოდში, მაგრამ წინაპართ უთქვამთ „ზოგი ჭირი მარგებელიაო“. თუმცა იდეაზე მუშაობა უფრო ადრე დავიწყე, ვიდრე კორონავირუსი პანდემიად იქცეოდა და დღევანდელ აკრძალვებამდე მივიდოდით.

      მახსოვს, წლების წინ, ქალაქის მერობის ყველა კანდიდატი საუბრობდა მცხეთაში არსებულ სატრანსპორტო პრობლემაზე და მისი მოგვარების გზების ძიებაზე. იყო დაპირებები და გეგმები. უკვე წელს, იანვარში, საქართველოს პარლამენტის…

      მეცნიერების ფუნდამენტი კაცობრიობისთვის კეთილდღეობის მოტანაა, ამიტომაცაა რომ საზოგადოება არასოდეს სწყალობს მეცნიერებას და ყოველდღიურ ცხოვრებაში მაქსიმუმ იმით თუ შემოიფარგლება, ხანდახან აღმოხდეს თითოოროლა ჩვენებურს „ხედაამ, სად წავიდა ტეხნიკაა?“. სათაურიდან გამომდინარე მიხვდებოდით, რომ კვლავ მცხეთა-თბილისის მარშრუტკებზე უნდა ვწერო. უკვე მრავალი წელია ამ პრობლემაზე ვწერ და მრავალი წელია ამ პრობლემაზე საუბრობს მცხეთის მოსახლეობა და ამ ბოლო…

      დიდი ხანია მცხეთა-თბილისის მარშრუტკებზე არაფერი დამიწერია და ამჯერად გადავწყვიტე, არა მათზე, არამედ მათთვის დავწერო. მცხეთაში თბილისიდან ხშირად მიმომსვლელებს, კარგად ეცოდინებათ, რომ საღამოს, თბილისიდან მცხეთისკენ წასვლა 23:00 საათამდე შეუძლიათ, ხოლო მცხეთიდან თბილისისკენ 20:30 წუთამდე, ანუ ესაა ის დრო, რომელსაც ვპასუხობთ კითხვაზე - „ბოლო რომელზე გადის?“.

      დაკვირვებული თვალი შეამჩნევდა, გონება კი იკითხავდა -…

      სამარშუტო ისტორიები ჩემს ბლოგზე ხშირია. მაგრამ მიკრო სოციუმის ეს ფორმა, ყოველთვის საინტერესოა დასაკვირვებლად და თუ გონება ცოტა ფხიზლადაა ან რაიმემ გამოაფხიზლა, მთელი გზა ტელეფონში ყურებას, მგზავრებზე დაკვირვება სჯობს.

      ამჯერად სამარშრუტო ამბავი, მხოლოდ ინსპირაციაა და მეტი არაფერი, თემა სახელებს და მეტსახელებს მინდა დავუკავშირო.

- ალო, თალიბან შენა ხარ?

- ...

- ბიჯო, რავიცი აბა, ახლა არის რიჟა, აი, 1, 2, 3, 4, 5…

     ამბობენ, ევროპის ერთი ნიშა ის გახლავთ, რომ ევროპელები ცდილობენ რაც შეიძლება ხშირად იგზავრონ საზოგადოებრივი ტრანსპორტით და არა პირადი ავტომობილებითო.

     მცხეთა-თბილისის მუნიციპალური ტრანსპორტის გადამკიდეს კი, ერთი სული გაქვს, როდის გექნება საშუალება შენი მანქანა იყიდო რომ მათზე აღარ იყო…

     დღე თითქოს ჩვეულებისამებრ დაიწყო... ვინაიდან საკმაოდ დიდხანს უნდა მემგზავრა საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, ჩემთვის ჩვეულ დაკვირვებას მივმართე და პრობლებაც აქ დაიწყო... ჩემი ადგილი დავიკავე და დავიწყე ადამიანური თვალების ძიება, სიღრმისეულად ვერავისზე შევჩერდი... სულ ცოტაც და გვერდით 20-23 წლის კაფანდარა გოგონა დამიჯდა, რაღა თქმა უნდა მის თვალებს ვერ ჩავწვდებოდი, მაგრამ მოხდა საოცრება... დაჯდა თუ არა წიგნი ამოიღო და გამალებით დაიწყო კითხვა, ვუყურებ…